Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018 08:50

Οδεύοντας προς τον Δεκαπενταύγουστο είναι καλή ιδέα Μπουκόφσκι για τον θάνατο και το γράψιμο;

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

bukowski1-Δεν φοβάστε τον θάνατο;

Όχι στην πραγματικότητα σχεδόν νιώθω καλά με την ιδέα του θανάτου.

-Γιατί; Έχετε μια ωραία γυναίκα..

Καλά είναι όλα αυτά, αλλά βλέπεις, καθώς ζεις πολλά χρόνια, τα πράγματα επαναλαμβάνονται. Τα πράγματα επαναλαμβάνονται, καταλαβαίνεις; Συνεχίζεις να βλέπεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά, την ίδια ουσία, την ίδια δράση, την ίδια αντίδραση. Οπότε κουράζεσαι λίγο με τη ζωή. Έτσι, καθώς έρχεται ο θάνατος λες «εντάξει μωρό μου, ήρθε η ώρα, όλα είναι καλά». Άρα δεν φοβάμαι πολύ τον θάνατο. Στην πραγματικότητα σχεδόν τον καλωσορίζω.

-Έχετε διαβάσει ποτέ το «Κάτω από το Ηφαίστειο» του Μάλκομ Λόουρι;

Ναι, το έκανα και χασμουρήθηκα του κερατά.

-Γιατί;

Γιατί; Γιατί όπως συμβαίνει σε πολλούς άλλους συγγραφείς έτσι και σε αυτόν δεν υπάρχει ρυθμός. Δεν υπάρχει ταχύτητα στα λόγια του, δεν υπάρχει ζωή, δεν υπάρχει ηλιαχτίδα. Όταν γράφεις, τα λόγια σου πρέπει να πηγαίνουν έτσι: Μπιμ μπιμ μπιμ, μπιμ μπιμ μπιμ, μπιμ μπιμ μπιμ ( σ.σ. στακάτα). Κάθε γραμμή πρέπει να είναι γεμάτη από το ζουμί της ζωής, γεμάτη γεύση. (Οι γραμμές) πρέπει να είναι γεμάτες δύναμη. Πρέπει να μπορούν να σε κάνουν να θέλεις να γυρίσεις τη σελίδα.

Μπιμ μπιμ μπιμ. Αυτό που κάνουν αυτοί οι τύποι, είναι ότι λένε: «Λοιπόν μέσα στο μπλα μπλα μπλα, ντα ντα ντα, ήταν μια καρέκλα στη βεράντα, οι μύγες περπατούσαν τριγύρω...». Βλέπεις; Είναι κάτι πολύ πλαδαρό. Προειτοιμάζουν την σκηνή για το μεγάλο συναίσθημα και όταν φτάνουν στο μεγάλο συναίσθημα, αυτό δεν υπάρχει καν. Ζούμε σε μια διαφορετική εποχή, στην ατομική εποχή. Κάθε γραμμή πρέπει να έχει τη δική της δύναμη, τα δικά της συναισθήματα, το δικό της ζουμί, την δική της γεύση. Το γράψιμο δεν πρέπει ποτέ να είναι βαρετό. Δεν πρέπει να κάνει τον αναγνώστη να βαριέται, ούτε τον συγγραφέα. Δεν πρέπει να κάνει κανέναν να βαριέται. Πρέπει να έχεις ζουμί σε κάθε γραμμή, δε το βλέπεις; Δεν με πιστεύεις; Οι συγγραφείς με κοιμίζουν, πάντα το έκαναν, πάντα θα το κάνουν. Κάθε γραμμή πρέπει να αποτελεί μια οντότητα από μόνη της. Πρέπει να στέκεται από μόνη της. Δεν μπορείς να πεις «Η κυρία Γκιλεκάτι καθόταν στην καρέκλα της, ήταν 3.30 μ.μ., ένα πρωινό του Νότου στην Τζόρτζια, ο κύριος Γκιλεκάτι ήταν...». Αυτό είναι όλο ήδη νεκρό, δεν το βλέπεις; Πρέπει να λες την ουσία.

-Αλλά πέθανε από το αλκοόλ, δε φοβάστε...

Λες για τον Φώκνερ; Ήταν ένα από τους χειρότερους επαγγελματίες...

-Ναι, φυσικά και αυτός αλλά εγώ αναφέρομαι στον Λόουι. Πέθανε από το αλκοόλ...

Α ναι, ναι... είναι ωραίο να πεθάνεις από αλκοόλ. Είναι πολύ ένδοξο. Αλλά αν γράφεις βαρετές μαλακίες δεν σου κάνει καλό σε τίποτα το από τι πέθανες. Το αλκοόλ δεν είναι καλό πράγμα. Το ότι πέθανες από αλκοόλ δεν σημαίνει ότι ήσουν καλός σε κάτι. Πρέπει να αφήσεις κάποιες λέξεις πίσω σου. Πέθανε πνιγμένος στον ίδιο του τον εμετό... Υπέροχα. Δεν ήταν καν επαγγελματίας πότης. Εγώ, όταν μεθάω πολύ βάζω το κεφάλι μου στο πλάι του στρώματος, έτσι προς τα κάτω, έτσι ώστε όταν κάνω εμετό, απλά θα πάει στο πάτωμα. Αυτό το χάλι δεν ήταν καν επαγγελματίας πότης. Εκτός αυτού είχε ένα πολύ βαρετό γράψιμο. Επόμενη ερώτηση; Για όνομα του Θεού, έχεις άλλη ερώτηση; Πιες λίγο παραπάνω ουίσκι. (γέλια) Θα σου φτιάξει τη διάθεση. Διασκέδασε ρε φίλε! Ξέχνα αυτή τη συνέντευξη. Παρεμπιπτόντως, μου αρέσεις σαν άτομο. Δυό σκληροί άνδρες μαζί μέσα στη φρίκη της ζωής. 

Πηγή:  lifo.gr

Η συνέντευξη με τον τίτλο "Ο Μπουκόφσκι για το θάνατο και το γράψιμο", σε βίντεο

Το ποίημα " Girl on the Escalator " εικονοποιημένο από τον Βραζιλιάνο σκηνοθέτη Kayhan Lannes Ozmen .

Για όσους δεν γνωρίζουν τα στοιχειώδη για τον Τσαρλς Μπουκόφσκι (Άντερναχ Γερμανία, 1920 - Σαν Πέντρο, Καλιφόρνια, 1994) να πούμε ότι πρόκειται για έναν συγγραφέα και ποιητή .Έγραψε πάνω από 50 βιβλία, καθώς και πολλά μικρότερα κομμάτια, και έχει αναγνωριστεί ως πολύ σημαντικός για το είδος του, ενώ συχνά αναφέρεται από πολλούς συγγραφείς και ποιητές ως μεγάλη επιρροή. Στα ελληνικά το όνομά του προφέρεται σωστά "Μπουκόβσκι" και όχι "Μπουκόφσκι".

H μητέρα του ήταν Γερμανίδα και ο πατέρας του ένας Πολωνο-Αμερικάνος στρατιώτης, ο οποίος ήταν μέλος της στρατιωτικής δύναμης που είχε παραμείνει στη Γερμανία μετά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Η οικογένεια μετανάστευσε στο Λος Άντζελες όταν ο Τσαρλς ήταν μόλις δύο ετών, ένα μέρος που τον επηρέασε πάρα πολύ στα γραπτά του.

Αν και εξελίχθηκε σε έναν από τους πιο αυθεντικούς και με σημαντικότατη επιρροή μεταπολεμικούς ποιητές, ο Μπουκόβσκι δεν έτυχε αναγνώρισης στην Αμερική, ούτε σε μεγάλα περιοδικά, ούτε στην ακαδημία.

Ο Μπουκόβσκι απέκτησε μεγάλη φήμη στο εξωτερικό, και κυρίως στη Γερμανία, όπου μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '70, ήταν ο πιο πετυχημένος Αμερικανός συγγραφέας εκεί. Φήμη απέκτησε ακόμη στη Γαλλία, αλλά και σε άλλα μέρη της Ευρώπης, όχι όμως και στις Η.Π.Α., όπου το κοινό δεν τον αποδέχθηκε, εκτός από ένα περιορισμένο αριθμό φανατικών οπαδών του. Ο ίδιος ο Μπουκόβσκι φερόταν προκλητικά, και βοήθησε να γίνει το όνομά του διαβόητο, προκαλώντας συνεχώς αρνητικές κριτικές εναντίον του.

Καημένο ανόητο ζωάκι  

 

Προσπαθήσαμε να το κρύψουμε στο σπίτι για να μην το δουν οι γείτονες.

Ήταν δύσκολο, καμιά φορά χρειαζόταν να λείψουμε

Κι οι δυο μαζί κι όταν επιστρέφαμε

Βρίσκαμε περιττώματα και κάτουρα παντού.  

 

Αρνιόταν να μάθει να πηγαίνει εκεί όπου πρέπει

Αλλά είχε τα πιο γαλανά μάτια που έχεις δει ποτέ

Έτρωγε ό,τι τρώγαμε κι εμείς και καμιά φορά βλέπαμε μαζί τηλεόραση.

Ένα βράδυ γυρίσαμε σπίτι και δεν το βρήκαμε εκεί. αίμα στο πάτωμα,

Μια γραμμή από αίμα.  

 

Την ακολούθησα ως έξω στον κήπο

Και το βρήκα στους θάμνους,

Σακατεμένο.

Κρεμόταν μια πινακίδα απ΄τον κομμένο του λαιμό:

«δεν θέλουμε τέτοια πράγματα στη γειτονιά μας».  

 

Πήγα στο γκαράζ να πάρω το φτυάρι.

Είπα στη γυναίκα μου, «μην βγεις έξω».

Έπιασα το φτυάρι και Βάλθηκα να σκάβω.  

 

Ένιωθα πρόσωπα να με κατασκοπεύουν πίσω από κατεβασμένα στόρια.

Είχαν και πάλι την γειτονιά τους,

Την ωραία ήσυχη γειτονιά με το καταπράσινο γρασίδι,

Τα φοινικόδεντρα, τα κυκλικά ιδιωτικά δρομάκια, τα παιδιά,

Τις εκκλησίες, τα σούπερ μάρκετ κ.λ.π

Έσκαψα στο χώμα.   

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 10 Αυγούστου 2018 10:25

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση