Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Σάββατο, 04 Αυγούστου 2018 16:50

Τότε θα υπήρχαν αρκετές πιθανότητες τύποι σαν τον Νίκο Τόσκα να ήταν μειοψηφία

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

toskasΑν υποστηρίζεις σχεδόν από τα γεννοφάσκια σου μια ομάδα πόσες φορές σε όλη τη ζωή σου θα την κριτικάρεις; Όταν είσαι ενώπιος ενωπίω, το αρκετές για την πλειονότητα είναι ικανοποιητικό. Όταν είσαι μαζί με άλλους που παθιάζεστε με την ίδια ομάδα, τότε, το πόσες και εις ποιο βάθος, εξαρτάται και από τις προσδοκίες που έχετε από την ομάδα σας, από τα αποτελέσματα που φέρνει, από το πόσο έγκυρο και έντιμο είναι το πρωτάθλημα, κ.ά. Σε μια φυσιολογική χώρα λογικό είναι να υπάρξουν κάποιες φορές που θα ασκήσετε δημόσια δριμύεια κριτική στην πολυαγαπημένη σας. Μάλιστα σε εξαιρετικές περιπτώσεις μπορεί να μην μείνετε μόνο στα λόγια, αλλά να προχωρήσετε και σε πράξεις που θα δηλώνουν έμμεσα ή άμεσα την αντίθεσή σας με τις επιλογές και τις πρακτικές των ιδιοκτητών της ομάδα σας. 

Αν τώρα συζητάτε - τρόπος του λέγειν - με οπαδούς άλλων ομάδων και πιο ειδικά μ'αυτούς που υποστηρίζουν ομάδες ευθέως ανταγωνιστικές με τη δικιά σας, πόσες πιθανότητες υπάρχουν για να παραδεχτείτε ευθέως στους αντιπάλους σας κάποιες αδυναμίες, ελαττώματα, υστερήσεις, για να συμφωνήσετε σε παρασπονδίες και σε αντιαθλητικές ενέργειες που έκαναν οι δικοί σας, για να αναγνωρίσετε ότι υπάρχουν σημεία που οι αντίπαλοι είναι καλύτεροι και ματς που άξιζε να τα κερδίσουν; Έχει κανείς αντίρρηση ότι η απάντηση καμία, είναι η πιο κοντινή στην σωστή; 

Μα δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά, θα αντιτείνουν κάποιοι και το να τα ζητάς είναι σαν να ψάχνεις ψύλλους στ'άχυρα. Το να υποστηρίζετε ότι αυτές οι στάσεις είναι η βάση του ανταγωνισμού, ότι αυτές οι νοοτροπίες είναι το οξυγόνο του πρωταθλητισμού, είναι η μισή αλήθεια. Υπάρχει και η άλλη μισή που αντλεί από το γεγονός ότι εδώ πρόκειται στην ουσία για παιχνίδι και την χαρά που προκύπτει απ'αυτό και που μόνο ένα μέρος της είναι το στοιχείο της νίκης. 

Αυτό που αναντίρρητα είναι φανερό δια γυμνού οφθαλμού είναι πως τα δύο στοιχεία που ανεβάζουν τον πήχη της θέασης και εξ αντανακλάσεως βοηθούν στην άνοδο του επιπέδου του όποιου παιχνιδιού, είναι το πάθος και το χιούμορ. Χιούμορ όμως δίχως μία απόσταση από τα συντελούμενα, δίχως την καλλιέργεια της κριτικής και της αυτοκριτικής δεν προκύπτει.  

Τελεία και παύλα.

Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι γιατί και πως όλο αυτό το οπαδικό κλίμα των γηπέδων περνάει αυτούσιο και στα πολιτικά μας πράματα. 

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να συμμετέχει στα κοινά, ένα πράμα που διατρέχει σταθερά όλες αυτές τις δεκαετίες είναι η απουσία μιας δημόσιας αυτοκριτικής στάσης όλων όσων ήταν οργανωμένοι σε κόμματα, σε παρατάξεις, σε συνδυασμούς, σε κινήσεις και σε διάφορες μικρές και μεγάλες ομάδες. Μιας αυτοκριτικής δημόσιας που να αναγνωρίζει λάθη, παραλείψεις και αμέλειες και που θα φανέρωνε τη θέληση και την ικανότητα να βλέπουν εκτός της καμπούρας των άλλων και τη δικιά τους. Που να συνοδεύεται από μία προσπάθεια για τους λόγους που προέκυψαν όλα αυτά τα απαράδεκτα, τα κατακριτέα, καθώς και με ποιες επιλογές και ποιοι θα τις επιφορτιστούν για να αντιμετωπιστούν τα κακά που προκάλεσαν, για να λυθούν ικανοποιητικά τα προβλήματα. 

Αυτό που είναι ο κανόνας, είναι εκείνη η προς τα έξω στάση που εκπέμπει το πόσο τέλειοι είναι οι μεν και πόσο άθλιοι είναι οι αντίπαλοι. Αυτό είναι το κλίμα που όλα αυτά τα χρόνια κυριαρχεί στα πολιτικά μας πράματα. Ούτε προσπάθειες για να στηθούν κάποιες γέφυρες, ούτε ένα ψάξιμο που θα αναζητεί τα όποια θετικά στοιχεία των άλλων, ούτε ενδιαφέρον για συνθέσεις. Το σύνηθες είναι να αντιμετωπίζονται όλοι οι άλλοι ως εχθροί και όχι ως αντίπαλοι. Μια εντελώς αφύσικη και πέρα ως πέρα νηπιακή στάση, που το μόνο που πετυχαίνει ένα να αποδυναμώνει αυτούς που την έχουν και να τους οδηγεί με βήμα ταχή στην αναπόφευκτη φθορά, ιδιαίτερα αν τυχαίνει να κατέχουν μια κάποια εξουσία. 

Για μια άλλη φορά αυτός ο τρόπος της πολιτικής παρέμβασης ήταν ο κυρίαρχος και στην περίπτωση της τραγωδίας στο Μάτι. Οι κοντά στους ενενήντα νεκροί δεν στάθηκαν εμπόδιο για να αρχίσουν οι μεν της συμπολίτευσης να θεωρούν υπεύθυνους την αντιπολίτευση και στη συνέχεια όλους αυτούς που έκαναν του κόσμου τις αυθαιρεσίες. Και οι άλλοι της αντιπολίτευσης, έκριναν την κυβέρνηση λες και δεν κυβερνούσαν αυτοί σαράντα χρόνια τώρα, λες και δεν έδωσαν τα ρέστα τους με την δημιουργία του πελατειακού κράτους. Μας πυροβολούσαν ανελέητα.

Ήταν φανερό σε όποιον είχε λίγο νιονιό και τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια, πως το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν οι επερχόμενες εκλογές. Καμία προσπάθεια να κοιταχτούν στον καθρέπτη της συνείδησής τους. Αν και το πρόβλημα εδώ είναι το κατά πόσο οι αρχές τους και οι αξίες τους, τα προγράμματά τους και οι στόχοι τους συγκροτούν αυτό που γενικά λέμε συνείδηση.  

Το αποτέλεσμα πάντως για μια ακόμα φορά ήταν αυτός ο ανόητος διχαστικός λόγος που δεν επιτρέπει μια σοβαρή ανταλλαγή απόψεων, που απωθεί τη συζήτηση για την αναζήτηση και διαμόρφωση μιας κοινής λειτουργικής αλήθειας. Έτσι αναπόφευκτα αυτό το οπαδικό κλίμα αποξενώνει όλους εκείνους που τους ενδιέφερε πρωτίστως και όσο γίνεται πιο αντικειμενικά τα αίτια αυτής της  καταστροφή, το πως θα μπορούσε να ήταν μην ήταν τόσο μεγάλη, το ποιοι φέρουν την ευθύνη και τι θα μπορεί να γίνει από εδώ και πέρα ώστε να μην μας ξαναπάρει ο θάνατος παραμάσχαλα. 

Όλοι αυτοί που πήραν την ευθύνη να υπερασπιστούν τον πολιτικό τους χώρο με τον τρόπο που τον υπερασπίστηκαν δημόσια, αυτό που είναι απίστευτο ότι δεν βρήκαν ούτε ένα λάθος, ούτε ένα κακό στις επιλογές του κόμματός τους. Αυτό δεν είναι κάτι που αποκαρδιώνει και που αναπόφευκτα οδηγεί εκείνο τον κόσμο που ποντάρει στη δημόσια ανταλλαγή απόψεων στο να μην έχει καμία εμπιστοσύνη στις όποιες μελλοντικές επιλογές τους; Δεν μπορώ να πω παρά, ναι έτσι είναι. 

Αυτές δε οι προσπάθειες των κυβερνώντων να φορτώσουν όλες τις αμαρτίες στον παρανομούντα κόσμο, αυτές οι προσπάθειες να στρέψουν την κουβέντα σ'αυτά που επιβάλλεται να γίνουν απ'εδώ και πέρα κάνοντας την πάπια για το έγκλημα που έγινε, αυτές οι προσπάθειες να μας πείσουν ότι όλα έγιναν σωστά και έγιναν όλα όσα μπορούσαν να γίνουν μόνο μια οργισμένη θλίψη μας προκάλεσε. 

Αυτό που θα μας έδινε ένα βήμα ώστε να μπορούμε να ανταλλάσσουμε μαζί τους δυο κουβέντες, να συζητάμε στα κοινωνικά δίχτυα αναγνωρίζοντας ο ένας στον άλλο τις καλές προθέσεις και την ικανότητα να αναλυθεί από κοινού ένα δύσκολο συμβάν, ήταν το να έπαιρναν θέση προπάντων στις ενέργειες των υπουργών του κόμματός τους και σ'αυτά τα εξωφρενικά που εκστόμιζαν. 

Όλοι αυτοί που τρόμαξαν όταν άκουσαν τον Τόσκα να ισχυρίζεται ότι όλα όσα έκανε ήταν τα σωστά και δεν βγήκαν δημόσια να εκφράσουν την αντίθεσή τους σ'αυτήν την εξωφρενική τοποθέτηση, μπορούν να ελπίζουν βάσιμα ότι στα κρίσιμα θέματα στο μέλλον θα τους προσέχουν πολίτες πέρα απ'αυτούς που είναι οργανωμένοι στο ίδιο κόμμα; Υπάρχουν φυσικά και σύντροφοι του κ.Τόσκα που δεν τρόμαξαν, αλλά θέλουμε να πιστεύουμε ότι αυτοί είναι μειοψηφία.

Το ζητούμενο; Υπάρχει ελπίδα όλοι αυτοί που κατέχουν αξιώματα, είτε είναι εκλεγμένοι είτε όχι, να ασπαστούν την άποψη ότι είναι αφύσικο να είναι πάντα και σε όλα τα πράματα το καλύτερο δυνατόν αυτό που φτιάχνει η οποιαδήποτε εξουσία; Και ότι πάντα υπάρχουν επιλογές άλλων θέσεων και προσώπων που μπορούν να έχουν καλύτερα αποτελέσματα; 

Νομίζω ότι όσο περνάει ο καιρός τόσο μικραίνει αυτή η ελπίδα. Και πως μπορεί να γίνει διαφορετικά όταν αυτή η πολιτική κουλτούρα κυριαρχεί από τη γέννηση αυτού του κράτους και λίγο ή πολύ, αργά ή γρήγορα διαπλάθει τους πάντες που ως κυρίαρχο στόχο έχουν τη νίκη με κάθε μέσο.  

Το θέμα είναι γιατί αυτά που σκεφτόμαστε και συζητάμε στις παρέες μας, τα γράφουμε κι όλας; Ποια ανάγκη και για ποιους πρακτικούς λόγους; Πρακτικοί λόγοι μάλλον δεν υφίστανται. Ίσως όμως να έχει κάποιο απροσδιόριστο αλλά δημιουργικό νόημα να δημοσιοποιείται το γεγονός ότι σε κάποιες περιόδους, σε κάποια ακραία συμβάντα, συνήθως υπάρχουν και μερικοί που έχουν μια διαφορετική άποψη απ'αυτήν που γαμάει και δέρνει τα πάντα, απ'αυτήν που φαίνεται να μην έχει επίγνωση που οδηγεί την κατάσταση. Απ'αυτήν που δεν επιδιώκει να αναλάβει τις ευθύνες της και να συνομιλήσει με ένα κόσμο που ενδιαφέρεται ο κυνισμός, η απληστία και η αναισθησία να μην είναι το σήμα κατατεθέν της κοινωνίας. 

Το κακό είναι ότι έτσι πάντοτε γίνεται. Οι έχοντες και κατέχοντες πιστεύουν ότι αιωνίως θα βρίσκονται στον αφρό των πραγμάτων, πράμα που οξύνει την ανθρώπινη αδυναμία, αυτή που έχει την επίγνωση ότι θα τραβήξει χοντρά ζόρια αν επιλέξει να προχωράει στη ζωή με αυτοκριτικές και αναστοχασμούς καίριους και ειλικρινείς. 

Αν τουλάχιστον συμφιλιονόμασταν με την θέση, πως είναι αδύνατον όλα όσα πιστεύουμε, όλα όσα επιλέγουμε, όλα όσα κάνουμε να είναι άπαιχτα, τα καλύτερα, το πιο σωστά και σούπερ θα υπήρχε μια μικρή ελπίδα να μας ξημερώσουν καλύτερες μέρες. Έστω και το ελάχιστο αν καλλιεργούμε, δηλαδή εκείνη την πανανθρώπινη τάση του Θωμά, μάλλον κάτι καλύτερο θα προκύπτει και για τον εαυτό μας και από καραμπόλα για τους γύρω μας.

Τότε θα υπήρχαν αρκετές πιθανότητες τύποι σαν τον Τόσκα με τη γελοία παραίτησή του να ήταν μειοψηφία, όπως κι αυτοί οι γύρω μας που ενώ μπορούσαν δεν αντέδρασαν δημόσια στην αρχική στάση του. 

Δεν έκαναν το αυτονόητο, και το μόνο καλό που βγήκε αυτήν την κρίσιμη στιγμή ήταν που μας έδωσαν την ευκαιρία να αντιληφτούμε τι καπνό φουμάρουν και πως εν τέλει δεν τους διακρίνει η θέληση εκείνου του κάβουρα που επιλέγει να περπατάει σε αναμμένα κάρβουνα. 

Αυτό πάντως που θεωρώ ότι είναι επικίνδυνο, είναι ότι μετά από ένα τέτοιο ακραίο συμβάν να μην έχουν βάλει μπρος τα κόμματα τα μέλη τους αλλά και ο κάθε πολίτης ξεχωριστά για κάποια αλλαγή, έστω και συνειδησιακή. Φοβάμαι όμως ότι αυτό γίνεται, πράμα που σημαίνει ότι μαύρο φίδι θα μας φάει όλους. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 06 Αυγούστου 2018 19:57
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση