Κυριακή, 08 Ιουλίου 2018 20:47

Επτά ποιήματα του Πάνου Κυπαρίσση από το "Κλέβοντας σκοτάδι"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

panoskyparissisΧΡΗΣΜΟΙ

 

Τίνος το εκτροφείο; 

 

Με λίγη τύχη ακούς σύμφωνα χρησμών

κι εσύ κρεμάς στο πλάι 

φωνήεντα που σου ταιριάζουν

 

Εξ ουρανού οι εντολές

                                                                                                                   Περνούν τα χρόνια

κι απομακρύνονται φίλοι, λιμάνια και φιλιά

δρόμοι που χάραξες της διαδρομή σου

 

Αμφίβιο κορμί 

στις πλάνες τ'ουρανού και του βυθού

προσδοκώντας μες τους κινδύνους νίκη

 

Αρνείσαι τις πληγέ σου στανικά

θάλποντας μεταβολές και πτώσεις

σαν το τραγούδι που διαρκεί

κι ύστερα χάνεται

σε πεντάγραμμες σκάλες της σιωπής

 

Ο ΓΡΑΜΜΟΣ ΩΣ ΕΞΟΧΗ

 

Οι χαράδρες πάντα μπροστά 

με βρεγμένα εσώρουχα

πέτρινες κνήμες και γόνατα λυπημένα

 

Εδώ περνούσαν και χάνονταν 

σιδερένια πουλιά

αφήνοντας πίσω καμμένα χωριά

χαλάσματα της μνήμης καπνισμένα

 

Κρύα κορμιά του θερισμού

στόματα κλειστά στην Ιστορία

 

Καλοκαίρι του....

 

ΥΠΗΡΞΕ

 

Από που πέρασε 

από ποια σχισμή του σκοτεινή;

 

Σαν να μιλάει στο εμφύλιο πλάι

 

Τι τον δαγκώνει; 

Κοιτώ είδωλό του σε τζάμι ραγισμένο να τον αλλοιώνει

 

Μόνος σαν σκυλί

 

Πήρε τη σκάλα

τον πήρε η σκάλα

χάθηκε σε μια φωτοσυρμή

 

ΕΑΥΤΟΥΣ ΚΙ ΑΛΛΗΛΟΥΣ 

 

Με το αλφάβητο της φτώχειας 

έστεισες δειλά το σπίτι

σήκωσες παιδιά

έθαψες και θάβεις τους νεκρούς σου

δένοντας πληγες στο μύθο

που στα χρόνια δειχνει ξένος

 

Τ'άδειο κορμί του τώρα

το ντύνουν οίκοι μυθικοί

με ούριους στις πλάνες ιδρυτές 

με εβένινα γυαλιά

και ρούχα χορτασμένα

 

Ωστόσο στο χώμα πατάει ο ουρανός

σηκώνει η μέρα φως

μετρώντας στατικά και τάσεις

ύψη για τα πουλιά

για των ανθρώπων τ'αφανέρωτα φτερά

για τους ανέμους που σηκώνουν κάθε τόσο

αγαπημένους ως τη μνήμη

 

ΔΕΝ ΚΑΤΑΓΡΑΦΕΙ ΧΡΟΝΟ ΤΟ ΚΟΡΜΙ

 

Τι γράφει ο κόσμος στο κορμί;

Τι φόβους του δηλώνει

αφού το ίδιο ξέρει

που και πως η μοίρα το κινεί

να  τ'αποθέσει

 

Συνεπώς κάθε της στίξη του σημάδι

δεν αξιώνει δήλωση καμιά  

 

Απλώς ζει

κι ό, τι ζει

καταπίνει τη φωτεινή του τη γραμμή

και σβήνει

 

ΕΜΦΥΛΙΟΣ

 

Εκεί που τ'όνειρο του πόθου σου το φτάνεις

κηρύσσει εμφύλιο το μάταιο 

και σε στεγνώνει

 

ΠΡΟΣΔΟΚΙΑ 

 

Χορεύουν τα μαλλιά σου

χαίτη της νιότης στο λαιμό

κι εγώ θρηνώ 

που τέτοια ακόμα με μαγεύουν

 

Θα σου δωθώ

σαν άγιος στον σταυρό του

 

Δικά σου τα καρφιά 

με την ελπίδα 

να μην αδικήσεις σιωπηλή

αυτό το πένθιμο "ακόμα"

καθώς θεριεύει το χορτάρι

κι επίμονα όλους μας καλεί. 

 

Τα ποίηματα αυτά υπάρχουν στην νέα συλλογή του Πάνου Κυπαρίσση ( Οξυά Ιωαννίνων, 1945) "ΚΛΕΒΟΝΤΑΣ ΣΚΟΤΑΔΙ" - εκδόσεις Γαβριηλίδης. Ο Πάνος Κυπαρίσσης εργάστηκε για μια δεκαετία στη Μέση Εκπαίδευση ως φιλόλογος και μαθηματικός και ως καθηγητής υποκριτικής σε διάφορες θεατρικές σχολές. Γράφει ποιήματα, δοκίμια και μεταφράζει θεατρικά κείμενα. Το 2014 βραβεύτηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης για το βιβλίο "ΤΑ ΤΙΜΑΛΦΗ". Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε αρκετές ευρωπαϊκές γλώσσες. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 08 Ιουλίου 2018 22:16
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση