Τρίτη, 03 Ιουλίου 2018 19:36

Η γνώση για τη γνώση, της Άννας Δαμιανίδη

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ets118Γιατί άφησες να σε σπρώξει αυτή, με το ηγεμονικό της ύφος; με ρωτάει αυστηρά ο εαυτός μου -ποιος άλλος;- αμέσως μόλις βρέθηκα πίσω της χωρίς διαμαρτυρία. Μη σου πω ότι χαμογελούσα κιόλας, μη τυχόν καταλάβει πόσο βαθιά με πληγώνει η αδυναμία μου. «Αχ, παιδί μου, γεννήθηκες κορόιδο», θα κουνούσε το κεφάλι η μαμά μου, αλλά ευτυχώς δεν είναι σε θέση να παρακολουθεί τις μικρές καθημερινές μου ήττες.

Ενίοτε είμαι πιο αγωνιστική, αλλά κάποιες μέρες το ηθικό πέφτει. Δεν γίνεται συνέχεια να δίνεις μάχες για τη σειρά στο τρόλεϊ και το μετρό, πόσο θα είσαι κοντά στην πόρτα του βαγονιού, πόσο θα περιμένεις στο ταμείο, πώς θα ρωτήσεις, πώς θα ζητήσεις, πώς θα περάσεις απέναντι, πώς θα χωρέσεις στο πεζοδρόμιο, πώς θα πάρεις σειρά στο σούπερ μάρκετ, πώς θα προλάβεις θέση στο πάρκινγκ, πώς θα σε προσέξει ο δάσκαλος, κάθε στιγμή, κάθε ώρα της κάθε μέρας.

Είναι μέρες που τα χρόνια ή και ο αέρας απλώς που ανασαίνουμε αρχίζουν να βαραίνουν στο φρόνημα, αφήνεις όλους να προπορευτούν, τους αφήνεις να σε πατήσουν, να σου δώσουν αγκωνιά, να σου πάρουν τη σειρά, να σε σπρώξουν πίσω. Ισως φταίει ο Ιούλιος που μπήκε βαρύς, καιρός για αλλαγή κλίματος.

Να πάω σε μια πόλη που περιμένεις στη στάση του λεωφορείου με τη σειρά που φτάνεις και μπαίνεις με τον ίδιο τρόπο. Που δεν υπάρχει περίπτωση να σπρώξεις για να βρεθείς μπροστά, ή να ανέβεις πριν κατέβουν οι άλλοι από μέσα. Και τα λεωφορεία δεν είναι σαράβαλα όπου κινδυνεύει η ακεραιότητά σου, οι οδηγοί δεν διανοούνται να οδηγούν σαν τρελοί ή να μιλάνε στο κινητό.

Που σου δίνουν θέση να καθίσεις αν είσαι ηλικιωμένος, έγκυος, με παιδί στην αγκαλιά, με κάποιο πρόβλημα. Που στις διαβάσεις σταματούν για να περάσουν οι πεζοί. Να βεβαιωθώ ότι υπάρχει αυτός ο τόπος, δεν τον φαντάστηκα.

Θα μου πείτε γιατί, αφού θα ξαναγυρίσω εδώ, στην πόλη της καθημερινής ήττας; Θέλω να ξέρω τι μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι, έστω κι αν έχω πάψει να ελπίζω ότι ακόμα κι αν όλοι οι κάτοικοι της δικής μου πόλης το μάθουν, τίποτε δεν θα αλλάξει. Θα μείνουμε με τη γνώση. Χαλάλι. Η γνώση για τη γνώση, τίποτε περισσότερο.

Πηγή: www.efsyn.gr 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 03 Ιουλίου 2018 19:43

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση