Κυριακή, 03 Ιουνίου 2018 15:54

Μαζί χτίζουμε την πόλη που μας αξίζει αγαπητέ δήμαρχε, ή άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

condoΑνάμεσα στο 50% με 60% κυμαίνεται το ποσοστό των δημοτών Κερατσινίου Δραπετσώνας που έχει πάρει μέρος στις δύο τελευταίες δημοτικές εκλογές. Απ'αυτούς λοιπόν που συμμετέχουν, κρίνοντας εμπειρικά, εκτιμούμε ότι ένα πολύ μικρό ποσοστό ενδιαφέρεται, έστω και περιστασιακά, για όσα συμβαίνουν στο δήμο και μέσω των αλληλοεπιδράσεων εντός και εκτός κοινωνικών δικτύων διαμορφώνει προσωπικά επιχειρήματα.

Από την υπόλοιπη μεγάλη πλειονότητα των ψηφοφόρων, το μεγαλύτερο μέρος επηρεάζεται από τις γενικότερες πολιτικές του καταβολές, και σχέσεις, τόσο σε κεντρικό όσο και σε τοπικό επίπεδο και από το αν βελτιώνεται ή όχι η ποιότητα της καθημερινής του ζωής από έργα και υπηρεσίες που την ευθύνη τους την έχει ο δήμος. 

Οι υπόλοιποι έχουν, αν έχουν, μια πολύ αόριστη ιδέα τι γίνεται και πως στο δήμο. Ότι είναι ορατό είναι οι  αυθαίρετες γνώμες γι'αυτά που θέλουν να φτιαχτούν και για την ποιότητα του δούνε και λαβείν με τον δήμο για τις υπηρεσίες που προσφέρει. 

Υποθέτουμε ότι αρκετοί απ'αυτούς, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, είναι μέσα στο αυτοδιοικητικό παιχνίδι, θα έχουν πάρει είδηση πως το τελευταίο διάστημα έχουν εμφανιστεί στο δήμο μας δύο νέα μπλογκ - "Ατάκτως ερριμμένα" και "Ο Γαβριάς του Κερατσινίου". Και πως δεν είναι δύσκολο να καταλάβουν ότι όλα όσα δημοσιεύονται σ'αυτά είναι αποτέλεσμα της χρόνιας άτυπης κόντρας εντός της συμπολίτευσης του δήμου μας. Πρόκειται για την αντιπαράθεση ανάμεσα στην ηγετική ομάδα που γύρω από τον δήμαρχο συγκροτούν το κέντρο λήψης αποφάσεων και τους έχοντες στενές σχέσεις με τον κομματικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Στην ουσία πρόκειται για μια ενδοπαραταξιακή κόντρα ανάμεσα σε όσους με ένα τρόπο έχουν παραμείνει ενεργά μέλη της δημοτικής κίνησης πολιτών "Άλλος Δρόμος". 

Παρένθεση: Με τα δικά μας κριτήρια τα δύο αυτά μπλογκ θεωρούμε ότι ρίχνουν τον πήχη του δημόσιου διαλόγου. Άρθρα ανώνυμα που βρίθουν από νύξεις και μπηχτές, άρθρα στρεψόδικα που απευθύνονται στους μυημένους κάνοντας κατάχρηση υποκοριστικών και απρεπών χαρακτηρισμών για τους αντιπάλους τους. Αν δεν συναναστρέφεσαι τους ανώνυμους αρθρογράφους τότε είναι δύσκολο να καταλάβεις για ποιον μιλούν και ποιους θάβουν. Οι πληροφορίες που αναρτούν σχεδόν ποτέ δεν είναι επαληθεύσιμες, αφού κατά βάση πρόκειται για αποκλειστικές πληροφορίες που έχουν, δίχως να αναφέρουν την πηγή τους. Και σχεδόν είναι κανόνας η μεγέθυνση του ασήμαντου. 

Ο κατ'εξοχήν στόχος των άρθρων που διαβάσαμε είναι το πως θα πλήξουν τον αντίπαλό τους που βρίσκεται πολύ κοντά στο να γίνει εχθρός. Στο δια ταύτα, σταματήσαμε να τα διαβάζουμε. Απλά, επειδή δεν έχουμε τα κατάλληλα αντισώματα, μας χαλάνε.

Ως αναγνώστες γενικώς και ως ψηφοφόροι του "Άλλου Δρόμου" το 2014, ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα αποφασίσουν οι εμπλεκόμενοι σ'αυτά τα μπλογκ να δώσουν μια αληθινή μάχη. Από την μια μεριά ο καλός εαυτός τους και από την άλλη ο χάλιας ο αυριανιστής. Είθε να αποφασίσουν να εμπιστευτούν τον πρώτο και να του δώσουν προβάδισμα. Τότε θα είναι η κατάλληλη στιγμή να δοκιμάσουν την τύχη τους εκθέτοντας ευθαρσώς και επωνύμως τις σκέψεις τους σ'αυτά μπλογκ ή σε κάποια άλλα. Ας λάβουν πάντως υπόψη τους πως τα τελευταία χρόνια για χίλιους δυο λόγους η μεγάλη πλειονότητα του κόσμου κρατάει τις αποστάσεις του από τα κοινά και πως αν είναι να κερδηθεί με τέτοια, σχεδόν ρετάλια κείμενα, αυτό τελικά θα αποβεί εις βάρος όλων μας. Κλείνει η παρένθεση.

Η δημοσιοποίηση αυτής της κόντρας είναι κατά τη γνώμη μας η πρώτη αιτία που οδήγησε το δήμαρχο Χρήστο Βρεττάκο και τους συνεργάτες του να οργανώσουν μία εκδήλωση την Πέμπτη 7.6 στην πλατεία Κύπρου. Κεντρικός ομιλητής θα είναι ο δήμαρχος και το κεντρικό σύνθημα είναι το "Μαζί κτίζουμε την πόλη που μας αξίζει". Σύμφωνα με την πρόσκληση ο δήμαρχος και το επιτελείο του θα επιδιώξουν να συζητήσουν με τους παρόντες για τα μεγάλα και τα μικρά ζητήματα της πόλης μας.

Τώρα, για να είμαστε σοβαροί, συζητήσεις και διάλογοι και διαβουλεύσεις και συνδιαμορφώσεις, ιδιαίτερα για τα μεγάλα ζητήματα μιας πόλης που πλησιάζει τις 100 χιλ., δε γίνονται με ομιλίες σε πλατείες. Μιλάμε για συζητήσεις στο πόδι μεταξύ αυτών που το αντικείμενο της εργασία τους είναι τα θέματα του δήμου κι έχουν μία σφαιρική και εις βάθος γνώμη αυτών των ζητημάτων και των από κάτω που δυσκολεύονται να βρουν χρόνο και διάθεση για να δουν πέρα από την μύτη τους. Μιλάμε γι'αυτό που πάντα είναι μία παρτίδα με μοιρασμένους ρόλους. Απ' την μια πάνω στην εξέδρα οι παίχτες και από την άλλη, κάτω στην πλατεία, το πλήθος, που σαν κάτοπτρο το λόγο τους αντανακλά. 

Το αδιαμφησβήτητο δεδομένο: Υπάρχει μια μεγάλη απόσταση ανάμεσα σ'αυτά που ο δήμαρχος γνωρίζει, στην γενική εποπτεία που έχει για όλα τα θέματα που αφορούν στο δήμο, των διαδικασιών που επιτρέπει το νομοθετικό πλαίσιο να προχωρούν όλα όσα έχει αποφασίσει να τρέχει ο δήμος. Το μόνο λοιπόν που ο δήμαρχος μπορεί να κάνει σ'αυτό το πλήθος είναι μάθημα και μάλιστα από καθέδρας. Μάθημα ως επικεφαλής μιας δημοτικής αρχής που έχει ιεραρχήσει σύμφωνα με τα δικά της κριτήρια τα θέματα και έχει ψηφίσει πέντε έξι προϋπολογισμούς για να τα προχωρήσει.    

Αυτά λοιπόν τα πασοκικής κοπής συνθήματα "Μαζί κτίζουμε την πόλη που μας αξίζει" συζητώντας τα μικρά και μεγάλα θέματα, το λιγότερο που κάνουν είναι να συσκοτίζουν την πραγματικότητα και την υφή των πολιτικών σχέσεων των δημοτών με τη δημ.αρχή.

Αυτό που κατά τη γνώμη μας επιδιώκει ο δήμαρχος με αυτήν την εκδήλωση είναι να κερδίσει προσωπικούς διαπραγματευτικούς πόντους, που όταν έρθει η ώρα θα τους βάλλει στο τραπέζι. Πότε; Στην περίπτωση που χρειάζεται να γίνουν προσπάθειες για να βρεθεί μία κοινή φόρμουλα συνύπαρξης στο ίδιο ψηφοδέλτιο με τους τοπικούς Συριζαίους.

Και γιατί να χρειάζεται ο δήμαρχος την συνέχιση αυτής της προβληματικής συγκατοίκησης; Ίσως διότι να έχει εκτιμήσει πως έχει ανάγκη από τους ψήφους τους στην επιδίωξη, που λογικά πρέπει να έχει, να ξαναβγεί δηλαδή, αλλά από την πρώτη Κυριακή των εκλογών του φθινοπώρου του '19, που είναι πολύ πιθανόν να γίνουν με ένα σύστημα απλής αναλογικής.

Η μαζικότητα αυτής της συγκέντρωσης έχει αποδέκτες επίσης και όλους εκείνους τους μη οργανωμένους σε κόμματα συνδημότες μας με κάποια δημοφιλία. Το ένστιχτο της αυτοσυντήρησης είναι λογικό να ωθήσει τον δήμαρχος στο να συμπεριλάβει και τέτοιους στο ψηφοδέλτιο του. Κι αυτό γιατί πέρα από τους ψήφους που θα φέρουν κάποιοι απ'αυτούς, λογικό είναι να εκτιμά πως ίσως αποτελεί πρόβλημα ένα ψηφοδέλτιο με συνδημότες μας που η πλειονότητά τους θα έχει στενούς δεσμούς με τα εξωκοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς. Θεωρούμε λοιπόν θεμιτή την επιλογή της συγκέντρωσης ως προς τον στόχο της επανεκλογής. Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε, περί αυτού πρόκειται, μιας και η περίοδος που διάγουμε δεν είναι ούτε προεκλογική, ούτε πάλης ξεκίνημα νέων αγώνων, αλλά περίοδος επιλογής υποψηφίων δημάρχων και κατάρτισης ψηφοδελτίων μέσα από τους ρευστούς συσχετισμούς δύναμης που θα διαμορφώνονται καθ’οδόν. Ο καθένας που έχει λίγο νιονιό καταλαβαίνει πως είμαστε στην εποχή που η κάθε ομάδα κάνει μπότοξ στο προφίλ της, ρίχνει τα δίχτυα της κι ακονίζει τα μαχαίρια της.

Η δική μας οπτική για το τοπίο της Τ.Α: Αυτό που είναι καθεστώς σε όλους τους δήμους, όπου το δημαρχοκεντρικό μοντέλο λίγα περιθώρια έχει ακόμα για να φτάσει στο μη παρέκει, είναι μια συνήθως ολιγομελής ομάδα της νικηφόρου παράταξης να αναλαμβάνει τη διοίκηση του δήμου. Είναι αυτή η ομάδα που παίρνει όλες τις σημαντικές αποφάσεις και χαράσσει γραμμή συνήθως συμβατή με το γενικό πρόγραμμα αρχών. Αν τώρα οι υπόλοιποι δημοτικοί σύμβουλοι έχουν συμφιλιωθεί ή δεν ντρέπονται να είναι αυτοί που θα ψηφίζουν στα Δημοτικά Συμβούλια τις προειλημμένες αποφάσεις, τότε όλα βαίνουν καλώς δίχως σοβαρούς κλυδωνισμούς.

Αν όμως προκύπτουν όλο και πιο συχνά αμφισβητήσεις για το ποιοι αποφασίζουν, ποιοι διοικούν και πως καθώς και για αυτές καθ'εαυτές τις αποφάσεις που παίρνουν, τότε δημιουργείται πρόβλημα. Κι έρχεται η στιγμή, κάποια στιγμή, που η συνεργασία, ή θα επαναπροσδιοριστεί με καινούργιες συμφωνίες, ή θα λυθεί με αποχωρήσεις που μπορεί να φτάσουν και ως τη διάσπαση. 

Σύμφωνα και με το νομοθετημένο πλαίσιο αυτή είναι πάνω κάτω η δυναμική που επιβάλλει το μοντέλο διακυβέρνησης σε όλους τους δήμους, ανεξάρτητα του πολιτικού στίγματος της κάθε δημοτικής αρχής. 

Που έγκειται η διαφορά; Στο ποια έργα και ποιες υπηρεσίες επιλέγονται ή δεν επιλέγονται, στην ποιότητά τους, στο χρόνο εκτέλεσής τους, στο κόστος τους και στις διαδικασίες υλοποιήσεις τους. Επίσης παίζουν ρόλο φέρνοντας σε άλλες δημοτικές κινήσεις ψήφους και αφαιρώντας από άλλες, η έκταση των ρουσφετιών, της ρεμούλας, της απροκάλυπτης ψηφοθηρίας, της αξιοκρατίας, της διαύγειας και της χρήσης ή κατάχρησης εξουσίας.

condo4Συνήθως οι δημοτικοί υπάλληλοι είναι αυτοί που αναλαμβάνουν την εκτέλεση των έργων, των σχεδίων και των προγραμμάτων της διοίκησης. Για την ποσότητα και την ποιότητα της εργασίας των δημοτικών υπαλλήλων, που την ευθύνη της την έχει αποκλειστικά η κάθε δημ.αρχή, η κοινή γνώμη γενικά δεν έχει θετική γνώμη, δίχως αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι είναι και κοντά στην αλήθεια ή ότι δεν υπάρχουν δήμοι εξαιρέσεις ή εργαζόμενοι που κάνουν την διαφορά. Κάτι παραπλήσιο μ'αυτό που έχει δείξει η ιστορία, ότι η κρίση του λαού δεν είναι πάντοτε και η πιο σωστή, αλλά στις δημοκρατίες είθισται αυτή να είναι σεβαστή. 

Τι άλλο είναι δυνατόν να γίνει; Αρκετές φορές, ιδιαίτερα μέσα από τον χώρο της αριστεράς, έχουν προκύψει πρωτοβουλίες που αμφισβητούν αυτόν τον κυρίαρχο συγκεντρωτικό τρόπο άσκησης της εξουσίας στην τοπική αυτοδιοίκηση. Το διεκδικούμενο ήταν το βάθαιμα και το άπλωμα της δημοκρατίας μέσα και έξω από τις παρατάξεις.

Στην κορυφή αυτών των προσπαθειών ήταν τα κινήματα της αυτοδιαχείρισης σε πολλές πόλεις και περιφέρειες του εξωτερικού στις δεκαετίες της '80 και '90. Αυτά αποτέλεσαν τα φωτεινά παραδείγματα για το πως μπορεί να κινητοποιηθεί ο λαϊκός παράγοντας, σεβόμενος την πολυφωνία της κοινωνίας. Να κινητοποιηθεί με συγκεκριμένα αιτήματα και ανοιχτές διαδικασίες, όπου μέσα απ'αυτές ένα μέρος του κόσμου χειραφετήθηκε στην προσπάθειά του να αποφασίζει και να εκτελεί αυτά που θεωρούσε ως πιο σημαντικά για την κοινότητά του.  

Στα δικά μας, οι συζητήσεις που διοργάνωσε στις γειτονιές η δημοτική αρχή το καλοκαίρι του '15, τότε που τα σχετικά με τη καθαριότητα και το πράσινο, εξακολουθούσαν να βρίσκονται στην ίδια άθλια κατάσταση που τα είχε παραδώσει ο Τζανής, ήταν μια επιλογή που θα έπρεπε να υποστηριχθεί. Ένας μεγάλο μέρος του κόσμου απ'αυτούς που συμμετείχαν τότε είχε ειλικρινείς προθέσεις. Εμπιστευόταν την νεοεκλεγείσα δημ.αρχή και παρευρέθηκε διατυπώνοντας μία γνώμη που ακόμα και αν ήταν ατελής και αντιφατική, εκκινούσε όμως από τις δικές του ανάγκες και τους δικούς του προβληματισμούς. Ακούσαμε και αρκετές ερωτήσεις, άλλες απλοϊκές κι άλλες ενδιαφέρουσες και τοποθετήσεις βασισμένες όμως στην εμπειρία των δημοτών, σ'αυτά που αντιμετώπιζαν ως προβλήματα στις γειτονιές τους.

Και το σημαντικό, δεν διακρίναμε τότε καμία προσπάθεια εκ μέρους της δημ. αρχής καναλιζαρίσματος και καπελώματος αυτών των συγκεντρώσεων. Αυτό λοιπόν το κανάλι θα έπρεπε κατά τη γνώμη μας να τροφοδοτούσε με ζωογόνο νεράκι και να οργάνωνε η δημ.αρχή ώστε τα επόμενα χρόνια να αποτελούσε ένα σοβαρό βήμα ουσιαστικής επικοινωνίας με τον κόσμο και με πιθανό στόχο να δημιουργηθούσε άτυπες επιτροπές γειτονιάς με ξεκάθαρες και ουσιαστικές αρμοδιότητες. Σ'αυτές τις συγκεντρώσεις θα έπρεπε να λογοδοτεί η δημ.αρχή, εκεί να συζητούσε τα σχέδια της και τις προτεραιότητές της για την επόμενη χρονιά.  

Θα μπορούσε να προχωρήσει επίσης και σε άλλες πρωτοβουλίες πέρα από το εσωτερικό του "Άλλου Δρόμου", εκεί όπου όλες οι ενέργειες μας φάνηκαν εμάς, που είμαστε έξω από τον χορό, να συντείνουν σε μία επίφαση δημοκρατικότητας ή έστω σε μια κατάσταση λήψης αποφάσεων αναντίστοιχης με τις δυνατότητες και τις κατακτήσεις της εποχής μας.

Πρωτοβουλίες, όπου θα δοκίμαζε τις ιδέες της και τις προτάσεις της. Μιλάμε για ανοιχτές επιτροπές ανά θέμα, μιλάμε για ημερίδες πάνω σε σημαντικά ζητήματα. Αυτά δηλαδή τα σχήματα που κυκλοφορούν στην αυτοδιοικητική πιάτσα, με στόχο να καλλιεργείται η δυνατότητα αλληλοεπίδρασης ανάμεσα στην εκλεγμένη τοπική εξουσία, σε ειδήμονες και σε πολίτες και συλλόγους που έχουν τη διάθεση να προσφέρουν ότι μπορούν στην άρση των όποιων αδιεξόδων. Αλλά ούτε και γι'αυτές, τις σχεδόν αυτονόητες κινήσεις, δεν είχε η δημ. αρχή την ανοιχτοσύνη και τη γενναιότητα για να τις θέσει σε τροχιά. Ήταν ορατό πάντως σε πολλούς μία αγοροφοβία, μια πολιτική παιδεία και μια νοοτροπία όπου οι αντίθετες γνώμες και τα επιχειρήματα ζυγίζονταν και βρίσκοταν σε σχέση με τις δικές τους ελαφριές και ως προς την ποιότητα και ως προς την αποτελεσματικότητα. Θεωρήθηκαν όλα αυτά τα τρεμάμενα αιτήματα συμμετοχής κάτι σαν χάσιμο χρόνου που δεν άξιζαν της προσοχής εκ μέρους της δημ.αρχής και η όποια κριτική, συχνά ατελής δεν λέω, θεωρήθηκε εκ προοιμίου κακόβουλη που άγγιζε την ολική αμφισβήτηση, που πάει να πει στο δια ταύτα μία εχθρική ενέργεια.

Αν πράγματι η δημ.αρχή ενδιαφερόταν για ουσιαστική συμμετοχή του κόσμου στην προοπτική του "μαζί φτιάχνουμε την πόλη που μας αξίζει", θα έπρεπε, μέσω ικανών στελεχών που να πιστεύουν σ'αυτόν τον στόχο, να οργάνωνε από τα κάτω τις γειτονιές. Αλλά όπως όλοι ξέρουμε, αυτό απαιτεί μεγάλη και εις βάθος επεξεργασμένη συστηματική προσπάθεια και μια αντίληψη που το σημείο που κάνει τη διαφορά είναι η αποδοχή της αλληλοεπίδρασης, έτσι ώστε να πειστεί ο κόσμος μέσα από τον συνδυασμό λόγων και πράξεων να πιστέψει στην ικανότητά του να αναλάβει την ευθύνη της κοινής ζωής.

Κι έτσι εμείς, εδώ και τώρα, δίχως αυτά και δίχως τ' άλλα, φτάσαμε στο σημείο να μας καλεί ο δήμαρχος σε μια ανοιχτή συγκέντρωση σε πλατεία, όπου άκουσον άκουσον, θα αποφασίσουμε από κοινού για τα ζητήματα της πόλης μας. 

Το κρίσιμο θέμα είναι πως είτε πιστεύει στην αλήθεια αυτού του συνθήματος, είτε το ξέρει πως κατά βάθος είναι ένα επικοινωνιακό δόλωμα, χαμένη αγαπητοί μου θα είναι η συμμετοχική δημοκρατία και στο βάθος της όπου αργοσβήνει η πολιτική ψυχή της πόλης μας δεκαετίες τώρα. 

Όλα αυτά, ανεξάρτητα από τα έργα που φτιάχνει κα τις υπηρεσίες που προσφέρει η δημ.αρχή και που σίγουρα αναβαθμίζουν σε αρκετά πεδία την ποιότητα της ζωής μας. Αυτό πάντως που είναι συζητήσιμο για τα έργα και τις ημέρες κάθε δημοτικής αρχής, είναι αν αυτά θα μπορούσαν να ήταν από κάθε άποψη καλύτερα και αν θα έπρεπε να είχε στις προτεραιότητές της και κάποια άλλα. 

condo2Το κακό είναι ότι διάγουμε μία εποχή όπου οι εραστές της δημοκρατικότητας όλο και λιγοστεύουν, με αποτέλεσμα οι ομάδες εκείνων που έχουν και κατέχουν πλούτη, δύναμη, αξιώματα και γόητρο, ομάδες που πάντοτε αδιαφορούσαν για τη δημοκρατία, τώρα να την υπονομεύουν με κάθε τρόπο. Αυτό που κάνει θραύση όχι μόνο στην ανατολή αλλά και στη δύση, είναι οι αυταρχικοί ηγέτες. Αυτοί εμπνέουν τις μάζες, αυτοί τις κινητοποιούν για μεγαλοεπίβολους στόχους, όπου το κύριο χαρακτηριστικό τους είναι η εν ονόματι της επιβίωσης, ασφάλεια και εξασφάλιση προνομίων.

Τα πράματα με άλλα λόγια είναι πολύ σοβαρά και όσοι πιστεύουν ότι είναι ικανός γενικά ο λαός να αλλάζει προς όφελός του την καθημερινότητά του με τις ίδιες του τις δυνάμεις, δε θα πρέπει με κατάλληλες ενέργειες να διαμορφώνουν ένα κλίμα και να καλλιεργούν εκείνες τις ισότιμες πολιτικές σχέσεις ανάμεσα στην όποια εξουσία τους και τον κόσμο προς την κατεύθυνση της χειραφέτησης κι όχι της χειραγώγησης του; 

 

 

 Οι τρεις πίνακες είναι του Αμερικανού ζωγράφου Τζόρτζ Κόντο ( Κονκόρντ, 1957)

 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 07 Ιουνίου 2018 19:41
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γιώργος Θ.Τσιρίδης 05-06-2018 22:04
Μπράβο Λάκη για την ανάλυση.
Να υπενθυμίσω εδώ μια ανάρτηση στο μπλογκ μου για την Δημοκρατία στους Δήμους.
http://epitheorisi2014gt.blogspot.com/2015/07/blog-post_28.html
Πρόκειται για την εφαρμογή της ελληνικής δημοκρατίας των πόλεων (όσο υπήρχε Ελλάδα) στη σημερινή πραγματικότητα των δήμων. Όχι πως ελπίζω πως θα νομοθετηθεί ποτέ (τουλάχιστον στο κοντινό μέλλον) η δημοκρατία-ισοκρατία, όμως καλό είναι να δει κανείς το υπόδειγμα.
Παράθεση
0 # Χρονάς Δημήτρης 05-06-2018 10:51
Λάκη υπέροχο το άρθρο σου και επί της ουσίας.Αλλά ο νομοθέτης ενισχύει το προσωποκεντρικό δημαρχιακό σύστημα.Πρέπει να αλλάξει το σύστημα με διάχυση της εξουσίας σε τοπικά υπο-
σύνολα με κριτήρια δημοκρατικά συμμε-
τοχικά των πολιτών.Ο Νέος νόμος αν ψη-
ιστεί θα είναι καλύτερος,αλλά αλλά θα γίνονται διαπαραταξιακά παιχνίδια συσχετισμών και επιρροών.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση