Παρασκευή, 01 Ιουνίου 2018 10:21

Η 28χρονη Σοφία Λέντζου για τον Έκτορα Μαλό της που βραβεύτηκε στις Κάννες

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lenzuΗ ταινία "Έκτορας Μαλό: Η Τελευταία Μέρα της Χρονιάς" της Ζακλίν Λέντζου κατέκτησε το σημαντικό βραβείο Prix Découverte Leica Cine du court métrage Leica Cine Discovery Prize για ταινίες μικρού μήκους στην 57η Εβδομάδα Κριτικής του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών 2018.

Η ταινία της Λέντζου σε παραγωγή της Φένιας Κοσοβίτσα ήταν μία από τις δέκα συμμετοχές ανάμεσα σε 1.500 προτεινόμενες ταινίες μικρού μήκους ταινίες απ' όλο τον κόσμο που υποβλήθηκαν στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ.

 

Με πρωταγωνίστρια τη Σοφία Κόκκαλη, η ταινία, ακολουθεί "την ηρωίδα και το όνειρό της το οποίο δεν λέει σε κανέναν. Ενώ περπατά σε μια έρημο διαπιστώνει πως αρρωσταίνει. Υποκρίνεται πως δεν ενδιαφέρεται και αναρωτιέται αν έχει χάσει την καρδιά της".

Μερόπη Κοκκίνη: Αλήθεια τι σημαίνει αυτό το βραβείο;

Ζακλίν Λέντζου: Δεν ξέρω. Δεν ξέρω τι σημαίνει αυτό το βραβείο, και γενικά ποια η αληθινή σημασία κάθε βραβείου στην τέχνη, πλην της επίκαιρης και παροδικής χαράς, τιμής και προσοχής. Πάντως η σχέση μου με την ταινία μου δεν έχει αλλάξει. Μου αρέσει ό,τι μου άρεσε και πριν, και θεωρώ προβληματικά τα σημεία που μου θεωρούσα και πριν. Σίγουρα το συγκεκριμένο βραβείο, κατέστησε τη δουλειά μου γνωστή σε ανθρώπους που πρωτύτερα δεν γνώριζαν την ύπαρξή μου.

Διάβασα κάπου ότι εμπνεύστηκες την ταινία ένα βράδυ που κοιτούσες το φεγγάρι στην Ικαρία; Θέλεις να μου μιλήσεις για τη στιγμή της σύλληψης;

Κάθε φεγγάρι με μαγνητίζει, σε βαθμό κλισέ. Εκείνο το βράδυ, ήταν πραγματικά εντυπωσιακό. Είχε μια πολύ ιδιαίτερη λάμψη, έστω στα μάτια μου. Κοιτώντας τον ουρανό, το φεγγάρι τεράστιο, ολοστρόγγυλο και τα αστέρια να το περιτριγυρίζουν, σταμάτησα να βλέπω τον ουρανό. Είδα μια οικογένεια από φως και σκόνη.

Η έννοια της πρόθεσης και η συνέπεια της παρεξήγησης. Η έλλειψη εμπιστοσύνης και παράλληλα η ανάγκη αυτής. Η αίσθηση του απόκληρου στο οικογενειακό πλαίσιο. Η αγάπη και η έλλειψη αυτής. Η εντύπωση όλων αυτών σε αντιδιαστολή με την «πραγματικότητα» τους. Ζεύγη ιδεών, κάνανε την ταινία.

Η ταινία αφορά μια μέρα. Υπάρχουν μέρες που είναι εξωτερικά μονότονες ίσως, αλλά εσωτερικά; Υπάρχει μέρα που να είναι εσωτερικά μονότονη;

Ποια είναι η ιστορία και τι θέλεις να πεις με αυτή την ταινία;

Νομίζω δεν υπάρχει ‘ιστορία’  ακριβώς, το έγραψα σαν να φτιάχνω έναν χάρτη. Είχα συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό μου και κάποια βασικά συναισθήματα γύρω από τα οποία δούλεψα. Δεν είχα κάποια ιστορία στο μυαλό μου. Νομίζω ποτέ δεν έχω κάποια ιστορία στο μυαλό μου, με την έννοια της πλοκής, που είναι και μια λέξη που λίγο με ζορίζει, αλλά πάντα έχω ένα συναίσθημα ή μια κατάσταση.

Δεν κάνω σινεμά για να «πω πράγματα». Είναι κάπως βαριά η φράση και αισθάνομαι μια μικρή αντίσταση. Αυτή η ταινία, όπως και οι υπόλοιπές μου δουλειές, αποσκοπούν στο μοίρασμα, παρά στο δίδαγμα. Εδώ, αποπειράθηκα να μοιραστώ την αίσθηση του κενού, του κοινωνικού άγχους που συνοδεύει το ψυχικό κενό, και να ανοίξω μια συζήτηση που αφορά την αντίθεση μεταξύ του προσωπικού και δημόσιου κομμάτι του εαυτού.

Πως και γιατί επέλεξες την Σοφία Κόκκαλη για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία σου;

Η Σοφία στο Νήμα του Boy, έκανε κάτι πρωτοφανές για το ελληνικό σινεμά. Η εκφραστική της δύναμη με εξέπληξε, και πιστεύω όχι μόνο εμένα, αλλά οποιονδήποτε είδε αυτή τη σημαντική για τη γεννιά μας ταινία.

Ωστόσο, το πιο περίεργο είναι ότι εγώ την ερωτεύτηκα μέσω μιας θεατρικής παράστασης, και το περίεργο έγκειται στο ότι δηλώνω ξεκάθαρα απαίδευτη όσον αφορά το θέατρο και τη γλώσσα του. Ήταν το Lenz σε σκηνοθεσία Χάρη Φραγκούλη. Έπαθα κάτι από αυτά τα ανεξήγητα που μας συμβαίνουν με την τέχνη, αυτά τα καταπληκτικά, τα σπάνια, που όταν συμβαίνουν ξαναβρίσκεις τη χαμένη σου πίστη στην ανθρωπότητα. Η ακατανόητη συγκίνηση μπροστά σε ένα ποίημα, το μούδιασμα  μπροστά από έναν πίνακα, το γέμισμα μετά από την ακρόαση ενός δίσκου.

Είναι αυτά τα συναισθήματα που καθιστούν ένα έργο τέχνης σπουδαίο ή μη. Μια πολύ βαθιά επικοινωνία και ακόμη βαθύτερη συγκίνηση. Στην παράσταση, όλα τα παιδιά, ένα προς ένα, ήταν φοβερά. Ένιωσα ότι βλέπω κάτι τόσο τεράστιο που μετά δεν μπορούσα καν να περιμένω για να τους συγχαρώ, ντρεπόμουν. Κρύφτηκα και εξαφανίστηκα, αλλά ήξερα ότι έπρεπε να συνεργαστώ με τη Σοφία.

Πως είναι να βρίσκεσαι στις Κάννες; Έχεις να μου περιγράψεις κάποια ενδιαφέρουσα, αστεία, τρομερή συνάντηση;

Το να επιλέγεται η δουλειά σου να προβληθεί στις Κάννες είναι σίγουρα τεράστια τιμή και χαρά. Το να βρίσκεσαι στις Κάννες όμως, σαν σεναριογράφος/σκηνοθέτης είναι ζόρικο.

Αληθινά περιστέρια με ουρές κομμένες σαν δαντέλα προσφέρονται στους επισκέπτες για φωτογραφία, καταστήματα πουλάνε λάμψη σε τιμές υπέρογκες, αδιανόητα πολύς έλεγχος και δυστοκία για να παρακολουθήσεις μια ταινία, αστυνομία και στρατός να περπατά με όπλα εκεί που τρως. Αυτή είναι η μια πλευρά του πράγματος που πιστεύω είναι σημαντικό να σημειωθεί, ώστε να ξεφύγουμε από το ειδυλλιακό σύμπαν του ΄γιορτή του σινεμά’. Δεν είναι έτσι ακριβώς οι γιορτές, αλλά έχουμε μάθει να προσαρμοζόμαστε σε όλων των ειδών τις καταστάσεις, κι εμείς περάσαμε όμορφα.

Πες μου μερικές ταινίες που αγαπάς πολύ;

Αγαπάω πάρα-πάρα πολύ το Gummo, το Julien Donkey Boy, το Jeanne Dielman, 23 Commerce Quay, 1080,Brussels, το A Short Story About Love, το Festen και φυσικά το Elephant. Kαι προσπαθώ πολύ γρήγορα να απομακρυνθώ από την ερώτηση γιατί έρχονται τίτλοι με καταιγιστική ταχύτητα στο μυαλό μου.

Τι θα κάνεις μόλις τελειώσεις να μου απαντάς τις ερωτήσεις; 

Βόλτα την Λέξη.

ampa.lifo.gr  αν θέλετε να διαβάσετε ολόκληρη τη συνέντευξη.

Η Ζακλίν Λέντζου γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούνιο του 1989, και μεγάλωσε με τη μητέρα της στη Θεσσαλονίκη από το 1996 κι έπειτα. Αποφοίτησε με έπαινο απο το London Film School το 2013 με την πτυχιακή της ταινία «Μπλε Δεκατρία». Η ταινία συμμετείχε σε πάνω από 30 διεθνή φεστιβάλ, όπως στο Διεθνές Φεστιβαλ Κινηματογράφου του Μονπελιέ, του Εδιμβούργου, της Ατλάντα. Απέσπασε το Χρυσό Αβγό στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ρέυκιαβικ και το πρώτο βραβείο στο Athens Film and Video Festival του Οχάιο (Oscar Qualifying). Το 2014 κέρδισε το βραβείο σεναρίου του Φεστιβάλ της Πάτμου για το σενάριό της, «Luz». Επίσης συμμετείχε στο Sarajevo Talents καθώς και στο RIFF Talent Lab. Το 2015 συμμετείχε στο Berlinale Talents και στο Berlinale Short Film Station με την «Αλεπού». Το καλοκαίρι του 2015 συμμετείχε στο Athens Film Lab και ήταν μια από τους επτά νικητές, προχωρώντας σε παραγωγή του «Hiwa» σε χρηματοδότηση του Φεστιβάλ που συμμετείχε στο Φεστιβάλ Βερολίνου 2017.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 01 Ιουνίου 2018 11:18

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση