Τετάρτη, 11 Απριλίου 2018 17:35

Filothei-Varsami: Ο Βασίλης Δημάκης είναι ένας έγκλειστος στις φυλακές Κορυδαλλού κρατούμενος που από τα μέσα Μαρτίου έχει κατέβει σε απεργία πείνας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

dimakis 1και εδώ και έξι ημέρες και σε απεργία δίψας, διεκδικώντας το δικαίωμά του να φοιτήσει σαν άνθρωπος στη σχολή του (Πολιτικό της Νομικής). Πιο συγκεκριμένα:

Όταν ο Δημάκης ήταν ανήλικος διέπραξε κάποιο έγκλημα τιμής σχετικό με την αδελφή του. Μπήκε φυλακή ως *νηπιαγωγάκι* του εγκλήματος και βγήκε τελειόφοιτο ξεφτέρι, γιατί αυτή είναι η επιμόρφωση που σου προσφέρει το ελληνικό σωφρονιστικό σύστημα: μαθητεία δίπλα στους καλύτερους, δικτύωση, κόλπα για προχωρημένους και γενικά όλα τα τα εφόδια που χρειάζεσαι για να προχωρήσεις με καλές προϋποθέσεις τη ζωή σου στην παρανομία.

Εξ ου και ο Βασίλης αποφοιτώντας από την κλειστή λέσχη ανωτάτων σπουδών πάνω στο έγκλημα (Αυλώνα και Αλικαρνασσού), σταδιοδρόμησε ως ληστής. Συνελήφθη ξανά και έκτοτε εκτίει την ποινή του, έχοντας ζήσει ελάχιστους μήνες της ενήλικης ζωής του ελεύθερος. Πήρε άδειες, παραβίασε τους όρους, ξαναπήρε άδειες, ξαναπαραβίασε τους όρους. Γιατι η λογική της κατηφόρας είναι ο πάτος και κανένας δεν υπάρχει να σταματήσει τον ενηλικιωθέντα εντός του ελληνικού *σωφρονιστικού* συστήματος Βασίλη από την ξέφρενη πορεία του προς τα εκεί.

Κάποια στιγμή πριν τα 40, τότε που ο μέσος άνθρωπος κοιτάει την πεθερά του, την κοιλιά του, το στενό τριάρι του και αναρωτιέται μήπως πήρε τη ζωή του λάθος και άλλαξε ζωή, ο Βασίλης κοίταζε το κελί του, την ποινή του, την προοπτική του και, όπως ο μέσος άνθρωπος σκέφτεται βρε μπας και να χωρίσω, αυτός σκεφτόταν βρε μπας και να αυτοκτονήσω. Δεν αυτοκτόνησε. Ούτε ροκάνισε όμως άλλο τη ζωή του. Λοξοδρόμησε από τη μέση πορεία του μέσου φυλακόβιου. Εκεί πού έξυνε τον πάτο, την είδε αλλιώς. Είπε να κερδίσει το χαμένο χρόνο και να σπουδάσει. Χειρόφρενο και όπισθεν. Λύκειο. Στα 37.

Αρχικά διαβάζει μόνος του στα Γρεβενά. Ζητάει να δώσει εξετάσεις σε Εσπερινό λύκειο, γίνεται μεταγωγή στην Πάτρα ένα μήνα πριν τις εξετάσεις. Περνάει με 17.4. Συνεχίζει στην Πάτρα. Αποφοιτά με άριστα. [παράβαση: Θυμάμαι να διαβάζω για Πανελλήνιες. Ο πατέρας μου χτυπά την πόρτα του δωματίου μου. Μου φέρνει πορτοκαλάδα για τις βιταμίνες. Η μάνα μου χτυπά την πόρτα του δωματίου μου. Μου λέει ότι το φαγητό είναι έτοιμο και ζεστό και όποτε θέλω να πάω να φάω. Η αδελφή μου παίρνει τηλέφωνο από Αμερική. Το σηκώνω εγώ και με ρωτά έντρομη μήπως με διέκοψε από το διάβασμα. Στο δωμάτιό μου πέρα από το καλοριφέρ του σπιτιού μου είχαν και ένα ηλεκτρικό καλοριφέρ γιατί ήμουν και κρυουλιάρα. Αποφοίτησα με 19.6 και πέρασα στη Νομική. Ο Βασίλης, πάλι, διάβαζε στο κελί του. Με άλλους 4 συγκρατούμενους που δεν τους ξέρω τους ανθρώπους, αλλά δε νομίζω ότι έβγαζαν το σκασμό και του πήγαιναν πορτοκαλαδίτσες για βιταμινούλες. Με επιστολές του προς τους αρμόδιους για την αδυναμία πρόσβασης των κρατούμενων στις βιβλιοθήκες, για την έλλειψη θέρμανσης στις βιβλιοθήκες, για την έλλειψη υποδομών· αποφοίτησε με 19.9 και πέρασε δεύτερος από όλα τα ΓΕΛ πανελληνίως στο Πολιτικό της Νομικής]. Στο Α' εξάμηνο της σχολής του σκίζει.

Εν τω μεταξύ, κάτι τέτοιες επιτυχίες ξέρετε πώς τις χρειάζεται το πολιτικό μας σύστημα. Βούτυρο στο ψωμάκι του: κοίτα τι ωραία που φροντίζει το κράτος τους υιούς της απωλείας και ω πωπώ μια σωφρονιστική πολιτική που έχουμε και μπράβο μας και θερμά μας συγχαρητήρια. Και να τα ρεπορτάζ για τον Βασίλη και να οι έπαινοι από τον υπουργό Δικαιοσύνης. Και να η μεταφορά του Βασίλη στις φυλακές Κορυδαλλού ώστε να καταστεί δυνατή η φοίτησή του στο πανεπιστήμιό του. Και εκεί ξεκινάνε τα ανάποδα·

Ζητάει άδεια ώστε να φοιτά στη σχολή του με βραχιολάκι εντοπισμού. Του την αρνούνται. Και σιγά τη σχολή που θέλει να παρακολουθείς μαθήματα, του λένε. Τότε γιατί τον πήγαν στον Κορυδαλλό; Πάρε τη μεταγωγή για να είσαι κοντά στη σχολή, αλλά την εκπαιδευτική άδεια για να πας στη σχολή, μην την πάρεις. Και δε θα την πάρεις γιατί κατά το απώτατο παρελθόν σου δώσαμε άδειες και τις παραβίασες. Και γιατί στη φυλακή έχεις υποπέσει σε πειθαρχικά παραπτώματα. Σωστό ως ένα σημείο· πλην όμως τώρα έχει ψηφιστεί ο νόμος για το βραχιολάκι, κάτι που παλιότερα δεν ίσχυε. Και, όπως προκύπτει, τα εντός φυλακής *παραπτώματα* δεν ήταν άλλα παρά η σθεναρή υποστήριξη των δικαιωμάτων του και των δικαιωμάτων των συγκρατουμένων του. Γιατί ο Βασίλης σπουδάζει· ανοίγει το μυαλό του, μεγαλώνει. Δε θέλει τις βρωμερές χάρες εντός των κυκλωμάτων που προβλέπει ο άγραφος κώδικας της φυλακής· θέλει σεβασμό στα δικαιώματα που ο επίσημος γραπτός νόμος της πολιτείας, προβλέπει για την περίπτωσή του. Εξ ου και όταν τα *πειθαρχικά* του πέρασαν από δικανική κρίση, δεν θεωρήθηκαν παραπτώματα, αλλά ενάσκηση δικαιωμάτων. Και διαγράφηκαν. Παρά ταύτα, άδεια δεν του δίνεται από τα αρμόδια συμβούλια.

Φαίνεται, όμως, ότι ο Βασίλης έχει βρει ένα νόημα επιτέλους, στη ζωή του και παλεύει για αυτό. Έχει πλέον προοπτική. Και δε σκοπεύει να τη χαρίσει σε κανένα βολεμένο του συστήματος που με τον τρόπο του αντιδρά σε κάτι Βασίληδες που του χαλάνε την ηρεμία και ανακατεύονται ενοχλητικά στα ποδάρια του. Ξεκινάει απεργία πείνας απαιτώντας να μη στερηθεί το δικαίωμα να σπουδάσει σαν άνθρωπος. Δεν ιδρώνουν και πολλά αυτιά, γιατί η απεργία πείνας τα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα (με κάτι Μιχελογιαννάκηδες να «απεργούν» μασουλώντας κουλούρια στο Σύνταγμα) έχει καταλήξει, από μέσο παθητικής αντίστασης, σε σύντομο ανέκδοτο.

Αλλα ο Βασιλης δεν αστειεύεται· ξεκινάει και απεργία δίψας. Οι συγκρατούμενοί του είναι μαζί του και με διάφορες δράσεις εκδηλώνουν την υποστήριξή τους. Οι συμφοιτητές του είναι μαζί του και τον περιμένουν με πανό αναρτημένα στο κτίριο της σχολής του. Οι δάσκαλοί του (δευτεροβάθμιοι και πανεπιστημιακοί) είναι μαζί του και καταθέτουν ενόρκως υπέρ του και υπέρ του δικαιώματός του να σωφρονιστεί στα αλήθεια, μέσω των σπουδών του. Αλλά οι αρμόδιοι, είναι ακόμα απέναντι. Όσοι τον επαινούσαν και τον παρουσίαζαν ως πρότυπο κρατούμενου και εύρυθμης λειτουργίας του σωφρονιστικού συστήματος, είτε νίπτουν τα χέρια τους ως αναρμόδιοι να παρέμβουν, είτε του αρνούνται το δικαίωμα να σπουδάσει κανονικά. Προτείνουν αντίμετρα που στην πράξη δεν εφαρμόζονται και δεν λειτουργούν και στην ουσία του λένε: εμείς θα καμωνόμαστε ότι σπουδάζεις και έγκειται στο πόσο θα κόψεις το λαιμό σου, χωρίς υποδομές και βοήθεια, να τα καταφέρεις. Αν παρ' ελπίδα δεν τα παρατήσεις, θα σε επαινέσουμε. Θα γίνεις και άρθρο στην Καθημερινή. Και ο Κοντονής θα σου ξαναδώσει έπαινο, no worries.

Είμαι απόλυτα σίγουρη ότι πολλοί διαβάζοντας την ιστορία του Βασίλη θεωρείτε μάλλον σωστό να του δοθεί μια ειλικρινής ευκαιρία αναδόμησης της ζωής του μέσω της μόρφωσης. Ακόμα περισσότεροι, όμως, έχετε σκαλώσει στο θέμα του προτέρου ανεντίμου βίου του: τι θα γίνει αν ο Βασίλης μας κοροϊδεύει όλους, πάρει τις άδειες, κόψει τα βραχιόλια και γίνει μπουχός; Να τι θα γίνει: Θα είναι εντός του πολύ μικρού στατιστικού δείγματος των κρατούμενων που παραβιάζουν τις άδειές τους. Θα είναι εντός του πολύ μεγάλου στατιστικού δείγματος των κρατουμένων που, μετά την παραβίαση της άδειάς τους, ξανασυλλαμβάνονται. Θα είναι για λίγο καιρό μία ακόμα μονάδα εντός του μεγάλου δείγματος παραβατικού πληθυσμού της χώρας· η εγκληματικότητα δε θα αυξηθεί εξαιτίας του, (ούτε και θα μειωθεί, φυσικά, αν ο Βασίλης πάρει το πτυχίο του). Θα είναι σίγουρα ακόμα πιο δύσκολη η ζωή του όταν επιστρέψει στις φυλακές γιατί οι συγκρατούμενοί του θα του χρεώσουν την προσωρινή δυσκοιλιότητα στη χορήγηση αδειών και γιατί οι αρμόδιοι για τις άδειές του κλπ θα του πιστώνουν με τρομερή δυσκολία ως κατ' εξαίρεση ευεργετήματα, τα δικαιώματα που προβλέπει για την περίπτωσή του ο νόμος. Αυτά θα γίνουν. Δε θα χαρούμε καθόλου, αλλά και δε θα τρέξει το αίμα ποτάμι στους δρόμους, ούτε θα πεθάνουν όλα τα αρσενικά πρωτότοκα παιδιά μας.

Αν όμως ο Βασίλης πάρει τις άδειές του, σπουδάσει, ανοίξει το μυαλό του και βγει απο τη φυλακή άνθρωπος αλλαγμένος, άνθρωπος που πέρασε από το πιο σκληρό οξύ και έβγαλε στην επιφάνεια το πιο καλό μέταλλο, αν ο Βασίλης καταφέρει να ανατρέψει τα προγνωστικά κάθε νοικοκυραίου που τον κοιτάει από έντρομα έως δύσπιστα και κάθε βαρέως ποινικού που τον κοιτάει από δύσπιστα έως συμβατικά, τότε ο Βασίλης θα έχει πετύχει μια σοβαρή νίκη: Θα είναι η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα και κανόνας δε θα είναι το «σωφρονισμός και *κουραφέλκυθρα*»· κανόνας θα ελπίζουμε ότι μπορεί να γίνει ξανά το παλιωμένο τσιτάτο που έχουμε βαρεθεί να ακούμε και να μη βλέπουμε, για τη φυλακή που κλείνει όπου ανοίγει ένα σχολείο. Θα υπάρχει ελπίδα και για άλλους Βασίληδες· θα υπάρχει τουλάχιστον δίλημμα, ως τι Βασίλης θες να *αποδράσεις* ή να αποδράσεις από τις ελληνικές φυλακές: ως Παλαιοκώστας ή ως Δημάκης.

Ο Δημάκης μπορεί να μας απογοητεύσει. Γιατί είναι άνθρωπος. Η πείνα και η δίψα (έχει χάσει το 18% του βάρους του) και αποφασιστικότητα και η μαχητικότητα που δείχνει, όμως, δίνουν τη σοβαρή εντύπωση ότι την εννοεί τη στροφή στη ζωή του. Στον αγώνα του για τα δικαιώματά του, στον ακτιβισμό του, στη λύσσα του να ανοίξει το μυαλό του και να προλάβει τα χαμένα τρένα του, είμαι μαζί του. Επιλέγω να πιστέψω στον Βασίλη και στα δικαιώματά του· επιλέγω να πιστέψω ότι στη συγκεκριμένη μάχη πρέπει να κερδίσει αυτός και όχι τα βολεμένα δίκτυα που με προσωπικό του κίνδυνο καταγγέλει. Σε μια φάση που ελάχιστα είναι τα πράγματα για τα οποία αξίζει να αγωνίζεται κανείς, η μάχη του Βασίλη με τα εμπόδια και την τρέλα του Ελληνικού (αντι)σωφρονιστικού συστήματος, με τα παρακυκλώματα των φυλακών (και δεν εννοώ αυτά των φυλακόβιων), με τη γραφειοκρατία, με την αποσπασματικά ενημερωμένη δικαιοσύνη, με τον στερεοτυπικό φόβο του *ελεύθερου* έναντι του εγκλείστου, με τη γενική, αντιδραστική ανησυχία του μέσου νοικοκύρη και, κυρίως, η μάχη του με τον δικό του κακό εαυτό, με ενδιαφέρει προσωπικά. Η σταδιακή εξοικείωση με την καταπάτηση των δικαιωμάτων των άλλων ποτέ δεν καταλήγει καλά για κανένα, για αυτό πάντα έχουν νόημα οι συμβολικές σταυροφορίες που κάποιος γενναίος ξεκινά εναντίον του συστήματος που λειτουργεί κατά (αφανή) παράβαση των αρχών που το διέπουν.

Αυτή τη στιγμή η ζωή και η υγεία του Βασίλη Δημάκη είναι σε κίνδυνο. Έχει έξι μέρες να πιει νερό και δεν έχει δεχτεί τροφή από τα μέσα Μαρτίου. Διαβάζω εδώ μέσα χιουμοριστικά και μη ποσταρίσματα για τα κιλά που πήραμε στις γιορτές, για τις δίαιτες για ιατρικούς, αισθητικούς ή και τα δύο λόγους. Εκτιμώ βαθύτατα τις προσπάθειες ελέγχου του βάρους είτε για να κατέβει η χοληστερίνη, είτε επειδή πλησιάζει η ώρα της κρίσεως σε παραλίες και ακτές. Εκτιμώ και όσους δεν τους καίγεται καρφί, τους οποίους αρέσουμε και για τους άλλους δε θα μπορέσουμε. Σε όποια κατηγορία και να βρίσκεστε, (νηστεύσαντες και μη νηστεύσαντες, που λέει και η εκκλησία), είτε στερείστε το φαγητό χάριν της καλής υγείας, είτε ακόμα χωνεύετε αμνοερίφια-αυγά-τσουρέκια, αφιερώστε, αν θέλετε, μισό λεπτό πριν ανεβείτε στη ζυγαριά, ή αφού κατέβετε από αυτή, για να σκεφτείτε πόσο πολύ τον πίστεψε τον αγώνα του για μόρφωση, αυτός ο παραστρατημένος άνθρωπος με τη σιδερένια θέληση, ώστε για χάρη του «ενήστεψε τη δίκοπη ζωή». Και μετά εμείς, τα παιδια των πανελληνίων με πορτοκαλάδες, φροντιστήρια, στοργικό μπαμπά, γλυκιά μαμά, καλοριφέρ και λοιπές ανέσεις, οι ελεύθεροι πολίτες της πασχαλιάς στο χωριό, στην άδεια Αθήνα, στο νησί, στο εξωτερικό ή στη δουλειά, ας «σκεφτούμε μόνο για λίγο πόσο του στοίχισε».

[Καλή *ανάσταση* Βασίλη Δημάκη. 
Και με τη νίκη!]

 

Filothei-Varsami

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018 17:01
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση