Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018 15:29

Λέγε με ξενόφοβο και ρατσιστή, λέγε με φασίστα κι εθνικιστή, μα μόνο δημοκράτη μη με λες

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

dimokrat1Πριν μερικά χρόνια όσοι προσπαθούμε να προσέχουμε τι λένε οι άλλοι, ακούγαμε κάποιους γνωστούς, συγγενείς, συναδέλφους και φίλους, ανάμεσα σε άλλα που πάνω κάτω ήταν συμβατά με την εικόνα που είχαμε γι'αυτούς, ξαφνικά να εκστομίζουν το  "δεν είμαι ρατσιστής, αλλά ..μπλα μπλα μπλα βρε αδελφέ". Φυσικά πάντα υπήρχε ένας υπαρκτός λόγος για να διαμαρτυρηθούν, φυσικά υπήρχε κάτι που τους ξεβόλευε, τους φόβιζε. Όπως υπήρχε και πιο πριν, όταν δεν τολμούσαν να εκφράσουν τη γνώμη τους ή τα ερμηνευτικά σχήματα που είχαν αποδεχτεί τους εξασφάλιζαν μια ασφαλή θέαση του κόσμου τους και των αντιθέσεών του. 

 

Καθ'οδόν φαίνεται ότι πολλά άλλαξαν στην κοινωνία μας και οι αλλαγές αυτές έβαλαν σε τροχιά αλλαγής αρκετούς. Να πούμε εδώ ότι η αλλαγή από μόνη της είναι κάτι το φυσιολογικό όταν μιλάμε για ζωντανούς οργανισμούς. Ακόμα και όταν κινούσα δύναμη είναι μια καλπάζουσα ιδιοτέλεια, άμα αυτή προέρχεται από βιωμένα γεγονότα και είναι συντονισμένη με τα βαθύτερά μας, τότε αναμένουμε να κάνει καλό στον μεταλλαγμένο, μιας και τον κύριο χαρακτηριστικό είναι η αυθεντικότητά της. Διαφορετικά, αν τον πρώτο ρόλο τον έχει η επίδραση της περριρέουσας ατμόσφαιρας, ο μαγνητισμός της εξουσίας και το μέλι της, τότε μας δίνει το δικαίωμα να αναρωτιόμαστε για το πόσο ευάλωτος εξακολουθεί να είναι ο άνθρωπος στο φαινόμενο του χαμαιλεοντισμού και την τοξικότητα που εκπέμπει αυτός στον περίγυρό του.

Όσο περνούσαν τα χρόνια πλήθαιναν διαρκώς αυτοί που χρησιμοποιούσαν εκφράσεις που ξεκινούσαν με το " δεν είμαι ρατσιστής...αλλά...". Κι όχι μόνο πλήθαιναν αλλά σιγά σιγά η εισαγωγή απέκτησε μια αδιαπραγμάτευτη χροιά του στυλ " δεν πα να με πεις ρατσιστή... να με πεις εθνικιστή...εγώ....".

Αυτό που ήταν ορατό δια γυμνού οφθαλμού ήταν πως η πραγματικότητα γινόταν διαφορετική, αγρίευε. Ο ας πούμε μέσος άνθρωπος αντιλαμβανόταν αλλαγές που εμφανιζόταν με ταχύ ρυθμό και τις βίωνε ως επικίνδυνες για την ασφάλειά του. Και δεν μπορούσε παρά να αλλάζει η ζωή μας όλων μας με έναν τρόπο ανεξέλεχτο.  Όχι φυσικά προς την ίδια κατεύθυνση, με τον ίδιο τρόπο και με παρόμοια ζητούμενα. Οι περισσότεροι αποφάσισαν να πολεμήσουν το κακό που το εντόπιζαν στους μετανάστες/πρόσφυγες, στα πουλημένα κόμματα, στο σύστημα και τελευταία σε γειτονικούς λαούς.

Αλλά υπήρξαν κι αρκετοί που επέλεξαν να δώσουν αέρα και χώρο για να επιβιώσουν όλοι αυτοί οι ξένοι που βρέθηκαν εξ ανάγκης τις τελευταίες δεκαετίες στην χώρα μας και που ήλπιζαν ότι κάτι θα αλλάξει στα κόμματα, προς το καλύτερο εννοείται. Το κακό με τους μετανάστες /πρόσφυγες ήταν πως ούτε τα μέτρα ασφάλειας ήταν επαρκή, ούτε η νομοθεσία προστάτευε όλους - ντόπιους και ξένους - που βρισκόντουσαν στην πιο αδύναμη θέση. Και το δεύτερο μεγάλο κακό ήταν οι διαθέσεις αυτοδικίας που πλήθαιναν και που ο καθένας ένιωθε ότι είχε το δικαίωμα να μη σέβεται τις γνώμες των άλλων, τη ζωή τους, να μη υπολογίζει κανόνες και νόμους ακόμα και ως μέσα διαμόρφωσης της καλύτερης και πιο αποτελεσματικής λύσης. 

Και με αυτά και με τα άλλα φτάσαμε στο σημείο η εισαγωγή εκείνης της αρχικής συγκρατημένης φράσης να αποκτήσει την επιθετική  χροιά δήλωσης ταυτότητας " ναι ρε, είμαι ρατσιτής, γιατί υπάρχει πρόβλημα; ...και να ξέρεις τιμή μου και καμάρι μου που είμαι και εθνικιστής, ε, τρέχει τίποτα;".

Νομίζω ότι μια ισχυρή τάση που διατρέχει την κοινωνία μας και πιο πολύ τα αδύναμα κοινωνικά στρώματα, είναι η σταδιακή πολιτική αποδέσμευση από το σύνολο του πολιτικού κόσμου. Δεν είναι μόνο ότι ελάχιστα έχουμε πια να ελπίζουμε από τα κόμματά μας, είναι κι ότι νιώθουμε να μην υπάρχει χώρος για να παρεμβαίνουμε όποτε κι όσοι το θέλουμε. Νιώθουμε να μην υπάρχει ένα πειστικό πολιτικό σχέδιο που να μπορεί εν δυνάμει να δουλέψει υπέρ μας, που να δείχνει ότι μπορεί να υπερασπιστεί τα συμφέροντά μας κι έτσι να το υπερασπιστούμε με ζήλο κι εμείς.

dimokrΑυτό που είναι γεγονός, είναι πως η πολιτική επιβεβαίωση ενός μεγάλου μέρους του κόσμου τείνει στο ναδίρ. Κι αυτό δε μπορεί παρά να μας αδειάζει από την ενέργεια της πίστης, να μας απομακρύνει από τους άλλους που βρίσκονται σε παρόμοια θέση, να ενισχύει τις αυθαιρέσιες και το στίγμα της ανομίας που διαχρονικά χαρακτηρίζει την χώρα μας, να αποδυναμώνει κι άλλο τον ήδη αδύναμο δημόσιο ορθό λόγο.

Μια υπερχειλίζουσα αυτάρκεια/αυταρέσκεια που δεν μας επιτρέπει να ακούμε, να συζητάμε και να συννενοούμαστε με τους άλλους, διαμορφώνει έναν ψυχισμό που δίνει πόντους σε παντός είδους αυταρχισμούς, σε δυναμικά ηγετικά προφίλ που όλα τα σφάζουν όλα τα μαχαιρώνουν ή το άλλο πρόσωπο του Ιανού, που υπόσχονται λύσεις για πάσα νόσο και μαλακία και όπου η βία υποβόσκει κατά μήκος του μονοδρόμου προς τον παράδεισο.

Δύσκολο να μην συμφωνήσουμε επίσης πως λιγοστεύουν διαρκώς οι πολίτες που έχουν πατρίδα τη δημοκρατία, που να παλεύουν με τα μέσα της για να την κάνουν στην πράξη σεβαστή. Τη δημοκρατία, όχι μόνο ως μια διαδικασία για την επιλογή της ατζέντας, τη διαμόρφωση και το πάρσιμο των όποιων σημαντικών αποφάσεων που αφορούν τον κοινό μας βίο, αλλά και ως μία επιλογή ισότιμης συμμετοχής όπου το ζητούμενο είναι ο σεβασμός των αντιπάλων έτσι ώστε να βρίσκεσαι στο δρόμο του να συνυπάρχεις ως ενημερωμένος πολίτης με υποχρεώσεις και δικαιώματα, με γνώμη και αξίες. Αυτά όλα είναι η κορυφή της, που ενίοτε σε κάποιες φάσεις κάποιοι αγωνιστές ύψωσαν τη σημαία της εκεί.

Φυσικά και έχουμε υπόψη μας πως το μεγάλο έλλειμμα το παρουσιάζει η δημοκρατία στα ανώτερα κλιμάκια της Ε.Ε, αυτή που την προβάλλει ως θεμέλιο λίθο της. Ακόμα κι έτσι όμως βρίσκεται μακράν από τις περισσότερες χώρες του κόσμου, που όπου υφίσταται φυτοζωεί ως καρικατούρα. Αυτό όμως σημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι πολίτες θα πρέπει να παραδώσουν τα όπλα και να απαρνηθούν χιλιάδες μικρούς και μεγάλους αγώνες που έδωσαν μες τους τελευταίους αιώνες για να την στήσουν στα πόδια της;

Αυτή η προϊστορία σ'αυτήν την ήπειρο άραγε μπορεί να εμπνεύσει νέους αγώνες για να μας προκύψει μια δημοκρατία στο ύψος των αναγκών και των δυνατοτήτων της εποχή μας; Μια δημοκρατία που ως καθεστώς θα μας κάνει να νιώθουμε υπερήφανοι για τη συνεισφορά μας στα επιτεύγματά της, τόσο ως προς τις υλικές ανάγκες του λαού όσο και ως προς τις πνευματικές εκείνες που θα εξανθρωπίζουν την συμβίωσή μας σε ένα κόσμο που τα προβλήματα γίνονται όλο και πιο σύνθετα; 

Αν ως απάντηση μπορεί να προκύψει το "ναι", ακόμα και τώρα που όλα τα σημάδια δείχνουν προς το "όχι", τότε έχουμε ένα το κρατούμενο, μία από εκείνες τις προϋποθέσεις δηλαδή, για να έχουμε τη διάθεση να υπερασπιζόμαστε όποτε το απαιτούν οι περιστάσεις την πατρίδα μας, είτε αυτή είναι η Ελλάδα, είτε η Ευρώπη, σε μια συγκυρία που αρχίζει σιγά σιγά να θυμίζει αμυδρά παραμονές πολέμων. Με τους σε έξαρση εθνικισμούς σε όλη την Ευρώπη και την απασφαλισμένη Τουρκία του Ερντογάν να ρίχνει λάδι στη φωτιά και την Ελλάδα, που της έλαχε το δύσκολο, όπου θα πρέπει να αποδείξει τον φιλειρινισμό της δίχως να χάσει τίποτα, δίχως ν'αλλάξει τίποτα στα Βαλκάνια και στο Αιγαίο. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 14 Μαρτίου 2018 12:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση