Παρασκευή, 02 Μαρτίου 2018 22:01

Ψηφίσαμε κι εμείς για τα φετινά Όσκαρ..... και τα τρέιλερ των εννιά για την καλύτερη ταινία

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ebbingΤο ότι δίνονται βραβεία σε πολλές δραστηριότητες και έργα του ανθρώπου δεν μπορεί να είναι άσχετο με τη φύση του. Όπως και αυτοί που τα αρνούνται, υποστηρίζοντας πως τα βραβεία διαστρέφουν τη φυσική επίδραση των δημιουργημάτων, δεν γίνεται παρά να έχουν το είναι τους συντονισμένο με την ανθρώπινη φύση. Και οι δύο αυτές πλευρές του ανθρώπου, ανάλογα με την εποχή και την κοινωνία, άλλοτε παίρνουν τα πάνω τους και άλλοτε ωθούνται στην ανυποληψία. 

Εμείς δεν έχουμε καμία αμφιβολία πως τα βραβεία πάντα εκφράζουν μια υπαρκτή κοινωνική δυναμική. Ξεφλουδίζοντας τα όποια κριτήρια της βράβευσης στο τέλος μας μένει το πανάρχαιο περί κολοκυθόπιτας. Αλλά οι υποψιασμένοι γνωρίζουν καλά πως τα γούστα μας εξαρτώνται και από τον τρόπο της ζωής μας και τις σχέσεις μας και από την παιδεία μας και τις προσδοκίες μας που έχουμε από τον εαυτό μας και την κοινωνία.

Είμαστε ενήμεροι επίσης πως οι επιλογές ακόμα και των λιγότερο αμφιλεγόμενων βράβείων συνεισφέρουν πόντους εξουσίας, ενισχύουν σχέσεις και ιδεολογίες, ωθούν τους βραβευμένους να υποδυθούν το ρόλο του παραδείγματος και της αυθεντίας, ακόμα και ανεξάρτητα από τη θέλησή τους. 

Από όλα τα βραβεία, αυτά που δίνονται στις κινηματογραφικές ταινίες γνωρίζουν την μεγαλύτερη δημοφιλία κι ένας λόγος είναι πως ο κινηματογράφος είναι η τέχνη με το μεγαλύτερο τζίρο.

Και από τα εκατοντάδες κινηματογραφικά βραβεία ανά την υφήλιο, τα Όσκαρ εξακολουθούν να βρίσκονται στην κορυφή. Αυτούς που τους ενδιαφέρουν τα Όσκαρ έχουν την γνώμη πως υπάρχουν αρκετές χρονιές που κέρδισαν Όσκαρ ταινίες που δεν ήταν και οι καλύτερες και πως ξεχωριστοί κινηματογραφιστές δεν έχουν βραβευτεί για σπουδαία έργα τους. Παρόλα αυτά η αίγλη των Όσκαρ παραμένει μεγάλη. 

Φέτος, μιας και έτυχε να δούμε σχεδόν όλες τις ταινίες στις βασικές κατηγορίες, είπαμε να πούμε τη γνώμη μας, έτσι για χάριν γούστου. 

Λοιπόν, ανάμεσα στις εννιά ταινίες για το Όσκαρ καλύτερης ταινίας, είμασταν διχασμένοι ανάμεσα στην "Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι" του Μάρτιν ΜακΝτόνα - ένα μαεστρικό ροκάνισμα των χολλυγουντιανών στερεοτύπων μέσα στο σκότος των ορίων των θεσμών που γίνεται αισθητό όταν το διαπερνούν οι ηλιαχτίδες ανθρώπων που οδηγούνται στα άκρα παλεύοντας για πράματα που τους καίνε - και την "Να με φωνάζει με τ'ονομά σου " του Λούκα Γκουαντανίνο - μια ηλιόλουστη ταινία που αντλεί από τα ευφορικά της ζωής όταν αποκτούν βάθος από του έρωτα τις ακριβοπληρωμένες ριπές. Κληρώνοντας  βγήκε η πρώτη. Το φαβορί, " Η μορφή του νερού", αν και μ'άρεσε αρκετά τελικά δεν με παραμύθιασε. 

Σκηνοθεσίας: Στον Πόλ Τόμας Αντερσον για την "Αόρατη κλωστή", κι ένας λόγος που μέτρησε ασυνείδητα είναι η εκτίμηση που τρέφουμε για άλλες ταινίες του.

Α' αντρικός ρόλος: Στον Γκάρι Ολντμαν για το " Η πιο σκοτεινή ώρα". Η ολική μεταμόρφωση του Όλντμαν και το με πόση ακρίβεια απέδωσε έναν εξωστρεφή και με πολλές μεταπτώσεις Τσόρτσιλ στην πιο κρίσιμη περίοδο της ζωής του. Όσο για τον Ντάνιελ Ντελ Λιούις, που στην Αόρατη κλωστή είναι για άλλη μια φορά άπαιχτος, τι νόημα έχει να πάρει τέταρτο Όσκαρ; Αυτά και δεν πτοήθηκα που ο πιτσιρικάς Τιμοτέ Σαλατέ από το "Να με φωνάζεις με το όνομά σου" μου έκανε μούτρα σε ένα όνειρό μου. Ξύδι του είπα, αλλά και του εξήγησα πως κατά τη γνώμη μου το ένα πάρει ένα τόσο μεγάλο βραβείο σε τόση μικρή ηλικία το πιο πιθανόν είναι να του κάνει ζημιά, γκέγκε Τιμοτέ; 

Α' γυναικείος ρόλος: Λόγω ηλικίας ταυτιστήκαμε με την απασφαλισμένη Φράνσις ΜακΝτόρμαντ στο "Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι" και λόγω της πάντα ενδιαφέρουσας τροχιάς ζενίθ-ναδίρ μας γυάλισε η Μάργκο Ρόμπι, που ενσαρκώνει μια αθλήτρια πατινάζ από τις γειτονιές των "λευκών σκουπιδιών" στο "Εγώ, η Τόνια". Αν ήταν υποψήφια η Νταϊάν Κρούγκερ για την ερμηνεία της στο "Μαζί ή τίποτα" τότε  θα έπρεπε να διαλέξω ανάμεσα σε τρεις. Αλλά όμως αν ήταν και η Τζέσικα Τσάστεϊν στο "Molly's game", μια ηθοποιό που τελευταία την πάω με χίλια και που έχει αρχίσει να κόβει βόλτες στο φαντασιακό μου, σίγουρα θα μου έλυνε το πρόβλημα του τριχασμού.

Β' αντρικός ρόλος: Σε όλους, μα ελάχιστα πιο πολύ στον Γουίλεμ Νταφόε για το "The Florida project" και περισσότερο γιατί μ'άρεσε ο ρόλος του.

Β' γυναικείος: Και οι πέντε είναι υπέροχες, όπως ας πούμε η μάνα Λόρι Μέτκαλφ της "Lady bird" που δεν αρκούν οι θυσίες της για να κερδίσει την κόρη της, ή η άλλη μάνα Άλισον Τζάνι, που κυριολεκτικά στάζει μίσος να το πεις ή ακαρδία πιο σωστά, και για την κόρη της στο "Εγώ, η Τόνια". 

Διασκευασμένο σενάριο: Θα ήθελα για δυο τρεις μήνες να ήμουν ο Ααρόν Σόρκιν και να δούλευα για το σενάριο του "Molly's game" και ας ήξερα πως τελικά θα ψήφιζα κι εγώ τον 89χρονο Τζέιμς Αΐβορι για το κέντημα "Να με φωνάζεις με τ'ονομά σου".

Πρωτότυπο σενάριο: Αβλεπί στον Μάρτιν ΜακΝτόνα για το "Οι τρεις πινακίδες έξω από το Έμπινγκ, στο Μιζούρι".

Φωτογραφία: Και με τα δύο χέρια στον Ρότζερ Ντίκινς για το "Blade Runner 2049". Η εκπληκτική ατμόσφαιρα αυτής της ταινίας σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στην φωτογραφία και τους φωτισμούς. Υπάρχει κι ένας ακόμα λόγος. 13 φορές μέχρι τώρα ο κ.Ντίκινς ήταν υποψήφιος για Όσκαρ και όλα τα εξώκοσμα σημάδια από το 2049 δείχνουν ότι έφτασε η ώρα του. 

Ξένη ταινία: Η προβληματική, η αισθητική και ο τόνος της σουηδικής "Το τετράγωνο" του Ρούμπεν Έστλουντ τελικά είναι πιο κοντά μας από όλες τις άλλες πολύ καλές ταινίες που φέτος είναι υποψήφιες.

Πατώντας lifo.gr  θα σας εμφανιστούν τα τρέιλερ των 9 υποψήφιων για το Όσκαρ της καλύτερης ταινίας.

 

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 07 Μαρτίου 2018 11:06
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Περισσότερα σε αυτή την κατηγορία: « Αγγελόπουλος Τα Μυθικά Πλάσματα του Νότου »

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση