Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Τετάρτη, 24 Ιανουαρίου 2018 22:30

Θα ξεκινήσω με πρόλογο που θεωρώ απαραίτητο: ανήκω σε αυτούς που μεγάλωσαν με την έννοια της πατρίδας πολύ ψηλά.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

fb20Της Filothei Varsami, από το fb.

Ο επικός πατριωτισμός και ο αγνός ηρωισμός με συγκινούσαν βαθιά γιατί έτσι μεγαλώσαμε, με τον Νικήτα του καιρού του Βουλγαροκτόνου, με τον Mονοχέρη του "Παραμυθιού χωρίς όνομα", με τον Καπετάν Άγρα των "Μυστικών του βάλτου". Παρά το γεγονός ότι συνειδητοποίησα, μεγαλώνοντας, τη φαντασιακή σύμβαση που με συνδέει με την έννοια της πατρίδας, όπως όλους μας, αποφάσισα, ωστόσο, ότι πιστεύω και επενδύω στη σύμβαση αυτή, ότι νιώθω παιδί του κόσμου, αλλά ξέρω ότι είμαι παιδί της Ελλάδας -των μύθων, των εθίμων, του κλίματος, των παραδόσεων, της νοοτροπίας, της γεωγραφίας, της κουλτούρας και της ιστορίας της, των πραγματικών και φαντασιακών παραγόντων που με έχουν μπολιάσει σε σημείο τέτοιο, που θα ήταν ανόητο να ισχυριστώ ότι δεν με έχουν προσδιορίσει.

Θεωρώ, όμως, δουλειά μου να ξεχωρίζω στο μέτρο του δυνατού, ποιές ιστορίες, ποιοί μύθοι, ποιές παραδόσεις της με προσδιορίζουν και ποιες όχι. Γιατί μόνο έτσι αναγνωρίζει κανείς και ποιές μάχες πρέπει να δώσει για αυτό το ιερό τέρας, την πατρίδα του. Ποιές την ωφελούν και ποιές τη βλάπτουν - γιατί δεν είναι όλες οι μάχες ωφέλιμες, απλώς επειδή είναι μάχες!

Δυστυχώς, το Μακεδονικό, όπως έχει εξελιχτεί, δεν είναι από τις μάχες που έχει νόημα να δώσει κανείς, τουλάχιστον όχι όπως εννοούν τη *μάχη* στις λαοσυνάξεις που αντιμετωπίζονται ως εθνοσυνελεύσεις. Είναι μάχη που δεν κερδίζεται - αν υποθέσουμε ότι είχε ποτέ ιδιαίτερο νόημα να δωθεί, τουλάχιστον ως προς το θέμα του ονόματος και μόνο. Από τη δεκαετία του ‘40 τα Σκόπια εμφανίζονται ως «λαϊκή/ σοσιαλιστική κλπ δημοκρατία της Μακεδονίας» σε διάφορες παραλλαγές, χωρίς ποτέ το Ελληνικό κράτος να φέρει την παραμικρή αντίρρηση. Αντιθέτως, το κρατίδιο έχει υπογράψει διεθνείς συνθήκες με αυτά τα ονόματα (με συμβαλλόμενη και την Ελλάδα), αλλα και του έχει απευθυνθεί το επίσημο Ελληνικό κράτος με το όνομα αυτό. 140 περίπου χώρες έχουν αναγνωρίσει μεχρι σήμερα τα Σκόπια ως «Δημοκρατία της Μακεδονίας» και αναφέρονται προς αυτό σε όλους τους διεθνείς οργανισμούς/ διασκέψεις/ φόρα, με το συγκεκριμένο όνομα. Από τη διάσκεψη για το κλίμα μέχρι την γιουροβίζιον, παντού τα Σκόπια ειναι σε όλα τα καρτελάκια «Μακεδονία» και ας κάναμε ό, τι συλλαλητήρια θέλαμε στις αρχές του ‘90. De facto το ζήτημα έχει λυθεί και έχουμε χάσει. Ίσως όχι τόσα όσα φαντάζονται οι ονοματομάχοι, αλλά, πάντως, το χάσαμε το όνομα πατριώτη. Και χάνουμε χειρότερα όταν, κάθε φορά που ακούμε το όνομα Μακεδονία, κρεμάμε διπλωματικά μούτρα και αποχωρούμε απο την εκάστοτε διάσκεψη/ συνεδρίαση/ φόρουμ κλπ, αφήνοντας τους γείτονες να παίζουν μπαλίτσα, να κάνουν lobbying, να βγάζουν δουλίτσα υπέρ των συμφερόντων τους με τα δικά μας συμφέροντα παρατημένα αδέσποτα, γιατί είχαμε να κάνουμε μουτραλίνια και κρεβατομουρμούρες.

Το 1995, μετα το εμπάργκο που προηγουμένως εν πολλοίς σωστά τους επιβάλλαμε, επειδή τα Σκόπια συνέδεαν το όνομα με επεκτατικές βλέψεις, υπογράψαμε μαζί τους τη λεγόμενη ενδιάμεση συμφωνία. Ένα πολύ σημαντικό και πολύ πρακτικό, νομίζω, κείμενο με το οποίο και οι δύο πλευρές δεσμεύονταν σε μία σειρά αρχών που θα διήπαν τις σχέσεις μέχρι την τελική εξεύρεση κοινά αποδεκτής λύσης. Τη θεωρώ δείκτη των θέσεων που πραγματικά θα έπρεπε να απασχολούν την Ελλάδα, υπό την έννοια ότι, αντί να σκοτωνόμαστε για το πέρα Μακεδονία-δώθε Μακεδονία, ασχολούμαστε, κατ'εξαίρεση, με τα πραγματικά συμφέροντά μας. Για την ακρίβεια, έχουμε, σε γενικές γραμμές, ζητήσει και επιτύχει να απαλειφθούν και να μην ξανασυμπεριληφθούν στο Σύνταγμα του γείτονα διατυπώσεις που αποβλέπουν ή μπορεί να ερμηνευτεί ότι αποβλέπουν σε εθνικές και αλυτρωτικές διεκδικήσεις, να σταματήσει η κρατική του προπαγάνδα που αποβλέπει στα ανωτέρω και να μη χρησιμοποιεί το αστέρι της Βεργίνας ως εθνικό σύμβολο. Γιατί, στην ουσία, αυτά μας ενδιαφέρουν, ο αλυτρωτισμός, οι τυχόν επεκτατικές διαθέσεις, η ανακάλυψη μειονοτήτων κλπ και όχι το όνομα καθ εαυτό -για αυτό άλλωστε δεν μας ενοχλεί μία Μακεδονία στο Ιλινόις αλλά η Μακεδονία δίπλα στη Μακεδονία μας. Εμείς αντίστοιχα αναλάβαμε κάμποσες υποχρεώσεις, όπως το να μην τους κάνουμε εμπάργκο επειδή δεν έχουμε ακόμα συμφωνήσει για το όνομα και να μην εμποδίζουμε την εισδοχή τους σε διεθνείς οργανισμούς, εφόσον θα αναφέρονται σε αυτούς με το προσωρινά συμφωνημένο.

Το 2008 γίνεται το περίφημο πατατράκ στο Βουκουρέστι, που άλλοι το αναφέρουν σαν χρυσή σελίδα της νεότερης ιστορίας μας και άλλοι το βλέπουν σαν μια ακόμα μικρή (κωμικοτραγική) ιστορία του Ελληνικού έθνους. Τα Σκόπια θέλουν να ενταχθούν στο ΝΑΤΟ και η Ελλάδα αρχίζει να κορνάρει και να παίζει τα φώτα ότι θα βάλει βέτο γιατι η fyrom δε χρησιμοποιεί το όνομα fyrom, αλλα το γνωστό τροπάρι της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας». Τα Σκόπια, εισάγοντας πονηρά τη φάση της διπλής ονομασίας, μας πάνε στη Χάγη λέγοντας ότι αντιταχθήκαμε, παρά τη διαφορετική υποχρέωσή μας από την ενδιάμεση συμφωνία, στην είσοδό τους στο ΝΑΤΟ. Η Ελλάδα από τα κορναρίσματα το γυρίζει στο κλέφτικο σφύριγμα: ποιός έβαλε βέτο καλέ, εμείς; Επειδή κάναμε κάτι δηλώσεις στη Βουλή στα κανάλια και σε παγκόσμια δίκτυα; Σιγά! ελάτε τώρα, αφού δεν προβλέπεται βέτο στο ΝΑΤΟ αλλά ένσταση και σε κάθε περίπτωση τα Σκόπια τα απορρίψανε επειδή δεν πληρούσαν τις προϋποθέσεις, όχι επειδή εμείς εκφράσαμε κάτι σαν βούληση προς βέτο λόγω ονόματος, που τελικά ίσως θα ήταν ένσταση, αλλά δεν ήταν τίποτα, τελικά. Κλασική Ελληνική διγλωσσία που χαϊδεύει με λεονταρισμούς τα αυτάκια των αγαθών, μισοαδιάβαστων, μισο-εκ φύσεως πωρωμένων Ελλήνων υπερπατριωτών και, ταυτόχρονα, προσπαθεί να τουμπάρει την αυστηρή Ευρώπη και τους θεσμούς της που δεν αστειεύονται. Όταν η Ελληνική κυβέρνηση καταθέτει υπόμνημα στη Χάγη, ισχυρίζεται ότι βέτο δεν υπήρξε ποτέ. Όταν απευθύνεται στο εσωτερικό της μπανανίας, αντίθετα, το βέτο (που δεν υπήρξε) απολαμβάνει τιμές εθνικού ήρωα που έσωσε, τελευταία στιγμή, την παρτίδα. Και στη Χάγη, χάνουμε γιατί μας λένε βέτο όντως δε βάλατε αλλα αντιταχθήκατε λόγω ονόματος, ενώ είχατε συμφωνήσει ότι δεν θα το κάνετε. Κερδίζουν τα Σκόπια. Έχουν στα χέρια τους απόφαση διεθνούς δικαστηρίου* που λέει ότι η Ελλάδα παραβιάζει τις επίσημες δεσμεύσεις της. Μια ακόμα κατραπακιά που πέρασε στα ψιλά, δηλαδή.

Αν κάτσει και κοιτάξει κανείς ψυχρά τα δεδομένα, βλέπει ότι ζήτημα ονόματος όπως το φανταζόμαστε (καμία αναφορά της λέξης Μακεδονία) στην πραγματικότητα δεν υφίσταται. Είμαστε δύο διαπραγματευόμενοι σε ένα τραπέζι. Όσο εμείς τους λέμε μήπως να ονομαστείτε Μόνικα απο το φυσαρμόνικα, αυτοί λένε όχι ευχαριστώ, εμείς θέλουμε να υπάρχει η λέξη Μακεδονία στην ονομασία μας. Δεν βρίσκουμε άκρη; Κανένα πρόβλημα.Συνεχίζουν όπως σημερα που όλος ο ντουνιάς πλην Λακεδαιμονίων τους αποκαλεί με το όνομα που θέλουν. Η ενδιάμεση συμφωνία τους καλύπτει ως προς τις σχέσεις τους με εμάς και (τρόπος του λέγειν) σκασίλα τους αν θα συμφωνήσουμε φέτος ή σε δέκα χρόνια, από τη στιγμή που και οι κλίνγκονς τους έχουν αναγνωρίσει ως δημοκρατία της Μακεδονίας. Δεν έχουν κανένα απολύτως λόγο να δεχτούν συμβιβασμό με διάφορα brilliant που τους προτείνουμε τύπου «βαρντάσκα», «Δημοκρατία του Βαρδάρη», «ασήμαντο ανθυποκρατίδιο βόρεια της Ελληνικής Μακεδονίας μας» και δε συμμαζεύεται και εμείς δεν έχουμε κανένα τρόπο να τους επιβάλλουμε να τα δεχτούνε. Το εξωτερικό δεν είναι υπέρ μας, αντιθέτως φαίνεται να είναι υπέρ τους. Είναι, σε κάθε περίπτωση, ανεδαφικό το αίτημα να μην περιλαμβάνεται καθολου η λέξη Μακεδονία στο όνομά τους (όπως φώναζε στο συλλαλητήριο ο Φράγκος), τη στιγμή που έχουμε ήδη αποδεχτεί το «Πρωην Γιουγκοσλαβικη δημοκρατία ΤΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ» εδώ και είκοσι χρόνια. Αυτό που για εμάς έχει κάποιο νόημα και είναι καλό να το επιτύχουμε, είναι να μπει (γεωγραφικός) προσδιορισμός, να ξέρουμε για ποια «Μακεδονία» μιλάμε. Ως εκεί.

Κλείνοντας: σε ένα ντοκυμαντέρ για την Αφρική που έβλεπα πρόσφατα έλεγε κάπου ότι τα όρη Drakensberg στο Lesotho ε;iναι τόσο ψηλά, ώστε οι ντόπιοι πιστεύουν ότι, τα γεράκια που πετάνε από πάνω τους, βλέπουν μέχρι και το μέλλον. Θα ήθελα πολύ, στο Mακεδονικό, η πολιτειακή ηγεσία, αντί να καμώνεται ότι θα πετάξει πάνω απο το Drakensberg για να δει αν στο μέλλον τα Σκόπια θα λέγονται Βαρδαρία ή όχι, να πατήσει γερά στη γη και να φροντίσει να διασφαλίσει ότι το όνομα (μακάρι με - γεωγραφικό - προσδιορισμό), όποιο και αν είναι, θα αποσυνδεθεί επισήμως και μονίμως απο διεκδικήσεις, βλέψεις και οποιαδήποτε βλαπτική κατάσταση ως προς εμάς. Η επί δεκαετίες παραπληροφόρηση του Ελληνικού λαού, που οδηγεί σε βούληση για φαντασιακές «μέχρις εσχάτων μάχες» πάνω σε αντικείμενο που δεν υφίσταται, σχεδόν, πλέον, πρέπει να σταματήσει. Η ενδιάμεση συμφωνία είναι ένα καλό βήμα που θελει βελτίωση και περαιτέρω διασφαλίσεις και εκεί θα επρεπε να επικεντρώνονται οι διαπραγματεύσεις μας, μαζί ίσως και με την απαίτηση για (γεωγραφικό), προσδιορισμό.

Με βάση τα ανωτέρω θεωρώ ότι τα συλλαλητήρια γίνονται για εντελώς λάθος ζήτημα. Καταλαβαίνω την πίεση, καταλαβαίνω την παραπληροφόρηση, καταλαβαίνω τον σχεδόν αταβισμό απο την εποχή του ‘93, που όμως τότε τα πράγματα ηταν αρκετά διαφορετικά και οι γείτονες πολύ πιο προκλητικοί σε κρατικά οργανωμένο επίπεδο. Νιώθω συμπάθεια και κατανοώ όλους αυτούς που αντιδρούν, τους οποίους δε σκοπεύω να χαρίσω ούτε στους γραφικούς, επειδή υπήρχαν εκει μέσα και γραφικοί, ούτε στους ψεκασμένους, επειδή υπήρχαν εκεί μέσα και ψεκασμένοι, ούτε στους ακροδεξιούς, επειδή οπου γάμος και χαρά οι χρυσαυγίτες πρώτοι. Όσο και να τους καταλαβαίνω, όμως, θεωρώ ότι το συλλαλητήριο δεν ήταν παρα μια τουφεκιά ζαχαρωτή στα αυτιά του εξωτερικού, όσο μεγάλο και αν υπήρξε.

Στο εσωτερικό σκηνικό, όμως, το συλλαλητήριο μπορεί και να αποδειχτεί θρυαλλίδα εξελίξεων. Ένα τεράστιο ποσοστό πολιτών, που διατρέχει οριζόντια τα περισσότερα Ελληνικά κόμματα, κυρίως, όμως, αυτό της Ν.Δ και δεξιότερά της, αποδεικνύεται ότι, ό, τι και αν ψηφίζει, το animus του δεν καλύπτεται απο τις υπάρχουσες επιλογές και αναζητά διέξοδο σε έναν χώρο με έμφαση στα εθνικά ζητήματα, ήγουν σε χώρο που εκ φύσεως τοποθετείται δεξιότερα της Νέας Δημοκρατίας, αλλά όχι ως τη Χρυσή Αυγή (υπενθυμίζω ότι ο Μπαλτάκος είχε αναφερθεί παλιότερα στη διερεύνηση πιθανοτήτων δημιουργίας κόμματος τοποθετούμενου ακριβώς σε αυτό το πολιτικό σημείο, υπό τον Φράγκο Φραγκούλη). Υποθέτω ο Φράγκος (τον οποίο στρατιωτικά πάντως όλοι υπολήπτονται), χωρίς βιασύνη, λίγο πριν τις εκλογές (για να μην προλάβουν να τον φθείρουν χτυπώντας την καταστατική του διακήρυξη, τις επιλογές στελεχών του κλπ) θα ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος και θα κατέβει μαζεύοντας πολύ από αυτό τον άστεγο κόσμο που σήμερα ζορισμένος αποδέχεται ελλείψει άλλων επιλογών να *διανυκτερεύει* την ψήφο του σε κόμματα που κατ' ουσία δεν τον εκφράζουν. Έχω την εντύπωση ότι η κυβέρνηση απειλείται λιγότερο, αλλά όχι αμελητέα, ούτε καν λίγο, γιατί και αυτή από τον θυμό τέτοιων πλατειών που αναζητούσαν *αξιοπρέπεια* προέκυψε, και έχω την εντύπωση ότι είτε από αφέλεια είτε από ασχετοσύνη, δεν υπολόγισε σωστά τα αντανακλαστικά και το θυμικό ενός κόσμου που έχει βαρεθεί τόσα χρόνια τη φάπα και την καρπαζιά και αναπολεί το '93 και τα συλλαλητήρια για το Μακεδονικό, ως ορόσημα παλλιγγενεσίας που απέδωσε, μάλιστα, καρπούς. Ίσως η κυβέρνηση πίστευε οτι θα λύσει το θέμα του ονόματος και δε θα ανοίξει ρουθούνι, ίσως πάλι τώρα πιστεύει ότι, κατά λάθος μάλλον, δημιουργήθηκε ένας κρατήρας που μπορεί να προκαλέσει σοβαρό ρήγμα στη Ν.Δ - κάτι εντελώς κοντόφθαλμο γιατι και η ΧΑ κάπως έτσι θέριεψε. Προσωπικά θεωρώ ότι τα συλλαλητήρια μπορεί να ξεφουσκώσουν, μπορεί να ξεχαστούν, αλλά, πιο πιθανό είναι να αποτελέσουν τις νέες «πλατείες αγανακτισμένων» από όπου μπορεί να προκύψουν από νέα πολιτικά μορφώματα μέχρι και τερατογεννέσεις. Σε κάθε περίπτωση καταδεικνύουν χωρίς αμφιβολία και πέρα απο τις μελλοντολογίες ότι έχουμε μια πολύ κουρασμένη, μπερδεμένη και θυμωμένη κοινωνία που πετάει τη σκούφια της για καυγά - εκ του ασφαλούς κατά προτίμηση και για λίγη, λίγη μωρέ, δικαίωση. Έστω και για ένα ζήτημα τόσο υπαρκτό, όσο το *βέτο* μας στο Βουκουρέστι.

Παραθέτω δύο εξαιρετικά διαφωτιστικά κείμενα απο τον Βασίλη Σωτηρόπουλο: το χρονικό της δίκης στη Χάγη και περίληψη της απόφασης, μεταφρασμένη από τον ίδιο. http://elawyer.blogspot.gr/2011/11/to.html?m=1 και http://elawyer.blogspot.gr/2011/12/blog-post_9795.html?m=1

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 25 Ιανουαρίου 2018 08:23
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση