Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018 16:09

Πέντε από τα καμηλό "τα δύσκολα εύκολα" της Όλιας Λαζαρίδου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

olia5Γιατί "καμηλό"; Διότι μας έδωσαν την αίσθηση ότι διέσχισαν ερήμους και ερήμους για να φτάσουν στην όαση της ποίησης. Ή, ακόμα, διότι μαγεύοντάς μας, εν τέλει παραδεχτήκαμε ότι μ'αυτά θα περάσουμε τις εντός εκτός και επί τα αυτά ερήμους που μας ζώνουν, πιασμένοι από την ελπίδα ότι κυοφορούμε μια όαση μικρή. Για να μην μπερδέψουν οι μεταφορές και πάει το μυαλό σας σε εξωτισμούς και βεδουίνους, "Τα δύσκολα εύκολα", εκδόσεις Ποταμός, είναι η Όλια που διατρέχει την μεγάλη πόλη και διατρέχεται απ'αυτήν. Πηγαινοέρχονται από τα αποφθέγματα μιας γυναίκας που παλεύει να μην αδιαφορεί απέναντι στον πόνο που προκαλούμε, στις προσευχές της, όταν η επιθυμία για σωτηρία της ψυχής παίρνει κεφάλι πατώντας σε αλήθειες που δύσκολα εκστομίζονται. Που όμως είναι τόσο εύκολο να τις βιώσεις, όπως το καταφέρνει η Όλια με τη βοήθεια μιας λιτής τέχνης που μετεωρίζεται στα όρια του ζεν. Με λίγα λόγια, χαμηλόφωνοι στίχοι που η μουσική τους, πιο συχνά πεζοδρομίου, τους κάνουν κατάλληλους και για απαγγελία.

Το σύστημα

οι ιδεολογίες

τα αισθήματα

ναι κι αυτά

όλα φυλακή.

 

Ελεύθερο

είναι μόνο το πνεύμα

 

Το πόσο σκληρός είναι στ’αλήθεια

       ο κόσμος μας

το γνωρίζουν μόνο αυτοί που για κακή τους

     τύχη παραπάτησαν  

γλίστρησαν

και δεν βρίσκουν ούτε μία χαραμάδα

     να ξαναμπούν

όσο κι αν πασχίζουν.

 

Πώς να εμπιστευθείς φως

που δεν έχει ξεπηδήσει

από βαθύ σκοτάδι

αφού αυτό είναι κατά βάθος το φως

μια νίκη.

 

Τι ωραία γλώσσα τα Ελληνικά

τη λέξη θροΐζει ας πούμε

μόνο που την ακούς ξεκουράζεσαι.

Και τι ωραίο να ζεις θροΐζοντας

αντί κραυγάζοντας.

Πρέπει όμως πρώτα

να’χεις τσακιστεί αρκετά

κι από πολλά.

 

Όποιος χορεύει ζεϊμπέκικο 

προχωράει οπισθοχωρώντας 

έρχεται φεύγοντας.

Δεν το κινεί ο στόχος

αλλά ο οίστρος.

Κι όσο κρατήσει.

Γνώρισα κάποιους 

που αφού πρώτα μεταμορφώθηκαν

- με απίστευτη επιμέλεια -

σε φαντάσματα

δίπλωσαν ύστερα τη μαύρη φτερούγα

κι έφυγαν νωρίς.

Αλλά κι ανάμεσά μας 

υπνοβατώντας πήγαιναν.

Εντελώς ξύπνιοι δεν μας άντεχαν, τη ζωή 

δεν άντεχαν.

Τους έγδερνε.

Εκατό φορές πιο γδαρμένο 

- από τους ίδιους -

της παράδωσαν το σαρκίο τους.

Δεν μας κάνει πάρτο. Κάτι σε πιο φαρδύ; 

 

Αχ Κατερίνα Ηλία το ξέρω.

Στη ζωή, στη μουσική

συνθέτεις με το αυτί, με την διαίσθηση.

 

Όχι με τους κανόνες

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018 08:50
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση