Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018 19:03

Το "What he wrote" στο φιλμ "Ψυχή και Σώμα"

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

phixiΑπό τις ταινίες που μ'αρέσουν πολύ υπάρχουν και κάποιες που με φτιάχνουν. Πάντα είναι πολύ δύσκολο να εξηγήσω στον εαυτό μου ποια δαιμόνια μου απελευθερώνουν αυτές οι ταινίες και βγαίνω από την αίθουσα με την αίσθηση όχι μόνο ότι είμαι ένας άλλος, αλλά νιώθω και όμορφα για ένα λεπτό για μια μέρα.... Εν αντιθέσει όμως με τα ναρκωτικά δε χάνω την επαφή μου με την πραγματικότητα. Μια αναφορά στις τέσσερις ταινίες που με έφτιαξαν μέχρι τώρα φέτος έχω κάνει ( εδώ )

Είδα όμως και κάποιες που απλά μου άρεσαν πολύ. Αυτές οι πολύ ωραίες ταινίες φαίνεται ότι δεν έχουν βίζα για το ασυνείδητό μου και ως εκ τούτου τις ευχαριστιέμαι διατηρώντας την επίγνωση ότι είμαι θνητός. 

Κάποιες απ'αυτές που θυμάμαι είναι οι: Good time, Δεν είμαι ο νέγρος σου, Ο θάνατος του ιερού ελαφιού, The party, The Florida project, Χωρίς αγάπη. Και το περί ο λόγος που ακολουθεί ουγγαρέζικο φιλμ "Η ψυχή και το σώμα" της Ίλντικο Ενιέντι, Χρυσή Άρκτος στο Βερολίνο το '17. 

Πρόκειται για μια χαμηλότονη κι ελλειπτική ταινία που αυτό που της δίνει τη λοξότητά της είναι μια πρωτότυπη ιδέα που δουλεύει στην δραματική ανάπτυξη της ταινίας. Ένας άντρας και μια γυναίκα που εργάζονται σε σφαγείο, διαπιστώνουν κάποια στιγμή ότι κάθε μέρα βλέπουν τα ίδια όνειρα. Κάπως έτσι ανάβει ένας δύσκολος έρωτας. Δύσκολος γιατί η γυναίκα όσα κάνει στην καθημερινότητά της είναι τελείως μηχανικά και ανέραστα, ψυχρά και περίφρακτα.

Όμως όταν κοιμάται γίνεται ελαφίνα που τριγυρνά στο χιονισμένο δάσος με τον περπατημένο Άλλον σαν σοφό ελάφι. Το τρομερό είναι πως όλα όσα συμβαίνουν στη φαντασία τους, στα όνειρά τους και στην καθημερινότητά τους δένουν, αποτελούν ένα σύμπαν ενιαίο. Κι αυτό είναι μάλλον που μας μεταδίδει μια αίσθηση του πλούτου της ζωής όταν είναι ανοιχτή στο ταξίδι από το συνειδητό στο ασυνείδητο, από την πραγματικότητα στα όνειρα, κάτι που οι παλιές λαϊκές γυναίκες το κατείχαν αυτό το σπορ.  

Η εξωπραγματική αυτή ηρωίδα που στιγμές στιγμές λες και είμαστε εμείς στα κάτω μας όταν η μοναχικότητά μας έιναι αδύναμη, στην προσπάθεια της να ξεφύγει από την ερωτική της δυσπραγία, κάνει διάφορα. Ανάμεσα σ'αυτά είναι και η ακρόαση μουσικής. Το τραγούδι που μετά από δοκιμές επιλέγει να ακούει τα βράδυα της μοιάζει. Πρόκειται για το "What he wrote" της Λόρα Μάρλινγκ, ένα ήπια θλιμμένο τραγούδι που σιγοντάρει την δικιά της θλίψη, ανταλλάσσοντας μαζί του μια αρνητική ενέργεια που πηγάζει από την απουσία σωτηρίας διαλυμένων ανθρώπων. 

Και εδώ γίνεται φανερή η δύναμη της καλής τέχνης. Πως τα καταφέρνει κι αυτή τη κοινή θλίψη του τραγουδιού και της γυναίκας την μετασχηματίζει η ταινία ομοιοπαθητικώς μέσα μας σε κάτι που ας πούμε ότι θεραπεύει δικές μας πληγές  δυστυχίας, δεν ξέρω, αλλά σίγουρα μου συνέβη. Ωραίο και ας κράτησε λίγο αυτή η περιπέτεια μιας αναβράζουσας ψυχής που βρίσκει το σώμα της, το ταλαιπωρημένο σώμα της, και το σήκωσε πάνω της. Αυτό που την είχε εξορίσει στα τάρταρα. Τώρα αν κάποιος ρωτήσει τι είναι ψυχή, απάντηση με λέξεις ειλικρινά δεν έχω.

    

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 19 Ιανουαρίου 2018 18:15
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση