Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018 12:26

Στο Alabama song μέσω M. Μπρεχτ, Τζιμ Μόρισον και Περικλή Κοροβέση, του Γ.Σταματόπουλου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

brechtΝιώθει να πνίγεται μέσα στο σπίτι και μας τηλεφωνεί, αν τελειώσουμε νωρίς στην εφημερίδα να πάμε κάπου να πιούμε ένα ποτό. Κουβαλάει στην πλάτη του εβδομήντα εφτά χρόνια, αλλά η ψυχή του είναι αγέραστη, αγέρωχη και γελαστή. Στην περιοχή, λόγω εορτών, υπάρχει φως μόνο στην μπιραρία, που έχει όμως πολύ δυνατή μουσική.

Εκεί και συναντιόμαστε. Γεμάτα τα τραπέζια, βρίσκουμε χώρο εντούτοις στη μεγάλη μπάρα. Ο φίλος μάς μιλάει αλλά τον ακούμε πολύ δύσκολα· στενοχωριόμαστε όλοι, ωστόσο δεν παύουμε να κρεμόμαστε από τα χείλη του, παρά το ενοχλητικό «είναι» της μουσικής, που χαίρεται για την επικράτειά του -δεν πτοούμεθα. Υπάρχει ένα ευχάριστο: η μουσική που ακούγεται είναι της αρεσκείας μας, παρότι δεν μπορούμε να την απολαύσουμε όπως θα ταίριαζε στην ατμόσφαιρα της ηδονής.                                                                                                                   Στη φωτογραφία αριστερά ο Μ.Μπρέχτ και δεξιά ο Κουρτ Βάιλ

Και ξάφνου, μαγεία. Ο χώρος δονείται από τη φωνή του Jim Morrison, που τραγουδά μελωδικά και σπαραχτικά στίχους του Μπρεχτ. Alabama Song. Μια παρέα από άνεργες γυναίκες στον Μεσοπόλεμο αποχαιρετάνε το φεγγάρι της Αλαμπάμας και οδεύουν προς το Mahogany, την πόλη του χρήματος, του αγορασμένου έρωτα· επιχειρούν την έξοδο από τη φτώχεια προς τους κόσμους του υλισμού και της παράνομης ηδονής. Το πρωτοτραγούδησε η Λότε Λένια σε μουσική Κουρτ Βάιλ, αρχές της δεκαετίας του '30, μια μοναδική εκτέλεση. Το ας το πούμε ροκ συγκρότημα των Doors το διασκεύασε με ελάχιστες στιχουργικές και μουσικές παραλλαγές, εισάγοντας στη ροκ σκηνή τη θεατρικότητα και την ποίηση.

Το κουρασμένο, βασανισμένο από ολοκληρωτικά καθεστώτα και ταλαιπωρημένο από ανέχεια σώμα του εβδομηενταεφτάχρονου φίλου τινάσσεται σαν ελατήριο -ξεχύνεται στον χώρο της αίθουσας χορεύοντας στους ρυθμούς της αμερικάνικης σελήνης και της γερμανικής όπερας.

Ολόκληρος ο 20ός αιώνας ζωντανεύει και ορθώνεται ανάγλυφος στο σώμα του φίλου μας. Η απελπισία, η ανεργία, η στέρηση της ηδονής, η αναζήτηση του αλκοόλ ως υποκατάστατου όλων τούτων εντυπώνεται σε τούτο το σώμα. Ησυχία. Το παρελθόν παρελαύνει με όλα τα σκοτάδια του και όλες τις ταραξικάρδιες στιγμές των ανθρώπων του. Τον ακολουθεί η παρέα στον δαιμονικό χορό του: ανυπάκουη, μετέωρη, «πριγκιπική», ψιλόκωφη, «ευρύδικη», «απαρκάριστη».

Οι θαμώνες μένουν με το ποτήρι στο χέρι στο θέαμα αυτού του ημιδιονυσιακού χορού - έκθαμβοι και με ανοιχτό το στόμα αντικρίζουν τον αειθαλή και αγέραστο νεανία των εβδομήντα εφτά χρόνων να προσπαθεί να αγκαλιάσει τον προηγούμενο αιώνα, στην ακμή του οποίου γεννήθηκε και ωρίμασε, δοκιμάστηκε και χάρηκε, πόνεσε και ερωτεύτηκε.

Τον παρακολουθείς και προσπαθείς να κρύψεις δάκρυα συγκίνησης. Τον βλέπεις να μάχεται με την αρχεγονία της μουσικής. Η μουσική, το παιχνίδι, ο χορός προϋπήρξαν του λόγου -πριν από την «εγκαθίδρυση» του πολιτισμού το ανθρώπινο σώμα χαιρόταν την έκθεσή του σε τούτον τον ακατανόητο, αλλά τόσο όμορφο, κόσμο.

Δείξε μας, φεγγάρι της Αλαμπάμας, τον δρόμο που οδηγεί στα μπαρ με ουίσκι, να ξεφύγουμε από την εξαθλίωση και τη στέρηση, να βρεθούμε σε τόπους που υποδέχονται με χαρά το ανθρώπινο σώμα, το πλάσμα άνθρωπος. Δείξε μας, Περικλή, τον δρόμο προς τη γνώση: την απλότητα, την έκσταση, την ανιδιοτέλεια, τον σεβασμό, δείξε μας τον δρόμο προς την αγάπη, εννοώ εμείς να καταλάβουμε την αγία απλότητα, να κολυμπήσουμε σε υπερεκχειλισμένους ποταμούς κατανόησης και ελευθερίας. Και χαράς.

Lotte Lenya in Alabama Song by Bertold Brecht & Kurt Weill recording 1930  

David Bowie - The Alabama song in Berlin 2002  

και με τους Doors ως Whiskey Bar

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 12 Ιανουαρίου 2018 12:51

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση