Πέμπτη, 11 Ιανουαρίου 2018 17:16

Το "Νέα Μακεδονία" είναι μία από τις καλύτερες πατριωτικές λύσεις για ένα πρόβλημα που έχει αρχίσει να κακοφορμίζει

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

macedoniaΌταν τη δεκαετία του '90 έγιναν οι πολύ μεγάλες διαδηλώσεις με κύριο σύνθημα "Η Μακεδονία είναι Ελληνική", συνειδητά  δεν συμμετείχα σε καμία απ'αυτές. Θεωρώ σωστό να προσμετρήσουμε σ'αυτή τη στάση το γεγονός πως έχω ζήσει στην Μακεδονία μόνο τρία χρόνια ως καθηγητής στην Καστοριά στα μέσα της δεκαετίας του '80, χρόνια που κανέναν δεν τον ένοιαζε αυτό το θέμα. Το θέμα άρχισε να απασχολεί τον Ελληνικό λαό μετά τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, όταν το νεοδημιουργηθέν κράτος της πρώην Γιουγκοσλαβικής Μακεδονίας αποφάσισε να ονομάζεται σκέτα νέτα Μακεδονία.  

Η γνώμη μου λοιπόν, ερήμην βιωμάτων, διαμορφώθηκε σιγά σιγά μετά, με όσα διάβασα, σκέφτηκα και συζήτησα εκείνα τα χρόνια του '90 και από τότε δεν βρήκα σοβαρούς λόγους για να αλλάξω θέσεις, παρόλο που θεωρώ ότι τα τελευταία τριάντα χρόνια ως άτομο έχω αλλάξει αρκετά.

Το κύριο είναι πως όπως αναφέρουν όλες οι πηγές, από τον 19ο αιώνα στην Οθωμανική αυτοκρατορία ζούσαν άνθρωποι που αναγνώριζαν τους εαυτούς τους ως Μακεδόνες. Ζούσαν σε μια περιοχή που περιελάμβανε εδάφη, που μετά την με αιματηρούς πολέμους διάλυση της αυτοκρατορίας πέρασαν μέχρι και το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου στη Γιουγκολαβία στην Ελλάδα και στη Βουλγαρία. 

Κατέληξα επίσης στη θέση πως όταν πολλοί άνθρωποι που ζουν στην ίδια περιοχή και έχουν κάποια ακόμα πράματα ( γλώσσα, θρησκεία, μύθους, κοινούς θεσμούς και σύμβολα) που τους ενώνουν μεταξύ τους και τους ξεχωρίζουν από κάποιους γείτονες, επιτρέποντάς τους να δημιουργήσουν μέσα στα χρόνια μια κοινή συνείδηση ότι ανήκουν στο ίδιο έθνος, όλοι οι άλλοι από που μπορούν να αντλήσουν το δικαίωμα να το αμφισβητήσουν; 

Τι συνέβη λοιπόν, και τα πράματα σε σχέση με την ΠΓΔΜ δεν ακολούθησαν το δρόμο της αυτονόητης στις μέρες μας αρχής σχετικά με τον εθνοτικό προσδιορισμό; Προφανώς η διάθεση εκ μέρους της ΠΓΔΜ για κοπιράιτ του ονόματος σε συνδυασμό με την ανθρώπινη τάση να μην της αρκεί το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού στο παρόν, αλλά να αναζητεί μανιωδώς και ένα ιστορικό παρελθόν.

Και σ'αυτό το σημείο ο λαός της ΠΓΔΜ άρχισε τα ανιστορικά επινοώντας προγόνους που έφταναν μέχρι την αρχαία Μακεδονία. Διεκδικούσαν όχι μόνο εδάφη από την Ελλάδα και από σπόντα και από τη Βουλγαρία - η οποία σημειωτέον ισχυρίζεται ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι Βουλγαρικό φύλο - αλλά και φυλετικά όλη την ιστορία των Μακεδόνων από αρχαιοτάτων χρόνων. Κάτι που ουδεμία αντικειμενική βάση είχε. Άλλο το ελληνικό φύλο των αρχαίων Μακεδόνων που κουβαλάμε εμείς στο μυαλό μας, τότε που δεν υπήρχαν έθνη, άλλο η πολυφυλετική Μακεδονία του Βυζαντίου και της Οθωμανικής αυτοκρατορίας και εντελώς άλλο οι χριστιανοί στην πλειονότητά τους κάτοικοι της Μακεδονίας των δύο τελευταίων αιώνων που κουβαλούν στο μυαλό τους οι Σλαβομακεδόνες. Με όσα διάβασα, αυτές τις θέσεις σε γενικές γραμμές ασπάστηκα.

Πείστηκα επίσης πως η αποκλειστική χρήση του ονόματος Μακεδονία από την μεριά της ΠΓΔΜ εκφράζει και καλλιεργεί αλυτρωτικές τάσεις με κύριο ζητούμενο την ελληνική Μακεδονία, αγνοώντας το γεγονός πως οι Έλληνες κάτοικοι της ελληνικής Μακεδονίας έχουν πια διαμορφώσει ελληνική συνείδηση, στον ίδιο βαθμό που οι σλαβομακεδόνες κάτοικοι της ΠΓΔΜ έχουν την κατ'αυτούς γνήσια Μακεδονίτικη συνείδηση και της Βουλγαρίας, Βουλγαρική.

Αυτό που συνειδητοποίησα ότι με ενοχλούσε ήταν μία κατάχρηση δικαιώματος και από τις δύο πλευρές. Δηλαδή οι κάτοικοι της ΠΓΔΜ, προφανώς έχουν το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αλλά η κατάχρηση αρχίζει όταν αυτοί, ως μέρος ενός όλου, διεκδικούν να εκπροσωπούν το όλον. Και από την μεριά μας, η κατάχραση ξεκινάει όταν αρνούμαστε το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού των άλλων, φαίνοντας στα μάτια τρίτων να διεκδικούμε με το ατυχές "Η Μακεδονία είναι Ελληνική" και τη χώρα της ΠΓΔΜ.

Στις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν ξεκίνησαν οι συζητήσεις για το όνομα, είχα την άποψη πως το Σλαβομακεδονία ήταν μια χαρά όνομα και το καλύτερο δυνατόν μιας και κάλυπτε τα δύο βασικά χαρακτηριστικά των περισσοτέρων κατοίκων του νέου κράτους. Μετά, όταν το παιχνίδι ξέφυγε εξ αιτίας και των δύο πλευρών, διάλεξα να υποστηρίζω πως το Νέα Μακεδονία ήταν μια καλή συμβιβαστική πρόταση που εξέφραζε ικανοποιητικά και την ιστορική διαδρομή των κατοίκων των δυο περιοχών και επέτρεπε και στους δύο λαούς να συνυπάρχουν αναγνωρίζοντας τους εαυτούς τους, δίχως να εκμηδενίζουν οι μεν τους δε.

Οι ελληνικές πολιτικές ηγεσίες της εποχής εκείνης πήραν την απόφαση πως ούτε το Μακεδονία σκέτο, ούτε με επιθετικούς προσδιορισμούς, ούτε ως παράγωγο δεν θα υπήρχαν στο όνομα του νέου κράτους κι έτσι πορευτήκαμε μέχρι σήμερα. Αν δεν υπήρχε η διάθεση της ΠΓΔΜ να γίνει μέλος του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε, κάτι που εξαρτάται από εμάς και τα βέτο μας, τότε θα είχαμε χάσει πατόκορφα την υπόθεση της ονοματολογίας μιας και σχεδόν όλα τα κράτη του ΟΗΕ έχουν αναγνωρίσει την ΠΓΔΜ ως σκέτη Μακεδονία. Το πρόβλημα που δημιουργεί σ'εμάς είναι πως υπάρχουν περίπου 2εκ. Έλληνες που δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους σ'αυτήν την οικουμενική πια αποδοχή της ονομασίας της ΠΓΔΜ. Μόνο που αυτό το ζήτημα της ταυτότητας δε θα το λύσει σύσσωμη η οικουμένη, αλλά εμείς σε συνεργασία με την ΠΓΔΜ.

Προφανώς υπάρχουν και άλλοι παράγοντες, προπάντων πολιτικοί και οικονομικοί, που παίζουν σημαντικό ρόλο στο να βρεθεί μια λύση τώρα, παράγοντες που εν δυνάμει μπορούν να δουλέψουν και υπέρ μας και υπέρ του γειτονικού λαού και που καλό είναι να ληφθούν υπόψιν στην επιχειρηματολογία των μετριοπαθών δυνάμεων, πέρα απ΄τα εκβιαστικά διλήμματα που βάζει η τρέχουσα πολιτική συγκυρία και τα σκληρά αντανακλαστικά που έχουν διαμορφώσει μέρη των πληθυσμών και στα δύο κράτη που διατηρούν μια θερμή σχέση με την παράδοσή τους.

Όσο για την στάση του ΣΥΡΙΖΑ, που χρεώνει στην Χρυσή Αυγή όλους όσους επιμένουν στην παλιά κοινή απόφαση των πολιτικών αρχηγών, θεωρούμε πως πρόκειται για μια ανόητη στάση που δημιουργεί αφασικές αντιπαλότητες. Ο ΣΥΡΙΖΑ  το καλύτερο που κατά τη γνώμη μας μπορεί να κάνει τώρα, είναι να προχωρήσει τις συζητήσεις θέτοντας σε διαπραγμάτευση την πρότασή της και όποια κόμματα και κοινωνικοί φορείς πειστούν στο τέλος με τη συμφωνία έχει καλώς. Αλλά το να θεωρεί ότι όλος αυτός ο κόσμος που επιμένει στην μη χρήση του ονόματος Μακεδονία από την ΠΓΔΜ, κόσμος που έχει διαφορετικές αναφορές, άλλες αρχές και ζητούμενα απ'αυτήν την ιστορία ότι ανήκει στο τόξο της Χ.Α, δείχνει μια ευκολία που μάλλον έχει τις ρίζες του σε μια ηττοπάθεια. Και που στο δια ταύτα δεν επιτρέπει να εκφραστεί φυσιολογικά η ενυπάρχουσα ποικιλία των αρχών που διατρέχουν τους συμπατριώτες μας σε μείζονα ζητήματα και που έχουν κατακτήσει στην πράξη το δικαίωμα να επιλέγουν όχι στοιχισμένοι για όλα τα πολιτικά θέματα πίσω από τα κόμματά τους. Ας εμπιστευθεί ο ΣΥΡΙΖΑ τη διάχυτη απ'ότι φαίνεται κρίση του κόσμου πως η απόφαση των πολιτικών αρχηγών του '92 αποδείχθηκε ότι οξύνει τα αδιέξοδα και λιγοστεύει τις πιθανότητες να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση, δηλαδή λύση με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Διότι αυτό είναι το σωστό στις μέρες μας, μια λύση που θα συντείνει στις προσπάθειες για το κοινό καλό και των δύο λαών. Θέλοντας ο ΣΥΡΙΖΑ, πιο πολύ για ιδιοτελείς πολιτικούς λόγους, να συρικνώσει το φάσμα των αντιδράσεων του λαού, στην ουσία φτωχαίνει την ελληνική κοινωνία και αποδυναμώνει την δυναμική της καταφεύγοντας στη λογική του διπολισμού επιλέγοντας ως δεύτερο πόλο την Χ.Α. 

Κακώς, πολύ κακώς. 

Για αντίλογο στο όνομα "Νέα Μακεδονία" μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του Σταύρου Λυγερού "  Γιατί είναι εθνικός αυτοχειριασμός το "Νέα Μακεδονία"  "   

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 15 Ιανουαρίου 2018 06:33
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση