Δευτέρα, 08 Ιανουαρίου 2018 10:28

Τρία ποιήματα της Αγγελάκη Ρουκ, που αυτοβιογραφείται στο "Μονόγραμμα" στις 10.1 στην ΕΤ2

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

rukΠοιητικό υστερόγραφο

Τα ποιήματα δεν μπορούν πια

να ’ναι ωραία

αφού η αλήθεια έχει ασχημύνει.

 

Η πείρα είναι τώρα

το μόνο σώμα των ποιημάτων

κι όσο η πείρα πλουταίνει

τόσο το ποίημα τρέφεται κι ίσως δυναμώσει.

Πονάν τα γόνατά μου

και την Ποίηση δεν μπορώ πια να προσκυνήσω,

μόνο τις έμπειρες πληγές μου

μπορώ να της χαρίσω.

Τα επίθετα μαράθηκαν·

μόνο με τις φαντασιώσεις μου

μπορώ τώρα την Ποίηση να διανθίσω.

Όμως πάντα θα την υπηρετώ

όσο βέβαια εκείνη με θέλει

γιατί μόνο αυτή με κάνει λίγο να ξεχνώ

τον κλειστό ορίζοντα του μέλλοντός μου.

Στον ουρανό τού τίποτα με ελάχιστα 

Από την κλειδαρότρυπα κρυφοκοιτάω τη ζωή
την κατασκοπεύω μήπως καταλάβω
πώς κερδίζει πάντα αυτή
ενώ χάνουμε εμείς.
Πώς οι αξίες γεννιούνται
κι επιβάλλονται πάνω σ’ αυτό που πρώτο λιώνει:
το σώμα.
Πεθαίνω μες στο νου μου χωρίς ίχνος αρρώστιας
ζω χωρίς να χρειάζομαι ενθάρρυνση καμιά
ανασαίνω κι ας είμαι
σε κοντινή μακρινή απόσταση
απ’ ό,τι ζεστό αγγίζεται, φλογίζει…
Αναρωτιέμαι τι άλλους συνδυασμούς
θα εφεύρει η ζωή
ανάμεσα στο τραύμα της οριστικής εξαφάνισης
και το θαύμα της καθημερινής αθανασίας.
Χρωστάω τη σοφία μου στο φόβο∙
πέταλα, αναστεναγμούς, αποχρώσεις
τα πετάω.
Χώμα, αέρα, ρίζες κρατάω∙
να φεύγουν τα περιττά λέω
να μπω στον ουρανό τού τίποτα
με ελάχιστα.

Η ανορεξία της ύπαρξης 

 

Δεν πεινάω, δεν πονάω, δε βρωμάω

ίσως κάπου βαθιά να υποφέρω και να μην το ξέρω

κάνω πως γελάω

δεν επιθυμώ το αδύνατο

ούτε το δυνατό

τα απαγορευμένα για μένα σώματα

δε μου χορταίνουν τη ματιά.

Τον ουρανό καμιά φορά

κοιτάω με λαχτάρα

την ώρα που ο ήλιος σβήνει τη λάμψη του

κι ο γαλανός εραστής παραδίνεται

στη γοητεία της νύχτας.

Η μόνη μου συμμετοχή

στο στροβίλισμα του κόσμου

είναι η ανάσα μου που βγαίνει σταθερή.

Αλλά νιώθω και μια άλλη

παράξενη συμμετοχή∙

αγωνία με πιάνει ξαφνικά

για τον ανθρώπινο πόνο.

Απλώνεται πάνω στη γη

σαν τελετουργικό τραπεζομάντιλο

που μουσκεμένο στο αίμα

σκεπάζει μύθους και θεούς

αιώνια αναγεννιέται

και με τη ζωή ταυτίζεται.

Ναι, τώρα θέλω να κλάψω

αλλά στέρεψε ως και των δακρύων μου η πηγή.

 

Τα τρία παραπάνω ποιήματα είναι από την ποιητική της συλλογή "Η ανορεξία της ύπαρξης" (2011).

Την Τετάρτη 10.1 στις 8μ.μ στην ΕΡΤ2 θα μεταδωθεί ένα πορτραίτο της βραβευμένης με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο Ποίηση;ς 2014 Κατερίνας Αγγελάκη Ρουκ από το "Μονόγραμμα", σε παραγωγή Γιώργου Σγουράκη και σκηνοθεσία Χρίστου Ακρίδα.

Πατώντας   fractalart.gr  θα σας εμφανιστεί μία συνέντευξη που παραχώρησε η Αγγελάκη Ρουκ στον Γιώργο Δουατζή και αναρτήθηκε στο μπλογκ fractalart τον Μάιο του 2009.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί η αφιερωμένη σελίδα στη ζωή και το έργο της Αγγελάκη Ρουκ της βιβλιονέτ. 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 08 Ιανουαρίου 2018 17:17

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση