Δευτέρα, 01 Ιανουαρίου 2018 19:59

Ο Γιάννης Σκαρίμπας του Οδυσσέα και της Ευδοκίας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

skaribasΓια τον Γιάννη Σκαρίμπα ( Αγία Ευθυμία Φωκίδας, 1893 - Χαλκίδα, 1984) σχεδόν όλα όσα έμαθα γι'αυτόν από άλλους τα έμαθα και πάντα ήταν κάτι ξεχωριστό παρόλη την ιδιομορφία των δώρων τους.

Ο πρώτος που πριν πολλά χρόνια μιλούσε με ενθουσιασμό ιδιαίτερα σε στιγμές κρασοκατάνυξης για τον Σκαρίμπα ήταν ο Στέφανος.

Λίγο πριν, στα μέσα της δεκαετίας του '70 είχαμε την πρώτη επαφή με τον Σκαρίμπα μέσω του όμορφου τραγουδιού "Σπασμένο καράβι" σε μουσική Γιάννη Σπανού και ερμηνεία του Κώστα Καράλη. Το τραγούδι αυτό έγινε σουξέ παρόλο που ήταν αταίριαστο με το ανεβασμένο κλίμα εκείνων των χρόνων. ( εδώ  ).

 

Και πριν μερικά χρόνια  ο Οδυσσέας επέμενε να ξαναγράψει ένα CD που μου χάρισε μόνο και μόνο για να προσθέσει ένα τραγούδι του Νικόλα Άσιμου σε στίχους Σκαρίμπα. Τελικά το έκανε παρακάμπτοντας τις αντιρρήσεις μου. Και δικαιώθηκε. 

Το τραγούδι αυτό το είχα ακούσει και δεν του είχα δώσει ιδιαίτερη προσοχή, αλλά συνέβη αυτό που πολλές φορές προκύπτει όταν παίρνουμε κάτι που μια φιλική ζεστασιά στο προσφέρει με αγάπη.Το τραγούδι του Οδυσσέα ήρθε κι εγκαταστάθηκε μέσα μου όπως μια μέλισσα που γυρίζει από την βόλτα της στους μπαξέδες στην κυψέλη της. 

Και τώρα στις γιορτές η Ευδοκία, μία αρθρογράφος της σταγόνας μου σύστησε ένα ποίημα του Σκαρίμπα. Αυτό στάθηκε αφορμή να ανέβει κι άλλες σκάλες μέσα μου ο Μπάρμπα Γιάννης. 

Όλους τους ευχαριστώ και ιδιαίτερα τον εξαίσιο λοξό τον Γιάννη Σκαρίμπα. 

Το ποίημα της Ευδοκίας

 

Nα 'ναι σα να μας σπρώχνει ένας αέρας μαζί

προς έναν δρόμο φειδωτό που σβει στα χάη,

και σένα του καπέλου σου πλατειά και φανταιζί

κάποια κορδέλα του, τρελά να χαιρετάει.

 

Kαι να 'ν' σαν κάτι να μου λες, κάτι ωραίο κοντά

γι' άστρα, τη ζώνη που πηδάν των νύχτιων φόντων,

κι αυτός ο άνεμος τρελά-τρελά να μας σκουντά

όλο προς τη γραμμή των οριζόντων.

 

Kι όλο να λες, να λες, στα θάμβη της νυκτός

για ένα —με γυάλινα πανιά— πλοίο που πάει

όλο βαθιά, όλο βαθιά, όσο που πέφτει εκτός:

όξ' απ' τον κύκλο των νερών — στα χάη.

 

Kι όλο να πνέει, να μας ωθεί αυτός ο αέρας μαζί

πέρ' από τόπους και καιρούς έως ότου —φως μου—

(καθώς τρελά θα χαιρετάει κείν' η κορδέλα η φανταιζί)

βγούμε απ' την τρικυμία αυτού του κόσμου…

 

[πηγή: Γιάννης Σκαρίμπας, Ουλαλούμ, Εκδόσεις Κάκτος, Αθήνα 1975, σ. 11]

 

Και το τραγούδι του Οδυσσέα 

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 01 Ιανουαρίου 2018 22:24
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση