Παρασκευή, 22 Δεκεμβρίου 2017 20:04

Αριστερά ωραία και όχι μοιραία + ένα σχόλιο

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ets91Όταν η αριστερά κατακτά την εξουσία, με τα όπλα παλιά ή με την ψήφο τώρα, πως γίνεται και τα απλά μέλη της γίνονται κομπάρσοι του έργου που ανεβάζει; Είναι αυτοί οι ίδιοι που πριν είχαν την αίσθηση ότι ήταν εν ενεργεία δευτεροπρωταγωνιστές. Αυτό που αρχίζουν σιγά σιγά να διαισθάνονται είναι πως οι σύντροφοι που τους δίνεται μια θέση, ένα αξίωμα, απομακρύνονται με ταχύτητα φωτός από αυτούς, οι σημαντικές αποφάσεις παίρνονται επί της ουσίας ερήμην τους.  Γιατί άραγε δεν έχει προσπαθήσει η αριστερά να αντιμετωπίσει αυτό το αυτοάνοσο πρόβλημα της εξουσίας που κάνει να φαίνεται σχεδόν φυσικό που μεγαλώνουν οι αποστάσεις της από την κοινωνία παράλληλα και από τα μέλη μεταξύ τους;

 

Γιατί δεν έχει σκύψει με ενδιαφέρον να βρει διαδικασίες και τρόπους, να καλλιεργήσει σχέσεις που να μικραίνουν τις αποστάσεις ανάμεσα στους από πάνω που διευθύνουν το κυβερνητικό έργο και τους υπολοίπους του κόμματός τους, που στις περισσότερες περιπτώσεις περιορίζεται η συμμετοχή τους στο να υποστηρίζουν τις κυβερνητικές επιλογές;

Να ανοίξουμε εδώ τα χαρτιά μας λέγοντας πως στον δυτικό κόσμο και όπου έχει γίνει δεκτή η αντιπροσωπευτική δημοκρατία, δεν θα είμαστε μακριά από την αλήθεια αν υποστηρίξουμε ότι καταφέρνει αυτή και θολώνει το γεγονός πως η χάραξη της πολιτικής είναι στα σημαντικά προνόμιο μιας πανίσχυρης ολιγαρχίας, όχι απαραίτητα ομονοούσας. Στην καλύτερη περίπτωση είναι ζητούμενο η συναίνεση της πλειονότητας αυτών που συμμετέχουν στις εκλογές με τα συνήθως άδικα συστήματά τους. Από εκεί και πέρα όμως, μόλις πιάνει δουλειά η νεοεκλεγείσα κυβέρνηση, ακόμα και αν αυτή έχει εκλεγεί βάσει ενός σαφούς προγράμματος, καθ'οδόν, πάντα υπάρχουν αφορμές και δικαιολογίες για να απομακρύνεται απ'αυτό και να κάνει τα δικά της, πάντα υπάρχει η ανάγκη του επείγοντος για γρήγορες αποφάσεις. Στα υπόλοιπα πάμπολλα αυταρχικά καθεστώτα οι κυβερνώντες δεν νιώθουν καμία υποχρέωση να ζητούν μέσα από δημόσιες και ανοιχτές διαδικασίες την γνώμη του λαού για όσα πράττουν και σκέφτονται να πράξουν.

Η αντίληψη πως η ευρωπαϊκή αριστερά δεν είναι μακριά απ'αυτόν τον τρόπο που πολιτεύονται τα αστικά κόμματα είναι αρκετά διαδεδομένη και δικαίως. Η αιτία είναι ότι και στην αριστερά έχει περάσει η θέση που θεωρεί ως σχεδόν μοναδικό καθήκον της αριστερής κυβέρνησης την ιεράρχηση και την εκτέλεση των έργων που θα πραγματοποιηθούν και τις  πολιτικές που θα ικανοποιήσουν υποτίθεται πραγματικές ανάγκες των πιο αδύναμων στρωμάτων. Το θέμα είναι να πιαστούν οι στόχοι, να λυθούν προβλήματα με τρόπους συμβατούς με την αριστερή αντίληψη. Κι αυτό δεν είναι κατακριτέο, τουλάχιστον ως καλή πρόθεση, που καλό είναι να θυμόμαστε ότι συχνά αυτές οδηγούν στην κόλαση.

Αλλά αν η πολιτική της εξαντλείται σ'αυτήν την σύλληψη, μήπως αυτό την απομακρύνει από τις αρχές της; Μένοντας στο εσωτερικό της, ένα πρωταρχικό αίτημα που μας έρχεται από τον πυρήνα της αριστεράς είναι η χειραφέτηση του λαού, είναι η όλο και πιο σημαντική παρουσία του στη λήψη των αποφάσεων στην χάραξη της πολιτικής, στην ιεράρχηση των στόχων, στην επιλογή των συντρόφων που θα τους δωθούν πόστα με προϋπόθεση την λογοδοσία. 

Με λίγα λόγια, ακόμα και όταν η κυβερνώσα αριστερά, ας πούμε ότι βρίσκεται καθ'οδόν για να φτιάξει μια κοινωνία που πλησιάζει το όραμά της, όπου όμως ο ρόλος των πολιτών είναι αμελητέος σε όλα όσα γίνονται, τότε όποιο κι αν είναι το αποτέλεσμα, η σχέση με την ουσία της αριστεράς είναι μηδαμινή. Αυτό το συμπέρασμα θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι απόρροια των λόγων της ύπαρξης της αριστεράς στον κόσμο.  

Ίσως εξαιτίας αυτής της βασικής επιλογής των πολιτών που διευθύνουν τα ευρωπαϊκά αριστερά κόμματα όταν αυτά αναλαμβάνουν κυβερνητικές ευθύνες προκύπτει και ένα αξιόλογο φαινόμενο. Εντός της πραγματικής καθημερινής ζωής, στις σχέσεις, στην δουλειά, στην σχόλη στον πολιτισμό, στην πολιτική, στα σχέδια και τα όνειρα, οι αριστεροί δεν ξεχωρίζουν ως αριστεροί από τους υπολοίπους. Διαφορές φυσικά υπάρχουν, αλλά είναι κοινή διαπίστωση ότι οφείλονται πιο πολύ στον συνδυασμό αιτίων που έχουν να κάνουν με χαρακτήρες, με νοοτροπίες, με προσωπικές ιστορίες, με την παιδεία και την καλλιέργεια η μη ευαισθησιών. 

Να το πούμε χοντρά χοντρά, όλοι έχουμε γίνει μάρτυρες του φαινομένου δεξιών με αριστερή συμπεριφορά και αριστερών με δεξιά και αυτό όχι ως εξαίρεση, αλλά ούτε και ως κανόνας. Και ως ολίγον αριστεροί με διάθεση αυτοκριτική πολλές φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να σχεδιάζει και να εκτελεί πράματα που η σχέση τους με την ζωντανή αριστερά είναι προβληματική, Να όπως, που συχνά έχουμε εκμεταλλευτεί συνανθρώπους μας, είμαστε εμείς που εύκολα δίνουμε διαταγές και μιλάμε από καθέδρας, δεν είναι λίγες οι φορές που έχουμε ταυτιστεί με τον δυνατό και αδιαφορήσει για τον αδύνατο, είμαστε εμείς που η πόζα μας κρύβει τις αλήθειες μας, είμαστε εμείς που ρίχνουμε τους γύρω μας για να ξεχωρίσουμε και να νικήσουμε. είμαστε εμείς που λογοκρίνουμε, που καπελώνουμε, που υποκρινόμαστε, που δεχόμαστε η πολιτική απόφαση να παραμερίζει την ανθρωπιά μας, και που συχνά έχουμε την ίδια αίσθηση της επιτυχίας και της ευτυχίας μ'αυτήν που προβάλλουν οι διαφημίσεις. Και άλλα πολλά σε έξαρση, θλιβερά και μίζερα, κυνικά, μικρόψυχα και μικρόνοα. Όλα εξ ίσου οδυνηρά. 

Γιατί όλα αυτά; Μας πέρασαν από το μυαλό διαβάζοντας το άρθρο του Τάσου Τσακίρογλου " Αριστερά ωραία κι όχι μοιραία", που δημοσιεύτηκε στην ΕτΣ στις 21.12. Μας πέρασαν ως συμπτώματα/παραπληρώματα της κατάστασης που αναλύει. Ένα άρθρο που βλέπει αρκετά καθαρά τις πολιτικές δυνάμεις και το τοπίο που διαμορφώνουν στην Ευρώπη, τις κοινωνίες που σχηματίζονται σε διάσταση με τις αρχές τους και μέσα από διαδικασίες όπου το τυπικό διαρκώς κερδίζει πόντους από το ουσιαστικό της έννοιας του πολίτη. Τονίζει με σαφήνεια τα αδιέξοδα της αριστεράς στις δυο κυρίαρχες εκφράσεις της, αυτής που διατείνεται ότι επιθυμεί μια άλλη κοινωνία, κοντά στα πρωταρχικά προτάγματά της. Προτάγματα και εξαγγελίες που έκαναν εκατομμύρια πολίτες τους τρεις τελευταίους αιώνες να πιστέψουν σ'αυτά κι αγωνιζόμενοι να προσφέρουν ότι καλύτερο, διεκδικώντας παράλληλα με πείσμα την συμμετοχή τους στις αποφάσεις μέσα από δημοκρατικές διαδικασίες, συχνά κόντρα στους εσωκομματικούς μηχανισμούς που τους περιθωριοποιούσαν με την ίδια κομψή βία που το επιχειρούσαν τα καθεστώτα σε περιόδους ειρήνης και την ωμή σε πολέμου. 

Τι άραγε μπορεί να ευνοήσει τους αριστερούς ώστε να επιδιώκουν μέσα από την διαλεκτική μια νέα σύνθεση της υψηλής πολιτικής στρατηγικής μ'αυτήν της καθημερινής στάσης; Μιας και το αρχαίο ζητούμενο εξακολουθεί να είναι μετά από τις τόσες μεγάλες και μικρές ήττες, η προσπάθεια για τη δημιουργία ενός άλλου τύπου ανθρώπου που θα ηγεμονεύει στην κοινωνία. Με αριστερό στόχο μέσα από την απόλαυση της ζωής να θέτει σε κίνηση την εν δυνάμει ανοιχτότητά της στις μεταλλάξεις που θα ευνοούν την πορεία προς καινούργιες αριστερές κορυφές.

Πατώντας  εδώ   θα σας εμφανιστεί αυτό το άρθρο, που θεωρούμε ότι προσφέρεται ως βάση συζήτησης για όσους δεν τα έχουν φτύσει εντελώς και που έστω και με μισή καρδιά εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για το τώρα και το αύριο εκείνης της αριστεράς που αγωνιά για μια άλλη ζωή, πιο ελεύθερη και ανοιχτή, πιο δίκαια και ψυχοπνευματικά πλούσια. 

Κι  εδώ  το άρθρο του Περικλή Κοροβέση, συγγενούς προβληματικής με το προηγούμενο αλλά με έμφαση στα ιστορικά στοιχεία, που αναρτήθηκε στην ΕτΣ στις 22.12 με τον τίτλο "Η τύφλωση του Σταλινισμού". 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 24 Δεκεμβρίου 2017 06:35
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση