Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017 05:43

Ο χασάπης και η ψευδής εξίσωση, του Σταύρου Λυγερού

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

slig3Η κυβέρνηση διαβεβαιώνει σ’ όλους τους τόνους ότι το καλοκαίρι του 2018 η Ελλάδα θα αφήσει πίσω της την επώδυνη περίοδο των Μνημονίων. Αν και η σχετική διαπραγμάτευση θα αρχίσει την ερχόμενη άνοιξη, είναι ορατό δια γυμνού οφθαλμού πως και στο ευρωιερατείο τείνει να κυριαρχήσει η επιλογή το “κεφάλαιο Ελλάδα” να κλείσει σαν success story. Εάν πράγματι επικρατήσει αυτό το σενάριο θα έχουμε “καθαρή έξοδο”, με την έννοια ότι δεν θα επιβληθούν στην Αθήνα πρόσθετες δεσμεύσεις. Αυτές, άλλωστε, που έχουν συμφωνηθεί είναι υπεραρκετές, και μόνο αν σκεφθεί κανείς ότι μέχρι το 2060 η Ελλάδα είναι υποχρεωμένη να παράγει πρωτογενές πλεόνασμα 2% του ΑΕΠ.

Όπως παλαιότερα η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου, έτσι και η κυβέρνηση Τσίπρα προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση στην κοινή γνώμη ότι με την ολοκλήρωση του 3ου Μνημονίου θα τελειώσουν και οι δύσκολες ημέρες. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική από την προπαγανδιστική αυτή εξίσωση. Ακόμα και εάν τελικώς η Αθήνα επιτύχει “καθαρή έξοδο”, οι μνημονιακές πολιτικές των τελευταίων ετών έχουν κληροδοτήσει ένα πυκνό πλέγμα νομοθετικών ρυθμίσεων και αλλαγών, οι οποίες έχουν αλλάξει ριζικά το τοπίο.

Είναι γεγονός ότι οι προβλέψεις του Μνημονίου έπεσαν παταγωδώς έξω όσον αφορά και στο μέγεθος της ύφεσης και στο μέγεθος της ανεργίας και σε μία σειρά άλλους κρίσιμους δείκτες. Από την άλλη πλευρά, όμως, τα Μνημόνια έχουν σε μεγάλο βαθμό επιτελέσει την άδηλη αποστολή τους. Καταλύουν τον μικροϊδιοκτητικό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας. Πρόκειται για ένα πρωτοφανές σε έκταση και ένταση πείραμα “κοινωνικής μηχανικής”, το οποίο αλλοιώνει τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού. Η Ελλάδα θα βγει από τη μνημονιακή περίοδο πολύ διαφορετική από όταν εισήλθε.

Οι δανειστές είχαν σχέδιο

Μπορεί οι ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 μέχρι τώρα να μην κατάφεραν να επεξεργασθούν ένα ολοκληρωμένο εθνικό σχέδιο, αλλά οι δανειστές είχαν εξαρχής σχέδιο. Έχουν ήδη σε μεγάλο βαθμό μετατρέψει την Ελλάδα σε μεταμοντέρνα αποικία και χώρα φθηνών ευκαιριών για το μεγάλο ευρωπαϊκό κεφάλαιο στο πλαίσιο της γερμανικής Ευρώπης. Με άλλα λόγια, η καλύτερη προοπτική είναι μία τριτοκοσμικού τύπου ανάπτυξη.

Πρέπει, ωστόσο, να υπογραμμισθεί ότι δεν φθάσαμε στα Μνημόνια τυχαία. Η ελληνική οικονομία ήταν βαριά ασθενής από την εποχή (πριν μία δεκαπενταετία) που μετέπειτα κεντρικοί παράγοντες στα χρόνια των Μνημονίων (Βενιζέλος, Στουρνάρας, Χαρδούβελης) διαλαλούσαν –ως αξιωματούχοι της κυβέρνησης Σημίτη– τον προπαγανδιστικό ισχυρισμό της ότι «η οικονομία είναι το ισχυρό χαρτί της Ελλάδας». Ισχυρισμό που συνέχισε να προβάλει με άλλα λόγια και ο μετέπειτα τσάρος της οικονομίας (στην κυβέρνηση Καραμανλή) Γιώργος Αλογοσκούφης.

Δεν χρειαζόταν να είναι κανείς σπουδαίος οικονομολόγος για να καταλάβει από τότε ότι η οικονομία είχε πάρει πορεία για τα βράχια. Τόσο το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών όσο και ο σχεδόν ανύπαρκτος όγκος των άμεσων ξένων επενδύσεων κραύγαζαν γι’ αυτό που ερχόταν. Παρόλα αυτά, το πολιτικό σύστημα και ευρύτερα οι εγχώριες άρχουσες ελίτ συνέχισαν να χορεύουν στα σαλόνια του “Τιτανικού”.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο που αναρτήθηκε στο μπλογκ slpress στις 13.12

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017 05:54

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση