Εκτύπωση αυτής της σελίδας
Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017 20:25

Τι είπε η Άντζελα Ντέιβις στο θέατρο Αλίκη για τον φεμινισμό, του Θοδωρή Αντωνόπουλου

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lifo125Το θέατρο Αλίκη αποδείχθηκε τελικά πολύ μικρό για να χωρέσει όλους όσοι ενδιαφέρθηκαν να δουν και να ακούσουν από κοντά τη μεγάλη αυτή μορφή των κινημάτων διαμαρτυρίας που μέχρι οι Rolling Stones κάνανε κάποτε τραγούδι (Black Angel).   Κάτι ο θρύλος που συνοδεύει την 71χρονη σήμερα ακαδημαϊκή ερευνήτρια και δυναμική ακτιβίστρια συνάμα που ο φιλόσοφος Χέρμπερτ Μαρκούζε επαινούσε ως την καλύτερη μαθήτριά του, κάτι το αυξημένο ενδιαφέρον των Αθηναίων για την πολιτική, κάτι που ο λόγος της συνδυάζει τις κλασικές μαρξιστικές προβληματικές με τις σύγχρονες κινηματικές/φεμινιστικές αναζητήσεις, η γυναίκα που χαρακτήρισε κάποτε το FBI «δημόσιο κίνδυνο», που γνώρισε τιμές αλλά επίσης διώξεις και φυλακίσεις ως δήθεν τρομοκράτισσα φτάνοντας στα '80s να θέσει υποψηφιότητα για την αντιπροεδρία των ΗΠΑ με το αμερικανικό ΚΚ (το οποίο εγκατέλειψε αργότερα), προσέλκυσε ένα ευρύ κοινό – και όχι άδικα.  

 

Εμφανίστηκε στο πόντιουμ με τη χαρακτηριστική της αφάνα ασπρισμένη από τα χρόνια, μαυροντυμένη με ένα μοβ σάλι περασμένο στον λαιμό, εικόνα που με παρέπεμψε σε ελευθεριακό πάστορα! Ευχαρίστησε το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς που την προσκάλεσε καθώς και την καθηγήτρια του ΕΜΠ Ντίνα Βάιου που την προλόγισε, έδειξε φανερά ενθουσιασμένη με τη θερμή ανταπόκριση που συνάντησε, μνημόνευσε μάλιστα τους Έλληνες που της συμπαραστάθηκαν στα δύσκολα χρόνια. 

Στην ομιλία που ακολούθησε ο «Μαύρος Άγγελος» εστίασε στον μαχόμενο φεμινισμό και το αμερικανικό σωφρονιστικό σύστημα που συντηρεί και διαιωνίζει, καθώς λέει, τον θεσμό της δουλείας, έναν θεσμό σύμφυτο με τον καπιταλισμό ήδη από την εποχή των φυτειών. Αναφέρθηκε στον Τραμπ που «δεν είναι ούτε θα γίνει ποτέ ο Πρόεδρός της», στα σύγχρονα κοινωνικά κινήματα και τις προβληματικές τους, στη σημασία της διεθνούς αλληλεγγύης.   Εξήρε την «πρότυπη» φιλοξενία μεταναστών στο κατειλημμένο ξενοδοχείο City Plaza που είχε κιόλας επισκεφθεί την προηγούμενη καθώς και τις οργανωτικές στρατηγικές των νεότερων ακτιβιστών, ευχήθηκε δε επανειλημμένα λευτεριά στην Παλαιστίνη (προφανώς λόγω επικαιρότητας, μολονότι το Μεσανατολικό δεν σχετιζόταν άμεσα με την υπόλοιπη θεματολογία της βραδιάς), έθιξε μέχρι και τον βιγκανισμό κατόπιν σχετικής ερώτησης.  

Αειθαλής, επικοινωνιακή, πνευματώδης, δεν απέφυγε κάποια στερεότυπα και γενικεύσεις –δεν είναι κι εύκολο όταν προσπαθείς μέσα σε ένα σαρανταπεντάλεπτο περίπου να εκθέσεις την κοσμοθεωρία που διαμόρφωσες σε μια ολόκληρη ζωή–, άνοιξε όμως ορίζοντες δίνοντας αρκετή τροφή για σκέψη με τις πολιτικές και έμφυλες προβληματικές που ανέπτυξε, έστω όχι στο βαθμό και την έκταση που ανέμεναν πολλοί. Για εκείνη, εν κατακλείδει, «η πρόκληση του 21ου αιώνα δεν είναι η διεκδίκηση ίσων ευκαιριών συμμετοχής στον μηχανισμό της καταπίεσης παρά ο εντοπισμός και η εξάρθρωση των δομών που καθορίζουν ποιος θα πάει φυλακή, ποιος θα φοιτήσει στο πανεπιστήμιο, ποιος θα δικαιούται υγειονομική κάλυψη και ποιος όχι...». 

Πατώντας  lifo.gr  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο που αναρτήθηκε στις 12.12 στη lifo.

Κι  εδώ  η ομιλία της Ντέιβις με ταυτόχρονη μετάφραση στα Ελληνικά.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 12 Δεκεμβρίου 2017 20:38
Σούζη Παλαιοκώστα

Τελευταία άρθρα από τον/την Σούζη Παλαιοκώστα

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση