Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 22:04

Τέλος εξαμήνου, αναζητώ να καταλάβω την εντύπωση που άφησε το μάθημα στους φοιτητές, της Αγγέλας Καστρινάκη, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

kastrinakiΨηφίζουμε: ποια ομάδα διηγημάτων του Χατζή σας άρεσε περισσότερο από «Το τέλος της μικρής μας πόλης»; Αυτά που έγραψε το 1953 και αναθεώρησε το ’63 ή αυτά που πρωτοέγραψε το 1963; Η συντριπτική πλειοψηφία τάχθηκε με τα δεύτερα («Ο τάφος», «Ο ντέτεκτιβ»), κείμενα χωρίς σχεδόν καθόλου πολιτικό περιεχόμενο, που διερευνούν κάποιο είδος μικρότητας μέσα μας (πχ. όταν σκάβουμε το λάκκο του διπλανού μας ή όταν χάνουμε τη ζωή μας κρατώντας πόζες απέναντι στους άλλους καθώς και απέναντι στον εαυτό μας).

 

 

Ο «Σαμπεθάι Καμπιλής», το κορυφαίο διήγημα του Χατζή, δεν έχει πλέον καμία πέραση. Το δίλημμα της προσήλωσης στις «ιδέες» ή στα ανθρώπινα πρόσωπα (θυσιάζουμε έναν αγαπημένο άνθρωπο αλλά ιδεολογικό μας αντίπαλο;) δεν τους απασχολεί διόλου, μολονότι έβαλα τα δυνατά μου να δώσω το πρόβλημα γλαφυρά. Και πολύ λογικό. Για τους νέους δεν σημαίνει τίποτα η «πίστη στις ιδέες» έως θανάτου, ούτε έχουν βιώσει κανενός είδους φανατισμό.
«Δεν αναζητούμε την αλήθεια παρά μόνο όταν είμαστε αποφασισμένοι να τη βρούμε σε σχέση με μια συγκεκριμένη κατάσταση, όταν –στην αναζήτηση αυτή– μας ωθεί ένα είδος βίας. Οι καθαρά νοητικές αλήθειες είναι περιορισμένες: στερούνται “αναγκαιότητας”.» (Ζιλ Ντελέζ).

Έρχεται και επανέρχεται αυτή η σκέψη στο μυαλό μου, από τότε που τη διάβασα, στα φοιτητικά μου χρόνια. Ποιες είναι όμως οι «αναγκαιότητες» για τις νέες γενιές; Ένας φοιτητής είπε ότι τον ενδιέφερε «Ο τάφος» επειδή ο κακός ήρωας μετάνιωσε, και μια φοιτήτρια το ίδιο διήγημα επειδή εμπεριέχει οικολογικό προβληματισμό. Το πρόβλημα της δημοκρατίας που προσπαθούσα να θέσω εγώ (σε σχέση με το ανατολικό μπλοκ, τόπο γραφής των διηγημάτων το 1953) δεν περνάει: οι νέοι ούτε που μπορούν να το φανταστούν. Τι να πει κανείς; Μακάρι να μην καταστεί «αναγκαιότητα».

Dimitris Sotiropoulos Όταν ήμουν πριν λίγες μέρες στο πανεπιστήμιο της Πάρμας, λέει κάποια στιγμή του μαθήματος ο καθηγητής στους Ιταλούς φοιτητές του, β' έτος: ξέρετε φυσικά τον Λόρκα; Τον κοίταξαν όλοι αποχαυνωμένοι. Μα κανείς, λέει δεν ξέρει αυτόν τον μεγάλο ποιητή; Δειλά-δειλά σήλωσε ένας το χέρι του, μεταξύ 70 περίπου συναδέλφων του. Τύχαινε να είναι μισός Ισπανός, μάλλον γι αυτό... Γυρνάει τότε και με ρωτάει ο συνάδελφός μου: στην Ελλάδα οι δικοί σου ξέρουν τον Λόρκα. Δεν νομίζω, του απαντώ. Ήταν έξυπνα παιδιά, με ενδιαφέρον για τις σπουδές τους και γενικώς με ενδιαφέροντα. Αλλά αυτό που ονομάζουμε εμείς κλασική παιδεία και ό,τι τη συνοδεύει από κουλτούρα και αξίες δεν τους αφορά. Ανήκει προφανώς σε έναν παλιότερο κόσμο που υποχωρεί συνεχώς, με τις γενιές και τον χρόνο. Ερώτηση: θα έπρεπε να τους αφορά άραγε; Νομίζω όσο κι αν δεν μας αρέσει ότι αυτό το απαντάει μόνο η ζωή και η εκάστοτε κοινωνία. Αν δεν ενδιαφέρεται σημαίνει ότι δεν είναι χρήσιμη στην εποχή μας αυτή, δεν ανταποκρίνεται σε μια σημαντική κοινωνική χρήση. Δεν μας αρέσει εμάς αυτό και δεν μας συμφέρει κιόλας εφόσον η ενασχόλησή μας είναι ακριβώς με όψεις αυτής της κλασικής παιδείας. Αλλά είναι προφανές ότι πρέπει να επινοήσουμε κι εμείς ξανά τον εαυτό μας αν έχει αλλάξει η εποχή.

Σ.Δ:  Εδώ  το διήγημα "Σαμπεθάι Καμπιλής"

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 22:13

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση