Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 16:40

Η μετα-αποικιακή ζώνη άνεσης, της Σώτης Τριανταφύλλου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

sotiΗ Σώτη Τριανταφύλλου μ’ αρέσει.

Αν και δεν συμφωνώ πάντα σε όσα γράφει ή με όσα γράφει, ο τρόπος γραφής της, η επιχειρηματολογία της, η λογική της, εκτιμώ ότι δεν περνούν απαρατήρητα. Δημιουργούν θέμα προς σκέψη.

Στο πιο κάτω σχόλιο της παραμένει στο θέμα που έντονα και αιχμηρά καταγίνεται τον τελευταίο καιρό. Πολυπολιτισμικότητα, αιτιολόγηση, δικαιολόγηση, νομιμότητα στην βίαιη συμπεριφορά ως αποτέλεσμα κουλτούρας και όχι ατομικής ευθύνης και προσαρμογής.

 

Συμφωνώ στο πνεύμα, ότι οι «εισερχόμενοι» οφείλουν να προσαρμοστούν στις πολιτισμικές συνήθειες των «υπαρχόντων» -με μέτρο σεβασμού προσθέτω- και όχι αντίστροφα.

Εντοπίζω κάποια σημεία διαφωνίας μου.

Πχ αναφέρεται στην άποψη του συγγραφέα του βιβλίου –δεν τον ξέρω- τον οποίο  τοποθετεί ως «συγγραφέα και ακτιβιστή της άκρας αριστεράς» και αργότερα γενικεύει με αφορμή τις απόψεις του, μιλώντας για το σύνολο της Αριστεράς.

Βρίσκω επίσης άδικο το συμπέρασμα «…εν τέλει, ο χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία που μπορούμε να καθυβρίσουμε ανενόχλητοι…». Ο χριστιανισμός εδώ και αιώνες έπαψε να ασκεί εξουσία στα δυτικά πολιτεύματα με την έννοια της εκτελεστικής εξουσίας. Γι αυτό και μόνον το λόγο δεν βιώνουμε καθεστωτικά την θρησκευτική μισαλλοδοξία, η οποία περιορίζεται σε ακραίες ομάδες πολιτικές ή θρησκευτικές σε αντίθεση με τα περισσότερα μουσουλμανικά έθνη όπου «…Η θρησκευτική μισαλλοδοξία στις μουσουλμανικές χώρες είναι θεσμική…»

Οι εκκοσμικευμένες δυτικές δημοκρατίες κατά παράδοξο τρόπο είναι οι μόνες που τηρούν με «ευλάβεια» την ρήση του Χριστού, «τα του καίσαρος τω καίσαρι…» κάτι που πολύ θα ήθελαν να (ξανα)ανατρέψουν οι αντίστοιχες εκκλησιαστικές αρχές. Κάπου εκεί στο βάθος συναντώνται οι θρησκευτικές επιδιώξεις όλων των δογμάτων, οδηγώντας πάλι σε κλειστές κοινωνίες και είναι περίεργο που αυτό γίνεται φιλική υπόθεση και κάποιας αριστεράς αλλά και κάποιων φιλελεύθερων ιδεολογημάτων.

Μανώλης Γλαμπεδάκης

Η μετα-αποικιακή ζώνη άνεσης

Μόλις διάβασα ένα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα του Εντουάρ Λουίς, συγγραφέα και ακτιβιστή της άκρας αριστεράς, που έχει μεγάλη επιτυχία στη Γαλλία. Πρόκειται για το χρονικό ενός βιασμού: την παραμονή των Χριστουγέννων ένας νεαρός Αλγερινός, ο Ρεντά, βιάζει τον Εντουάρ και προσπαθεί να τον στραγγαλίσει. Αλλά ο Εντουάρ, που ως μέλος της χρυσής νεολαίας εντρυφά στον Νίτσε και στην όπερα, δικαιολογεί τις πράξεις του Ρεντά: φταίει η φτώχεια την οποία αποδίδει στην αποικιοκρατία και στον ρατσισμό. Ο Ρεντά δεν είναι άτομο υπεύθυνο για τις πράξεις του: η βία, λέει ο μεγαλόψυχος συγγραφέας, προκύπτει από τις κοινωνικές δομές· ο Ρεντά είναι ο τελευταίος κρίκος των φρικαλεοτήτων που υπέστησαν οι Αλγερινοί. Γι' αυτό, το θύμα δεν θέλει να μηνύσει τον βιαστή του· εξάλλου, είναι εναντίον της καταστολής και των φυλακών. Μόνον όταν πρόκειται για Αλγερινούς, σπεύδω να προσθέσω· αν ο βιαστής ήταν Γάλλος, θα του άξιζε να σαπίσει στο κελί.

Στη συνέχεια, εφόσον αυτή είναι η ιδεολογία που κυριαρχεί στη γαλλική λογοτεχνία, έπεσε στα χέρια μου ένα παρόμοιο βιβλίο του Πατρίκ Σαμουαζό, ο οποίος κατάγεται από τη Μαρτινίκα αλλά αρνείται να κατανοήσει ότι το νησί του δεν είναι «αποικία», αλλά υπερπόντιο γαλλικό έδαφος. Δεν υπάρχουν γαλλικές αποικίες. Κι όμως ο κ. Σαμουαζό, διάσημος στη Γαλλία, επιτίθεται λάβρος εναντίον της αποικιοκρατίας όχι ως παρελθόν αλλά ως παρόν ― μολονότι, επιμένω, η Μαρτινίκα έγινε γαλλικός νομός, με τη θέληση των κατοίκων της, το 1946. Ο Πατρίκ Σαμουαζό κατηγορεί τις δυτικές χώρες για απρόθυμη υποδοχή μεταναστών, χωρίς να αναφέρει τι κάνει τους ανθρώπους να φεύγουν από τη χώρα τους και να μην κατευθύνονται σε χώρες πολιτιστικά συγγενικές με τις δικές τους. Αν και η Δύση είναι ρατσιστική και αντιδημοκρατική, συνωστίζονται στις θύρες της.

Η εξήγηση είναι εύκολη: όσα δυσάρεστα συμβαίνουν στον Τρίτο Κόσμο είναι συνέπεια της αποικιοκρατίας· όσα δυσάρεστα συμβαίνουν με τους ξένους πληθυσμούς στη Δύση - άρνηση κοινωνικής ένταξης, ρατσιστικό και θρησκευτικό μίσος εναντίον της χώρας υποδοχής, σχολική αποτυχία, υψηλά ποσοστά παραβατικότητας, τρομοκρατία, βία εναντίον των γυναικών, αντισημιτισμός, γκετοποίηση - είναι κι αυτά συνέπειες της αποικιοκρατίας. Το ρολόι της Ιστορίας έχει σταματήσει και μαζί μ' αυτό έχει σταματήσει το μυαλό μας: όταν οι ευρωπαϊκές αρχές συλλαμβάνουν εγκληματίες που τυγχάνουν μη-«λευκοί», κατηγορούνται για αποικιοκρατική και ρατσιστική συμπεριφορά - στην πραγματικότητα, οι Ευρωπαίοι δικάζονται καθημερινά για γεγονότα που αφορούν γενιές νεκρών.

Η μετα-αποικιακή μωρολογία έχει δημιουργήσει μια ζώνη άνεσης όπου καταφεύγουμε όταν μας λείπουν τα εργαλεία της κατανόησης τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος. Η αριστερή προπαγάνδα κολακεύει τον Τρίτο Κόσμο αντί να τον βοηθήσει· αντί να παρέμβει δημιουργικά στην οικονομική του ανάπτυξη, στην ειρήνη, στη χρηστή διοίκηση, στην απελευθέρωσή του από την τρομακτική επίδραση της θρησκείας και των πρωτόγονων εθίμων. Η αριστερά, θωπεύοντας τους «αποικιοκρατούμενους» - αν και δεν υπάρχουν αποικίες εδώ και τουλάχιστον μισό αιώνα - ενισχύει τον εγκλεισμό τους στο παρελθόν, σε ένα είδος νηπιακής ηλικίας της Ιστορίας. Και αρθρώνει, με τη γνωστή της μεροληψία, τον μονομερή καταγγελτικό λόγο του «ρατσισμού». Όμως, αν θέλουμε να δούμε τι σημαίνει ρατσισμός πρέπει να πάμε στην Αλγερία - όπου διώκονται, επισήμως, οι υποσαχάριοι πληθυσμοί - ή στη Λιβύη όπου γίνεται δουλεμπόριο με όρους του 19ου αιώνα. Εκεί ο ρατσισμός δεν είναι στραβά βλέμματα και υποτιμητικές χειρονομίες· είναι κρατική πολιτική και λαϊκή απαίτηση. Η θρησκευτική μισαλλοδοξία στις μουσουλμανικές χώρες είναι θεσμική· εν τέλει, ο χριστιανισμός είναι η μοναδική θρησκεία που μπορούμε να καθυβρίσουμε ανενόχλητοι. Όσο για τα «τείχη», γίνεται πολύς λόγος για την Ευρώπη των τειχών αλλά όχι για το τείχος μεταξύ Αλγερίας και Μαρόκου - και πάει λέγοντας.

Πατώντας  tanea.gr θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε στα Νέα στις 2.12

 

  

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 11 Δεκεμβρίου 2017 16:57

Σχόλια   

0 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 12-12-2017 13:02
Οι απολυτότητες δημιουργούν προβληματισμούς.
Ο πιο φρικτός πόλεμος που γνώρισε ο κόσμος, ήταν ο Β' ΠΠ. Οι συνέπειες του οποίου ήδη έχουν εξαλειφθεί σχεδόν στο σύνολο τους. Πόσο πιο συντριπτική ήταν η αποικιοκρατία ώστε να αποδίδουμε σ αυτήν την άρρωστη βία που ασκούν σήμερα φανατικοί μουσουλμάνοι, και μόνον μουσουλμάνοι από το σύνολο των θρησκευόμενων λαών που υπέφεραν από την αποικιοκρατία. (Τελευταίος λαός που απέβαλλε τις πολιτικές συνέπειες της αποικιοκρατίας, αν δεν κάνω λάθος είναι ο λαός της Δημοκρατίας της Νοτίου Αφρικής-εποχή Μαντέλα).
Επιπλέον. Πριν την αποικιοκρατία, όλα ήταν καλά; Υπήρχε άλλος τρόπος από τον πόλεμο για την επιβολή ή την επέκταση της εξουσίας ομάδων και λαών; Οι ίδιοι οι λαοί που έγιναν θύματα της αποικιοκρατίας ειδικά στην περιοχή της Μ. Ανατολής, δεν κατέκτησαν αυτά τα εδάφη που πριν κατείχαν άλλοι; Και επιπλέον, η θεωρία "φταίει η αποικιοκρατία" είναι δική τους ή εφεύρημα δυτικών αναλυτών; Οι ίδιοι, ειδικά οι δυνάμεις του ΙSIS μιλούν για τα "σημεία" που δείχνουν την Αναγέννηση του μεγάλου Χαλιφάτου και όχι για εκδίκηση.
Νομίζω τέλος, ότι η "αέναη ανάπτυξη" (πνευματική εξέλιξη θα έλεγα εγώ) του ανθρώπινου είδους οφείλεται σε σημαντικό βαθμό στην επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών που επιταχύνθηκε ιλιγγιωδώς στην εποχή μας και έφερε την παγκοσμιοποίηση. Έχει τα καλά της έχει και τα κακά της.
Εκεί που παραμένουν εκρηκτικές οι διαφορές μεταξύ των πολιτισμών, είναι στα ζητήματα που εμείς στην Δύση ονομάζουμε ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα. Παρά το γεγονός ότι έχουμε ακόμη πολύ δρόμο μπροστά μας για την εξάλειψη διακρίσεων, κατά την γνώμη μου επειδή οι χριστιανικές αρχές είναι βαθειά ενσωματωμένες στο κοινωνικό μας γίγνεσθαι, πλην όμως η εκκλησία ως διαχειριστής της πίστης έχει χάσει την "εκτελεστική εξουσία" που είχε κάποτε, έχουμε έναν νέο εχθρό που μας γυρνά πίσω. Την ανοχή, λόγω αναγνώρισης πολιτιστικών διαφορών, μιας βαθιάς απάνθρωπης θεοκρατικής συμπεριφοράς διακρίσεων.
Παράθεση
0 # ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΧΡΟΝΙΑΣ 12-12-2017 10:37
Διαφωνώ με τις απόψεις της Σώτης γιατι ερμηνεύει τους λαούς σαν να μήν έχει συντελεσθεί τίποτα στο ιστορικό γίγνεσθαι.Η αποικοιοκρατία αποδιοργάνωσε δομές και θεσμούς και μέσωτης εκμεταλευτικής διαδικασίας στρέβλωσε τον ψυχισμό, τις αξίες υπάρχοντος πολιτισμού εκτός αν θεωρούμε ότι ο μοναδικός πολιτισμός είναι ο δυτικός πού στηρίζεται στήν επιβολή και στην ισχύ των όπλων και με όλες τις ολέθρειες συνέπειες παγκοσμίων πολέμων και τον κίνδυνο ενός πυρηνικού ολέθρου.Η υπόθεση ότι οιυποδεέστεροι λαοί είναι η αιτία των προβλημάτων στο δυτικό κόσμο είναι μεγάλη υποκρισία.Η παγκοσμιοποίηση είναι μια μηχανή που αλέθει και ενοποιεί ποικοίλους πολιτισμούς στο κοινό πολιτισμό της κατανάλωσης και του κέρδους.Η βιοποικιλότητα στή φύση και στή παραγωγή τοπικών πολιτισμών στίς κοινωνίες δίνει μια αέναη ανάπτυξη του ανθρώπινου είδους και της ανθρώπινης ύπαρξης.ψζψψ
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση