Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017 07:54

«Ενδιάμεσος χώρος». Και τώρα τι;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

magl3Υπάρχουν δυο «τι». Πρώτο είναι το «τι» θα συμβεί από δω και μπρος και δεύτερο το «τι» ελπίζει να συμβεί ο καθένας που πήρε μέρος στην εκλογική διαδικασία.

«Τι» θα συμβεί δεν το ξέρουμε.

Δηλαδή, ξέρουμε ότι θα προγραμματιστεί ένα ιδρυτικό συνέδριο. Θα προγραμματιστεί. Τρίτο πρόσωπο, αφηρημένο. Ποιοι θα συμμετέχουν στον προγραμματισμό του συνεδρίου δεν το ξέρουμε. Ξέρουμε ότι το ιδρυτικό συνέδριο θα διατυπώσει θέσεις θα εκλέξει όργανα και θα ορίσει καταστατικές αρχές. Αυτό σημαίνει «προσυνεδριακοί διάλογοι» και «προσυνεδριακές συνελεύσεις». Πως θα οργανωθούν και ποιοι θα συμμετέχουν δεν ξέρουμε ακόμη.

Όλα αυτά δεν συνθέτουν απογοήτευση. Δηλώνουν μόνο τα προβλήματα και τις δυσκολίες που μια προς μια πρέπει να ξεπερνιόνται για να καταλήξουν σε κάτι σοβαρό.

 

Πριν μιλήσουμε για ανθρώπους που αισιοδοξούν ή όχι, ας ρίξουμε μια ματιά στους αριθμούς που δίνουν το πλεονέκτημα, ανάλογα με την μετάφραση τους σε γράμματα, να στηρίζουν την αισιοδοξία ή την απαισιοδοξία.

211.191 λοιπόν πολίτες συμμετείχαν την πρώτη Κυριακή στην εκλογική διαδικασία για να επιλέξουν έναν από τους εννιά υποψήφιους (209.175 έγκυρα). Τεράστιος αριθμός, αν πάρουμε υπόψη ότι στην αμέσως προηγούμενη ανάλογη διαδικασία το 2015 με την εκλογή της Φώφης Γεννηματά ως προέδρου του ΠΑΣΟΚ, που είναι ο κεντρικός κορμός του όλου εγχειρήματος, είχαν πάρει μέρος 52.388 πολίτες.

Η ψηφοφορία έφερε πρώτη την Φώφη Γεννηματά με 86.330 ψήφους ή ποσοστό 41,27%, δεύτερο τον Νίκο Ανδρουλάκη με 51.736 ή 24,73%, τρίτο τον Γιώργο Καμίνη με 28.581 ή 13,66%, τέταρτο τον Σταύρο Θεοδωράκη με 22.870 ή 10,93% πέμπτο τον Γιάννη Μανιάτη με 9.452 ή 4,52%, έκτο τον Γιάννη Ραγκούση με 5.084 ή 2,43% και στις 3 τελευταίες θέσεις οι πιο άγνωστοι στο πολιτικό πεδίο Γάτσιος, Πόντας, Τζιώτης με άθροισμα 5.122 ή 2,45%

Την δεύτερη Κυριακή για την επιλογή ενός από τους δυο πρώτους, ψήφισαν 154.782 (έγκυρα 152.416) πολίτες και η Φώφη Γεννηματά εκλέχτηκε με 86.463 ψήφους ή ποσοστό 56,73%.

 Παίζοντας για λίγο με τους αριθμούς βλέπουμε ότι οι δυο πρώτοι, συγκέντρωσαν 138.066 ψήφους την πρώτη Κυριακή ή ποσοστό 66,01%. Και ενώ η μεταξύ τους διαφορά επί του συνόλου ήταν 16,54%, επί του αθροίσματος των δικών τους ψήφων (138.066) ήταν 25,06%. 62,53% η Γεννηματά, 37,47% ο Ανδρουλάκης.

Στον δεύτερο γύρω όπως βλέπουμε μειώθηκε η συνολική προσέλευση εκλογέων κατά 56.759, αλλά ταυτόχρονα αυξήθηκαν κατά 14.350 οι εκλογείς που επέλεξαν έναν από τους δυο. Αυτό δημιούργησε μια ανατροπή. Γιατί η μεν Γεννηματά έλαβε μόλις 133 ψήφους περισσότερους από την πρώτη Κυριακή ενώ ο Ανδρουλάκης 14.217. Εδώ να τονίσουμε ότι αν και είναι αδύνατον να προσδιοριστεί η επιλογή πρώτης ψήφου όσων δεν επανήλθαν την δεύτερη Κυριακή, οι αριθμοί είναι αμείλικτοι. Η Φώφη Γεννηματά δεν αποτέλεσε δεύτερη επιλογή για τους πολίτες που επέλεξαν κάποιους από τους χαμένους της πρώτης Κυριακής. Μπορεί να εκτιμούμε ότι ένας αριθμός δικών της ψηφοφόρων την θεώρησαν σίγουρη νικήτρια και βαρέθηκαν να επανέλθουν την δεύτερη Κυριακή. Είναι όμως πιθανότερο, ότι ο κύριος όγκος των 56.759 που δεν επανήλθαν, βρίσκονταν σε μια θετική κατάσταση «τραβάτε με κι ας κλαίω» την πρώτη Κυριακή και απογοητεύτηκαν από την ήττα της επιλογής τους, ενώ όσοι συνέχισαν με θετική διάθεση και την δεύτερη, επέλεξαν τον αντίπαλο της Γεννηματά. Και όσο περισσότεροι μπορεί να είναι αυτοί που επέλεξαν Γεννηματά την πρώτη Κυριακή και δεν επανήλθαν την δεύτερη, τόσο περισσότεροι είναι και οι ψηφοφόροι των ηττημένων που δεν επέλεξαν Γεννηματά την δεύτερη φορά.

Με λίγα λόγια η Φώφη Γεννηματά δεν έχει διείσδυση στους πολίτες που επέλεξαν άλλους υποψήφιους. Αυτό είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να καταγραφεί για να διευθετηθεί. Γιατί αφορά το μισό τουλάχιστον (οι επιλογές της δεύτερης ψηφοφορίας σε αναγωγή με τους ψηφοφόρους της πρώτης Κυριακής δίνουν 41,34% και 31,53% αντίστοιχα) όσων ενδιαφέρονται για τον νέο φορέα.

Εδώ θα μπορούσε να κλείσει αυτό το σημείωμα.

«Πέραν όμως από τους αριθμούς, υπάρχουν και οι άνθρωποι» και οι ελπίδες τους γι αυτό ας συνεχίσουμε.

Ακούγεται η συμπυκνωμένη έννοια, «ενδιάμεσος χώρος» και δίνεται η εξήγηση, αφορά πολίτες του προοδευτικού κέντρου, φιλελεύθερους, οικολόγους, σοσιαλδημοκράτες, σοσιαλιστές, της ανανεωτικής Αριστεράς. Μένουν απέξω Δεξιοί και «οριτζιναλ αριστεροί». Υπάρχει σημείο τομής όλων αυτών, όταν δεν υπάρχει καν σε αυτούς τους «χαρακτηριστικά χαρακτηρισμένους» που μένουν απέξω; Πόσο δηλωτικοί είναι πια οι χαρακτηρισμοί; Στα 8 χρόνια της κρίσης και των μνημονίων ποιες κυβερνητικές πολιτικές χαρακτηρίζονται δεξιές και ποιες αριστερές και ποιες «ενδιάμεσες» και γιατί;

Με λίγα λόγια ποια θεωρία έχει μοναδικές απαντήσεις για την οικονομία, για τους θεσμούς, για την κοινωνία, για την φτώχεια, για την ασφάλεια, για την ανάπτυξη, για τον ευρωπαϊσμό, για την ευημερία;

Λιγάκι δύσκολες οι προοπτικές αλλά κατά τη γνώμη μου όχι αδιέξοδες.

Υπάρχει μια συναντίληψη έστω στο περίπου, εκεί που οι άλλοι αδιαφορούν. 

Ο ευρωπαϊσμός είναι μονόδρομος. Κανείς του «χώρου» δεν κάνει δεύτερη σκέψη σ αυτό. Και όχι με την ευρεία έννοια «οι ευρωπαίοι πρέπει να μας ταΐζουν» Περιλαμβάνει την Ανάπτυξη, τους θεσμούς, την κοινωνική ασφάλεια, στοχεύει στην ευημερία.

Ο ευρωπαϊσμός όμως έχει βάσανα, χρειάζεται πολιτικές αλλαγές και αλλαγές νοοτροπίας. Πχ Το κράτος. Υπάρχουν Έλληνες που εκτιμούν το κράτος μας; Γιατί; Πχ η Βουλή και η Δικαιοσύνη. Υπάρχουν Έλληνες που εκτιμούν τις δυο ανεξάρτητες εξουσίες; Γιατί; Πχ η κοινωνική ασφάλεια. Υπάρχουν Έλληνες που την εκτιμούν; Όχι τώρα, από πάντα. Γιατί;

Η Δημοκρατία μας είναι οριακή. Κρύβεται πίσω από την βασική αρχή κάθε Δημοκρατίας, την αρχή της πλειοψηφίας, και δύσκολα κάνει τα επόμενα βήματα που θα την κάνουν «ευρωπαϊκή δημοκρατία». Τα δύσκολα βήματα προς την προστασία των μειονοτήτων, των μειοψηφιών, των ατομικών δικαιωμάτων από την κτητική βουλιμία της πλειοψηφίας, όποτε εκδηλώνεται.

Υπάρχει ένας παραλληλισμός.

Πολιτεία.

Εκτελεστική εξουσία, που έχει απόλυτο έλεγχο στην Νομοθετική εξουσία, που παλεύει να κατακτήσει τον απόλυτο έλεγχο της Δικαστικής εξουσίας.

Κόμματα.

Αρχηγός και ηγετική ομάδα (εκτελεστική εξουσία) που έχει σε έλεγχο την κεντρική επιτροπή (νομοθετική εξουσία) που διαγράφει ή παραγκωνίζει ή εγγράφει κατά το δοκούν, χωρίς να υπάρχει καμιά εξουσία ελέγχου της νομιμότητας των πράξεων της ηγεσίας.

Τα κόμματα είναι ο βασικός πυλώνας της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και η Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει καλύτερη απ ότι είναι και ότι ήταν, γιατί τα κόμματα είναι οριακά δημοκρατικά, όπως και το πολίτευμα.

Κόμματα που οι ηγεσίες τους συμφωνούν πχ σε συγκυβέρνηση με άλλα κόμματα, και τα μέλη και στελέχη τους περιμένουν από τις ειδήσεις να μάθουν τι έγινε. Κόμματα που ο αρχηγός διαγράφει η παραγκωνίζει τον προηγούμενο αρχηγό, ή την κεντρική επιτροπή και θεωρείται φυσιολογικό με την προσθήκη «σε κρίση» το τάδε κόμμα. Μιλάμε για «κακούς» κομματικούς μηχανισμούς και προφανώς εννοούμε μηχανισμούς επιβολής αποφάσεων της ηγεσίας, χωρίς να τους χαρακτηρίζουμε παράνομους. Παράνομους με την δικαστική έννοια.

Το στοίχημα λοιπόν που μπορεί να κερδηθεί και να κρατήσει ενωμένο ένα νέο κόμμα, δεν είναι αν θα νικήσουν απόψεις κρατισμού επί αυτών της ελεύθερης οικονομίας, του πελατειασμού επί της αξιοκρατίας, της υψηλής ή της χαμηλής φορολογίας. Είναι αν θα δημιουργηθεί ένα Δημοκρατικό Κόμμα. Που θα είναι δημοκρατικό, όποια κι αν είναι η βασική κοινωνική ομάδα που το στηρίζει, όποια επιμέρους συμφέροντα υποστηρίζει, όποια εθνική κατεύθυνση κι αν επιλέγει. Που η ηγεσία του θα εφαρμόζει το πρόγραμμα που τα μέλη του έχουν επιλέξει και θα απολογείται γι αυτή την εφαρμογή. Που θα έχει προφανώς τεράστια περιθώρια ελιγμών, αλλά θα απολογείται για τα πεπραγμένα. Συνήθως, όταν πηγαίνουν καλά τα πράγματα για την (κάθε) παράταξη, παραβλέπουμε τις αντιθεσμικές-αντιδημοκρατικές ενέργειες των ηγεσιών. Με τον ίδιο τρόπο όμως, όταν οι ηγεσίες κάνουν λάθη ή δρουν εντελώς έξω από το «ιδεολογικό» πλαίσιο της παράταξης, δεν μπορούμε να τις ξεφορτωθούμε και περιμένουμε να συμβεί κάποια συντριβή για να τεθεί «θέμα ηγεσίας».

Αυτά πρέπει να ξεπεράσει το «νέο κόμμα του ενδιάμεσου χώρου».

Σαν ένας από τους 211.191 που εμπλέκομαι στην δημιουργία του, σ αυτό ελπίζω. Και ξέρω καλά ότι γράφω μεν μόνος αλλά δεν είμαι μόνος, είμαστε πολλοί, είμαστε πάρα πολλοί, είμαστε πάρα-πάρα πολλοί που σ αυτό ελπίζουμε.

Σε ένα Δημοκρατικό Κόμμα.

 

(τα αποτελέσματα στη Β Πειραιά Α & Β γύρου)


 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 24 Νοεμβρίου 2017 11:05

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση