Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017 08:25

Όταν οι γονείς γίνονται μαθητές, της Έλενας Φλωριανού, από fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

fb18Πρωτόγνωρα αισθήματα φέτος στο νυχτερινό γυμνάσιο. Τόσα χρόνια στο ίδιο κτήριο, στις ίδιες αίθουσες, στην πρωινή βάρδια, δεν υποψιαζόμουνα τι θέληση και τι μεγαλείο ψυχής κάθεται στα ίδια θρανία μόλις βραδιάσει. Την ώρα που οι πρωινοί μαθητές έχουν μόλις δραπετεύσει με ανακούφιση από τον καταναγκασμό της μάθησης και συνεχίζουν, εξαντλημένοι, τον μαραθώνιο της πληρωμένης γνώσης σε κάποιο φροντιστήριο, κάποιοι άλλοι μόλις σχολούν από τη βιοπάλη κι έρχονται, πολλές φορές με ρούχα μπογιατισμένα και με χέρια ασβεστωμένα, απευθείας από την οικοδομή στο νυχτερινό σχολείο. Μια αντίστροφη πορεία αντοχής: απ΄ το σχολείο στην εργασιακή αρένα και από κει πάλι πίσω.


Oι ιστορίες λίγο-πολύ παρόμοιες: ένας γάμος σε νεαρή ηλικία, γέννες και ανατροφή παιδιών, ένας στρυφνός καθηγητής που τους άφηνε μετεξεταστέους, και κυρίως η ανάγκη για οικονομική στήριξη του εαυτού τους και της οικογένειάς τους έκλεισαν γι αυτούς πρόωρα τις πόρτες του σχολείου. Όλοι εργάζονται κι όσοι κατέχουν μια τέχνη πληρώνονται πολύ καλύτερα από οποιοδήποτε πτυχιούχο γνωρίζω. Τότε, γιατί θυσιάζουν τις ώρες ξεκούρασης, γιατί στερούνται τα αγαπημένα τους πρόσωπα, την προσωπική τους ζωή, καθισμένοι, και συχνά σωματικά τσακισμένοι, μπροστά στον μαυροπίνακα; Αυτό το ερώτημα μου στροβίλιζε στο μυαλό αλλά δεν τολμούσα να το ρωτήσω- θα ήταν σα να απαξίωνα τη μάθηση και την προσπάθειά τους. Ώσπου η απάντηση ήρθε από μόνη της μετά από δύο μήνες, στη σχολική γιορτή της 17ης Νοέμβρη.
Η αίθουσα εκδηλώσεων γέμισε από συγγενείς των μαθητών: τις γυναίκες, τους άντρες τους, τα παιδιά τους, τη γιαγιά, τη μάνα… στις μπροστινές σειρές καθόντουσαν οι γιοι και οι κόρες τους κρατώντας από μια κάμερα, έτοιμοι να αποθανατίσουν τη μάνα ή τον πατέρα τους να απαγγέλει ποίημα. «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος, δε θα πάψεις ούτε στιγμή να αγωνίζεσαι..» ξεκίνησε η Κατερίνα, με στίχους του Λειβαδίτη, και από κάτω ο σύντροφός της ξεχείλιζε από καμάρι. «Εσύ και μες απ΄ το τετραγωνικό μέτρο του κελλιού σου θα συνεχίσεις τον δρόμο σου πάνω στη γη» συνέχισε ο Μικές ρίχνοντας κλεφτές ματιές στην κόρη του. Εκείνη, έφηβη, με μάτια που έλαμπαν από την περηφάνια μιας μάνας που παρακολουθεί τη βράβευση του παιδιού της, δε σταμάταγε να τον φωτογραφίζει και να τον ενθαρρύνει με το ζεστό της χαμόγελο. «Μπράβο, μπαμπά», σιγομουρμούριζε. «Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θ’ απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο» διάβαζε ο Θόδωρος και η εφτάχρονη κόρη του κοίταζε με θαυμασμό και λατρεία τον πατέρα της που έλεγε τόσο σπουδαία λόγια.
Και τότε κατάλαβα. Και ο Μικές και η Ειρήνη και η Κατερίνα και η Μαρία και ο Θόδωρος και τόσοι άλλοι δε σταματούν ποτέ να αγωνίζονται, να μαθαίνουν, να γίνονται καλύτεροι άνθρωποι, γιατί ένα ζευγάρι παιδικά μάτια τους κοιτά και τους θαυμάζει, γιατί μέσα στη βρωμιά και στην ασχήμια των καιρών μας εκείνοι θέλουν να δείξουν σ΄αυτά τα μάτια έναν άλλο δρόμο, γεμάτο περηφάνια, μαχητικότητα, γεμάτο όνειρα και πάθος για «τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο». Γιατί οι μαθητές μου δεν κάνουν εκπτώσεις στα όνειρά τους, σε όποια ηλικία κι αν είναι, και πασχίζουν καθημερινά να ομορφύνουν τον κόσμο και τη ζωή των γύρω τους, μόνο και μόνο επειδή θέλουν «να λέγονται Άνθρωποι».

Πηγή:  Orestis Anavaloglou,fb  

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017 08:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση