Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017 10:27

Η τελευταία καταστροφή στην Δ.Αττική, το Τελευταίο σημείωμα του Βούλγαρη και η Πλημμύρα του Βαμβακάρη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

plimira"Το Τελευταίο σημείωμα", αυτό της θυσίας από πίστη και ο Τελευταίος κατακλυσμός, νεκροί μέχρι στιγμής 16. Που με πήγε η ταινία; Όχι στην πολιτική μέσω Σουκατζίδη που την ιστορία του είχα διαβάσει στο ΑΝΤΙ πριν καμιά τριανταριά χρόνια και είχα πάθει, αλλά στους βίους αγίων που μου διάβαζαν και στη συνέχεια διάβαζα όταν ήμουν μικρός. Εκεί μάθαινα για ανθρώπους που είχαν εξασφαλίσει με κάποιο τρόπο ένα εισιτήριο για τον παράδεισό τους, πληρώνοντάς το πολύ πολύ ακριβά. Βίοι, που ενώ στην αρχή με παραμύθιαζαν, μετά με ταχύτητα φωτός έπαψαν να με αφορούν. Και οι 16 νεκροί των θεσμών και της πελατειακής νοοτροπίας που μπορούν να με πάνε; Στην κόλαση ως ένα κοκτέιλ των άλλων μ'εμένα; Τι θα έγραφε άραγε ένας νέκρος απ'αυτούς τους 16 που εν έτει 2017 πνίγηκαν στην πολύπαθη Δ. Αττική; Υπάρχει ένα αόρατο νήμα που να συνδέει αυτά τα δύο "τελευταία"; 

 

Τα δεδομένα: Από το '14 που ανέλαβε η Δούρου μέχρι σήμερα, έτη τρία. Δεν είναι αρκετά ώστε να θεωρήσουμε ότι είναι απίστευτο το γεγονός που κατέθεσε μήνυση για όσα συνέβησαν στην Περιφέρειά της βγάζοντας την ουρά της απ'έξω; Και τέσσερα χρονάκια πριν ο Σγουρός, ο αποκαλούμενος κουμπαράς, διότι αντί να κάνει έργα την ώρα που έπρεπε κι εκεί που υπήρχε μεγάλη ανάγκη, αυτός φυλούσε ζηλόφθονα τα 300 εκ. στο ταμείο της Περιφέρειας. Το πέρα από κάθε αμφιβολία δεδομένο είναι πως οι υλικές προϋποθέσεις της καταστροφής φτιάχτηκαν σιγά σιγά τις τελευταίας δεκαετίες. Ασυζητητί: Όσοι τις ανέχτηκαν και όσοι τις επιδίωξαν φέρουν και τη μεγαλύτερη ευθύνη. Προπάντων για τους νεκρούς. 

Από πότε οι ειδικοί επιστήμονες είχαν προειδοποιήσει πως η περιοχή της Δ. Αττικής είναι πάνω πάνω στη λίστα των υποψήφιων περιοχών για να "πνιγούν" από μια νεροποντή; Από το 2010. Μάλιστα από το 2010. Και από τότε μας είχαν ενημερώσει οι μετεωρολόγοι ότι οι πιθανότητες να συμβεί κατακλυσμός στη Δ.Αττική ήταν αυξημένες; Πριν από μια βδομάδα. Μάλιστα κύριοι, εδώ και μια βδομάδα το γνωρίζαμε και γιατί δεν είδαμε το κακό να πλησιάζει; Και τι πράξαμε ως Πολιτεία; Και τι κάναμε ως κάτοικοι και εργαζόμενοι στην περιοχή αυτή; Επί της ουσίας τίποτα. Ναι, τίποτα. Γιατί γαμότο τίποτα;

Αυτοί της Περιφέρειας Αττικής και των Δήμων της πληγείσας περιοχής έκαναν κάτι για να μην υπάρξουν νεκροί; Ακόμα και αν έκαναν, που δεν..., το γεγονός ότι απέτυχαν οικτρώς, τους οδήγησε σε κάποια, έστω και συμβολική, κίνηση ανάληψης της ευθύνης; Σιγά τώρα που....Και η άλλη θεσμική, αυτής της Πολιτικής Προστασίας; Αυτή σαν κακό ανέκδοτο μου ακούγεται, χρόνια τώρα, οπότε ας την αφήσουμε στην ευτυχία της. 

Και οι πρώην και οι νυν υπουργοί, που ένα μερίδιο της ευθύνης γι'αυτήν την εξ ουρανού καταστροφή σίγουρα την έχουν, αν όμως σφυρίζουν κλέφτικα κι εντός τους τότε τι λέτε, είναι ανερμήνευτο που αυξάνονται και πληθαίνουν διαρκώς οι συμπολίτες μας του "δεν υπάρχει σωτηρία αδελφέ μου";

Και το πιο μαύρο κι άραχνο από όλα. Υπάρχει έστω κι ένας Έλληνας που να πιστεύει ότι αυτό το προδιαγεγραμμένο έγκλημα θα συνετίσει κάποιους, ότι θα τους μεταμορφώσει και από εδώ και στο εξής θα πράττουν ότι πρέπει να γίνεται, ώστε να μην μας προκύπτουν πάλι τέτοια θανατικά; Υπάρχει; Κι αν οι λόγοι μοιράζονται ανάμεσα στα συμφέροντα των καρχαριών και των πιράνχας, την αδιαφορία της γραφειοκρατίας και την ανικανότητα των κυβερνώντων, ποια μπορεί να είναι η λύση; 

Όσο για τη σωτηρία, διαχρονικώς υπάρχει ένα μεγάλο θέμα. Πάντα και παντού εμφανίζονται υποψήφιοι σωτήρες. Κι εμφανίζονται διότι προπάντων ο φτωχός και αδύναμος κόσμος με χίλιους δυο τρόπους εκπέμπει ότι από κάτι πάντα θέλει να σωθεί, στην τελική ακόμα και από τον εαυτό του. Αν τώρα κάποιοι σωτήρες θεωρούν πως πρέπει να βάλουν το χεράκι τους και αυτοί που θέλουν να σωθούν, πως δεν γίνεται αδέλφια διαφορετικά, μόνο με την Αθηνά άσπρη μέρα δεν θα μας ξημερώσει, τότε οι λύσεις που προτείνουν, δεν τις προτιμά το κοινό. Το κοινό τους γρήγορα ή αργά τους γυρίζει την πλάτη, κι αυτοί οι σωτήρες που κηρύττουν αυτά που χρειάζεται ο κόσμος, πάνε άπατοι. Φυσικά υπάρχουν και οι εξαιρέσεις. Ο Χριστός ας πούμε, η μεγάλη εξαίρεση μιας αλλόκοτης πρότασης, ένα ούφο στην εποχή του.

Και ποιοι κερδίζουν παρακαλώ; Οι άλλοι, οι ορίτζιναλ ψευδοσωτήρες, αυτοί που στις σωτηριολογικές τους συνταγές η διαφαινόμενη αποτυχία βγάζει μάτια από μακριά. Αυτούς συνήθως επιβραβεύει το κοινό, γιατί προτείνουν τα εύκολα που θέλει ο απελπισμένος κόσμος. Που σημαίνει άραγε ότι αν το τραβήξουμε στα άκρα, το αγριεμένο πλήθος δεν επιθυμεί στ'αλήθεια να σωθεί; Ναι, έτσι είναι, όσο παράξενο και αν μας φαίνεται. Πρόκειται για ένα κοινό που εμφανίζεται σε κάποιες μυστήριες περιόδους της ιστορίας τίγκα στο ένστιχτο της αυτοκαταστροφής του. Να όπως τώρα, που μέσα στο λάκο με τα φίδια τον τόνο το δίνει αυτός ο άκρατος φιλοτομαρισμός, αυτός που δεν αφήνει περιθώρια για κοινή σωτηρία. Όλα τα σημάδια μας μηνύουν πως μια τέτοια εποχή διανύουμε...και υπάρχει θεός να βάλει το χέρι του;  

Θα θέλαμε να μάθουμε, προπάντων από δημιουργική περιέργεια, αν στη Δ.Αττική υπήρξε έστω και ένας που είχε λάβει τα απαραίτητα προληπτικά μέτρα για να προλάβει το κακό. Μιλάμε για να σώσει τη ζωή του κι όχι την ψυχή του, που αυτό είναι άλλου παπά ευαγγέλιο. 

Ποιοι βρίσκονται απέναντι των νικητών της εποχής μας; Αρκετοί. Αρκετοί και διαφορετικοί. Σίγουρα ένας απ'αυτούς είναι και ο ήρωας του Τελευταίου σημειώματος και που εν μέρει, έστω και δια της τεθλασμένης ιστορίας, πολιτικοί απόγονοί του είναι οι θύτες και τα θύματα αυτού του θανατικού στη Δ.Αττική. Ο Σουκατζίδης λοιπόν, που συνειδητά επιλέγει να σώσει την ψυχή του με τίμημα να χάσει τη ζωή του. Εξαίσια χειρονομία, με πλούσιο συμβολικό φορτίο. Διαχρονικό;

Και τι είναι αυτό που τον οδηγεί σ'αυτήν την επιλογή; Η κομμουνιστική πίστη του που μες τα δύσκολα χρόνια τον έχει βοηθήσει να φτιάξει ακατάλυτους δεσμούς με τους συντρόφους του; Η ταινία σ'αυτό δίνει βάση, στο πως ένα αόρατο κόκκινο νήμα δένει τους φυλακισμένους, ένα νήμα που είναι πιο δυνατό από τα νήματα που τους δένουν με τους αγαπημένους έξω από την φυλακή. 

Αυτό που δεν με έφτιαξε σ'αυτήν την ταινία, που η αλήθεια είναι ότι λίγο την βαρέθηκα, δεν ήταν τόσο το θεατρικό της στήσιμο, τα καλά επεξεργασμένα "κουτάκια" της που από πλάνο σε πλάνο προχωρούσαν την ταινία κρατώντας μας από το χέρι σε μια αναμενόμενη τροχιά όπως και οι δραματικές συναντήσεις και συγκρούσεις, ο πανταχού παρών υποβόσκων ηρωισμός της, ο δισδιάστατος ρεαλισμός της. Ήταν, πως δίχως να το αποφασίσω, δεν ένιωσα ούτε μία στιγμή να με αφορά.  Όλα όσα διέτρεχαν αυτήν την ταινία σας, όλα όσα υπονοούσε μ'αυτόν τον λάιτ διδακτικό τρόπο της, όλα όσα επιχείρησε να μου μεταδώσει δεν βρήκαν κάτι δικό μου εν ζωή για να αγγιστρωθούν. Ποιος φταίει; 

Μια υπόθεση είναι πως, ως προς τις αριστερές αναζητήσεις, να έχω πια μέσα μου ένα κενό, ένα τεράστιο κενό. Και μια άλλη να είναι πως στο σύμπαν της αριστεράς μετά από τόσες ήττες και τόσες αθλιότητες που έχουμε βιώσει, άλλα, εντελώς διαφορετικά απ'αυτά της ταινίας, να είναι τα δικά μου ζητούμενα. Όποια και από τις δύο αυτές οριακές υποθέσεις κι αν ισχύει πρακτικά, νομίζω ότι είναι αδύνατο να με αγγίζουν ταινίες σαν το Τελευταίο σημείωμα. Που είναι μια ταινία που προϋποθέτει την πίστη στο καλό, την θέση ότι κατά βάση σωστές ήταν οι επιλογές μας και πως σε ένα κόσμο που δεν υπάρχουν αντίπαλοι αλλά μόνο εχθροί μας, αυτοί  φταίνε για όλα τα κακά του κόσμου τούτου, μια ταινία όπου δεν υπονοούνται ούτε για μια στιγμή η διαλεκτική του μάλε βράσε της κοινωνίας, τα πάνω και τα κάτω της ιστορίας, τα γυρίσματά της και τα απρόσμενά της που συχνά ξεπερνούν τις επιδιώξεις ακόμα και των πρωταγωνιστών της. Αν κι εδώ που τα λέμε το μελό στοιχείο της ταινίας μπορεί να συγκινήσει ακόμα και αυτούς που η ζωή τους είναι μακράν των λόγων που οι φυλακισμένοι συμπατριώτες μας της κατοχής υποφέρουν στην ταινία τα πάνδεινα από τους ναζιστές, από τους Γερμανούς κατακτητές. 

Έχω την εντύπωση πως αν βρισκόμουν σε ένα ταβερνάκι με τον Σουκατζίδη, ελάχιστα απ'αυτά της σύγχρονης πολιτικής σκηνής που μας φτωχαίνουν την σήμερον ημέρα θα είχαμε να συζητήσουμε, κι αυτό με πονάει γιατί η ζωή του με συγκίνησε.

Παραδόξως όμως, αν βρισκόμουν για ένα ποτηράκι με τον Βούλγαρη και την Καρυστιάνη, πιστεύω ότι πολλά θα είχαμε να πούμε για τα σαράντα κύματα που ακόμα δεν τα περάσαμε όλα, για την απελπισία που τείνει να γίνει δεύτερη φύση μας και για το αν είναι δυνατόν πια εμείς να γεννήσουμε νέες ελπίδες. Ένα απ'αυτά που θα έβαζα στο τραπέζι, ζητώντας συγγνώμη, θα ήταν η αδυναμία της ταινίας τους να με κινητοποιήσει την ώρα που οι ίδιοι το κάνουν αυτό.

Δεν ξέρω, ίσως η αιτία πιο πολύ να είμαι εγώ, η φάση που περνάω. Ίσως όμως και η ταινία τους να είναι η φταίχτρα, που δεν ρίχνει γέφυρες στο παρόν μας, σε ότι έχει μεσολαβήσει, δεν ξεφεύγει ρούπι από την εικόνα της βασανισμένης αριστεράς, βυσματωμένη στα άδολα χρόνια της αθωότητάς της και το σημαντικότερο δεν αναρωτιέται αν έπιασαν τόπο εκείνες οι θυσίες. Τσιμουδιά λοιπόν για το παρόν για τις ευθύνες όλων μας για την διάβρωσή του, και για το αν μετά από όλα όσα μοιραστήκαμε και υποστήκαμε από ανάλγητες εξουσίες μας έχει μείνει λίγο λαδάκι ακόμα να κάψουμε προσφέροντας δωρεάν, αν είναι δυνατόν ακόμα να ονειρευόμαστε από κοινού ένα αλλιώτικο μέλλον κι όχι μόνο στον ύπνο μας.  Ένα μέλλον που θα το ανακαλύπτει και θα το διαμορφώνει ο χειραφετούμενος εν εγρηγόρσει κόσμος. 

Πλημμύρα  του Μάρκου Βαμβακάρη ( 1934). Το 1933 και το 1934 έγιναν πέντε μεγάλες πλημμύρες στην Αθήνα και στον Πειραιά με εννέα νεκρούς. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 17 Νοεμβρίου 2017 18:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση