Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017 19:23

Περί του κλίματος των σεξουαλικών κακοποιήσεων που αγγίζει την υστερία και με τι ξεχώρισε η κα. Μόνικα Μπελούτσι

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

belutsiΑυτή η ιστορία που δεν λέει να καταλαγιάσει, αυτή με τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, με τους εκβιασμούς, τις κακοποιήσεις και τους βιασμούς, συμβάντα αναμφισβήτητα αποτρόπαια που με τίποτα δεν θα θέλαμε να βρισκόμαστε στην θέση των θυμάτων, αναρωτιόμαστε πως γίνεται και οι δημόσιες καταγγελίες και διαδηλώσεις συμβαίνουν μόνο στις Η.Π.Α στη Γαλλία και στη Βρετανία. Λες και στις άλλες χώρες οι άντρες που έχουν κάποια αξιώματα, πολλά λεφτά και πλεόνασμα ικανοτήτων και χαρισμάτων είναι εκτός του "ένας είναι ο εχθρός, ο φαλλοκρατισμός".

 

Φαντάζομαι ότι πολλοί θα έχουν αναρωτηθεί ποιο είναι το μυστικό και στα δικά μας μέρη, στα πάτρια και ιερά αυτά εδάφη, όλα όσα άσχημα συμβαίνουν αλλού ανάμεσα στα δύο φύλα, σε χώρους με έντονη διαφοροποιημένη κατανομή ισχύος, εδώ όλα είναι μέλι γάλα. Αλλά υπεράνω δεν είμαστε μόνο εμείς. Μένοντας στις ευρωπαϊκές χώρες, η ίδια εικόνα εμφανίζεται και στην Ιταλία, στην Ισπανία, στη Γερμανία αλλά και στη Ρωσία στην Σουηδία και στην Τουρκία, λες και πρόκειται για χώρες από άλλο πλανήτη που σ'αυτές τις παράπλευρες απώλειες ανάμεσα στα δύο φύλα έχουν ανοσία, που δεν το έχουν στο DNA τους να προκύψουν αθλιότητες παρόμοιες μ'αυτές που συμβαίνουν στα διάφορα Χόλυγουντ της υφηλίου. Μακάρι να είναι έτσι.

Το λοξό μυαλό μας όμως άλλα μας ψιθυρίζει. Να όπως ότι αλλού, σε χώρες που τα ανθρώπινα δικαιώματα έχουν εσωτερικευθεί από αρκετούς πολίτες και ιδιαίτερα σε κάποιους πόλους όπου οι πειρασμοί είναι πανταχού παρόντες, οι εσωτερικές ανισότητες εξουσίας μεγάλες όπως και τα διακυβεύματα που κουρδίζονται από υψηλές προσδοκίες, το αίσχος ξεχείλισε το ποτήρι και κάποιες γυναίκες μη αντέχοντάς το πια τόλμησαν δημόσια να το δείξουν ζητώντας τα ρέστα. Όχι μόνο δηλαδή ηθική δικαίωση αλλά και ότι προβλέπει ο νόμος του κράτους τους για τέτοια αδικήματα. Ναι, οι νόμοι σαν βούληση της πλειονότητας των πολιτών, οι νόμοι ως ανάχωμα στη ανεξέλεχτη δύναμη των ενστίχτων του άντρα να τον κάνουν ότι θέλουν σε συνδυασμό με τη στάση των γυναικών που θα αντιδρούν σε ότι βίαιο τις παραβιάζει. Οι νόμοι πιο πολύ λοιπόν, εκτός και αν πιστεύουμε ότι μες τις χιλιετίες πολιτισμού και εκπαίδευσης η φύση του αρσενικού μπορεί να αλλάζει, όπως μπορεί να αλλάζει και η φύση του ανθρώπου.

Αυτό που φαίνεται πάντως αλλού να διαφοροποιείται κι αλλού όχι, είναι η δημόσια στάση των γυναικών απέναντι σε τέτοια θέματα. Σε μέρη σαν τα δικά μας, οι παθούσες, που μάλλον δεν τις διευκολύνει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα, θα πρέπει στην καλύτερη των περιπτώσεων να ντρέπονται ή να φοβούνται να καταγγείλουν δημόσια τέτοιες πράξεις εις βάρος τους, όπου το χειρότερο είναι να μην βρίσκουν νόημα σε τέτοιες ενέργειες ή πίστη ότι παίζεται και η δυνατότητα μιας αλλαγής προς το καλύτερο στις σχέσεις ανάμεσα στα φύλα.

Η απουσία από το δημόσιο πλάνο των εν Ελλάδι θυμάτων μπορεί και να εξηγηθεί όμως αν απλοϊκά δεχτούμε ότι η κοινωνική, οικονομική και πολιτισμική ιστορία εδώ και σε κάποιες χώρες, έχουν όντως αλλάξει τη φύση του άντρα προς το καλύτερο εννοείται, ενώ σε κάποιες άλλες δεν το κατάφεραν να ξεφύγει αυτή από την κατάσταση ζούγκλας. Τέλος πάντων αυτές είναι σκέψεις εκ του προχείρου και δίχως βάθος και πλάτος ανάλυσης που απαιτεί αυτό το δύσκολο διαχρονικό και οικουμενικό πρόβλημα. 

Τέτοιες σκέψεις όμως ή και καλύτερες, δεν θα μπορούσαν να γράψουν και οι διάφορες "φίλες" στο fb, αυτές που για άλλα θέματα της τρέχουσας κατάστασης γράφουν αξιόλογα άρθρα, ή έστω να κοινοποιήσουν άρθρα άλλων πάνω σ'αυτό το θέμα που τους άρεσαν; Όπως και να το κάνουμε υπάρχει ένα πρόβλημα σ'αυτό το θέμα, το γιατί σχεδόν όλες αυτές οι "φίλες" αποδείχθηκαν άκυρες του φύλου τους, σε μια συγκυρία μάλιστα κύριε που φαίνεται ότι βοηθάει να προκύψει μια σταλιά καλό γι'αυτές για τις ομόφυλές τους και συνακόλουθα για όλη την κοινωνία. Σε έναν αδάη, που θα τους χρεώσει αυτό το πακέτο στο ακέραιο, μοιάζουν σαν να είναι το φύλο τους ως προς τον εαυτό τους μια αχαρτογράφητη ξένη περιοχή. Που ίσως αν το εξερευνήσουν με τον ίδιο ζήλο που το κάνουν στα θέματά τους και νοιαστούν όπως νοιάζονται για τα άλλα ζόρικα πράματα που ζούμε, όπου καταθέτουν τις ενστάσεις τους για τα σκατά της τρέχουσας παραγματικότητας, τότε δεν θα έχουν σοβαρές πιθανότητες να καταφέρουν να ολοκληρώσουν κάτι που τώρα προς τα έξω φαντάζει μισό; Να πάψουν δηλαδή, να εμφανίζονται στο δημόσιο λόγο τους σαν άφυλες, παρόλο που στην προσωπική τους ζωή μπορεί να έχουν δώσει μάχες σκληρές και αγώνες διαρκείας όχι μόνο στο σπίτι αλλά και έξω απ'αυτό έως στους δρόμους που γίνονται νυχτερινοί όταν φτάνουν μέχρι το υποσυνείδητο.

Δεν έχουμε φυσικά την απαίτηση σ'αυτήν τη φάση να βουτήξουμε στο άλλο πιο μαύρο και πιο βαθύ πηγάδι, αυτό της αρσενικοθήλυκης ψυχολογικής βίας, γιατί γι' αυτήν χρειάζονται μεγάλα κότσια, μια άλλου τύπου πολιτισμική προπαίδεια και επεξεργασμένα πρότυπα απ'άλλες εμπειρίες αυτοπροσδιορισμού. Εξ άλλου τα υπόγεια αποτελέσματα αυτής της βίας εν μέρει επουλώνονται μέσα στην καθημερινότητα όταν καταφεύγουμε σε συγγενείς και φίλους μας, στους τυχόν ψυχαναλυτές του δρόμου ή του γραφείου και στα βάθη του εαυτού μας αν έχουμε μια σταλιά αυτογνωσία.   

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι εδώ τα πράματα σ'αυτόν, τον ανεξερεύνητο ακόμα τομέα, είναι δύσκολα. Εξ ου και η δυστοκία σε έργα και άρθρα που παρατηρήσαμε στα πέριξ. Πάντως από τα άρθρα που διαβάσαμε αυτόν τον καιρό σχετικά με το θέμα της σεξουαλικής παρενόχλησης και τις διάφορες δηλώσεις κακοποιημένων γυναικών, αυτό που με τα λίγα που λέει εννοεί πολλά, εστιάζει στις βασικές παράμετρες του προβλήματος και όσα λέει τα λέει με ένα τρόπο ισορροπημένο και ψύχραιμο κρατώντας αποστάσεις από μια καλπάζουσα υστερία, είναι η δήλωση που έκανε η πανέμφορφη Μόνικα Μπελούτσι. Αυτή ακολουθεί.

Στο γνωστό σκάνδαλο σεξουαλικών παρενοχλήσεων που ξέσπασε στις Ηνωμένες Πολιτείες και επεκτάθηκε και στην Ευρώπη αναφέρθηκε η Ιταλίδα ηθοποιός Μόνικα Μπελούτσι.

Στην τελετή απονομής του βραβείου «Βίρνα Λίζι», με το οποίο τιμήθηκε στην Ιταλία, η διεθνούς φήμης ηθοποιός αποφάσισε να υπερασπισθεί τον σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε, ο οποίος τις περασμένες ημέρες κατηγορήθηκε δημόσια για παρενόχληση από την ηθοποιό και παρουσιάστρια Μιριάνα Τρεβιζάν.

«Ο Τζουζέπε είναι φίλος μου και τον σέβομαι. Χάρη σε αυτόν μου άνοιξαν χίλιες πόρτες», είπε η Ιταλίδα ηθοποιός η οποία ζει μόνιμα στην Γαλλία. Αναφερόμενη στο σκάνδαλο σεξουαλικών παρενοχλήσεων πρόσθεσε: «ήταν σωστό να εκραγεί ο θυμός, αλλά μπορεί και να εκραγεί με λανθασμένο τρόπο. Πρέπει να ξεχωρίζουμε ανάμεσα σε βιασμό, εκβιασμό, παρενόχληση και μια κίνηση που αποτελεί, ουσιαστικά, έντονο φλερτ».

Η 53χρονη ηθοποιός θεωρεί ότι «οι καταγγελίες τόσων γυναικών, τόσων ηθοποιών, θα καταφέρουν να προκαλέσουν μια γενικότερη αλλαγή». Επίσης, πιστεύει ότι «πρέπει να ξεχωρίζουμε τον άνθρωπο από τα έργα του», καθώς «όποιος είναι ισχυρός δεν σημαίνει ότι είναι και καλός άνθρωπος» ενώ, επίσης, «το ταλέντο μπορεί να είναι μεγάλο, αλλά ο άνθρωπος που το διαθέτει μπορεί να μην είναι ανάλογου μεγέθους».

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017 06:54
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση