Παρασκευή, 03 Νοεμβρίου 2017 19:42

Δεν την λέγαν Αντιγόνη, της Πέπης Ρηγοπούλου

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

ets85Αποχαιρετιστήκαμε προχθές, Δευτέρα. Στο Μαρούσι, όπου ζούσε εδώ και κάποιο καιρό. Οι φίλοι της που μαζευτήκαν, ο καθένας μια ιστορία. Οχι υποχρεωτικά μεγάλη. Αλλά από αυτές που θέλεις να θυμάσαι.

Είχε κάτι το μεγάλο. Αρχίζοντας από το μπόι της. Κορμάρα. Αν ήταν αρχαϊκή κόρη, θα έφερνε στην κόρη του Αντήνορα. Και μεγάλες ήταν και οι χειρονομίες της. Και τα μέσα που διάλεγε για να τις πραγματοποιήσει.

Τη θυμάμαι στον γάμο, στον Άγιο Ευθύμιο. Ήμασταν εμείς, ο παπα-Πυρουνάκης, η Γιολάντα η κουμπάρα μας, που τάχα δεν ξέραμε πως ήταν προτεστάντισσα, και σχεδόν άλλος κανείς.

 

Είχαμε αποφασίσει τον γάμο να τον κρατήσουμε μυστικό. Απόφαση χωρίς τον ξενοδόχο. Εννοώ χωρίς εκείνη. Που κατέπλευσε με μια νοικιασμένη λιμουζίνα, μαύρη, οχτώ μέτρα, από αυτές που νοικιάζονταν στη Βουκουρεστίου, όχι φτηνά, όταν κάποιος ήθελε να κάνει μπούγιο. Ενα πλεούμενο της ασφάλτου, μεγάλο σαν την καρδιά της. Επιβιβαστήκαμε, θέλαμε δεν θέλαμε.

Δεν είναι ότι είχε λεφτά. Βέβαια, στο ινστιτούτο καλλονής που είχε συρρέαμε κόσμος και κοσμάκης. Μας έπαιρνε κομμάτια και θρύψαλα και μας ξανάφτιαχνε ανθρώπους. Λίπη, σπυράκια, ρυτίδες, ουλές, κυτταρίτιδα ώς και αυτά την έτρεμαν και τρέπονταν σε φυγή μπροστά της.

Αλλά τις περισσότερες υπηρεσίες τις προσέφερε, μαζί με κάτι υπέροχες κρέμες για την περιποίηση του προσώπου και του δέρματος, δωρεάν. Δωρεάν οι υπηρεσίες της. Και μια δωρεά η ζωή της, που δεν τη λογάριαζε όταν ήταν να κάνει το σωστό.

Οταν οι χουντικοί πιάσανε τον αδελφό της, τον Αλέκο –μέλος μιας οργάνωσης που αργότερα δεν προβλήθηκε πολύ, γιατί δεν βόλευε την κατεστημένη αντιστασιολογία– αυτή στήθηκε έξω από το κολαστήριο όπου τον είχαν και τον βασάνιζαν για να ομολογήσει τους συντρόφους του.

Την έβριζαν, την απειλούσαν, την προπηλάκιζαν με κάθε τρόπο. Εκεί αυτή.

 «Θα μου πείτε πού έχετε τον αδερφό μου. Τι του κάνετε. Για ποιο πράγμα τον κατηγορείτε. Και να ξέρετε, έχω ειδοποιήσει τον ξένο Τύπο. Για ό,τι κάνετε θα δώσετε λογαριασμό».

 «Εκεί εγώ», μου αφηγούνταν, «να φωνάζω για τον αδελφό μου, σαν άλλη Αντιγόνη»! Δεν ξεκόλλησε, ώσπου αυτός βγήκε. Ζωντανός και ακέραιος. Ισως και διότι η δική της παρουσία λειτούργησε σαν μια εύθραυστη κι όμως σωτήρια προστασία.

Πριν από πολύ λίγες μέρες αναρωτηθήκαμε μαζί με δυο φίλους τι κάνει. Δεν ξέραμε. Ωσπου δυο μέρες μετά μάθαμε ότι μας περιμένει. Εκεί, στο Μαρούσι, όπου είχε αποτραβηχτεί.

Ανέβηκα να τη χαιρετήσω. Κοίταξα εκεί που την είχαν και αυτό το κορμί της Καρυάτιδας μου φάνηκε τόσο δα, μια σταλιά. Πού είχε χωρέσει;

Δεν τη λέγαν Αντιγόνη, αλλά Βαγγελιώ. Βαγγελιώ Ζαρκάδα.

Ο πίνακας είναι του Νικηφόρου Λύτρα (Τήνος, 1832 - Αθήνα, 1904) και έχει τίτλο: Η Αντιγόνη εμπρός στο νεκρό Πολυνείκη (1865)

Πηγή:  efsyn.gr  

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 03 Νοεμβρίου 2017 19:55

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση