Σάββατο, 28 Οκτωβρίου 2017 20:49

Οι γερανοί του Γιάννη Ρίτσου με τη Χαρούλα Αλεξίου

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

geranos1

Άντε τώρα να εξηγήσεις πως ακούγοντας διάφορα τραγούδια που σ'αρέσουν αλλά που απ'το ένα αυτί σου έμπαιναν κι απ'το άλλο έβγαιναν πας και κολλάς σ'αυτό εδώ το πεισιθανάτιο που πρώτη φορά το άκουσες - ας είναι καλά η φίλη από το fb Μ.Κ. Ίσως φταίει το ψιλόβροχο, μέσα κι έξω. Είναι παράξενο που καπάκι πεθύμησα πατσά με ρετσίνα εκεί έξω στην Αγορά με φίλους, τριγύρω όλες οι φυλές της πόλης που ξενυχτάει κι από κάπου πέρα μακριά ν'ακούγεται ένα κλαρίνο;

Οι γερανοί : Πάνω σε ρωσική παροδοσιακή μουσική λένε άλλοι κι άλλοι ότι το συνέθεσε ο Yan Frenkel.

Πρώτη εκτέλεση σ'εμάς από την Μαργαρίτα Ζορμπαλά το 1977

στο δίσκο της "12 ρούσικα τραγούδια".

Η διασκευή της Αλεξίου υπάρχει στο άλμπουμ της

"Απρόβλεπτα τραγούδια" (1987)

Οι γερανοί του Γιάννη Ρίτσου (Μονεμβασιά, 1909 - Αθήνα, 1990) 

 

Στιγμές στιγμές θαρρώ πως οι στρατιώτες / που πέσανε στη ματωμένη γη / δεν κείτονται, θαρρώ, κάτω απ' το χώμα / αλλά έχουν γίνει άσπροι γερανοί. / Πετούν και μας καλούν με τις κραυγές τους / απ' τους καιρούς αυτούς τους μακρινούς / κι ίσως γι' αυτό πολλές φορές σιωπώντας /κοιτάμε τους θλιμμένους ουρανούς. / Πετάει ψηλά το κουρασμένο σμάρι / στης δύσης τη θαμπή φεγγοβολή / και βλέπω ένα κενό στη φάλαγγά του /και είναι ίσως η δική μου η θέση αυτή. / Θα 'ρθεί μια μέρα που μ' αυτό το σμάρι / στο μέγα θάμπος θα πετώ κι εγώ / σαν γερανός καλώντας απ' τα ουράνια / όλους εσάς που έχω αφήσει εδώ.

Εδώ η Ρώσικη εκδοχή από τον ετοιμοθάνατο Μάρξ Μπερνές κι εδώ με την γλυκύτατη Μαργαρίτα Ζορμπαλά.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017 16:57
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση