Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 10:49

Χωρίς καλάθι… … κι αν προκύψουν κεράσια, θα τα βάλλω στην τσέπη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

maglΣε 20 μέρες περίπου, πολίτες που αυτοπροσδιορίζονται «δημοκράτες, σοσιαλδημοκράτες, left-liberal, κεντρώοι, ανανεωτικοί αριστεροί» θα συμμετάσχουν στην επιλογή ενός από τους εννιά υποψήφιους ως πρόεδρο του υπό διαμόρφωση νέου κομματικού φορέα, που επιδιώκει να καλύψει αυτόν τον χώρο.

Η κύηση δεν είναι εύκολη, ούτε τελειώνει με την εκλογή προέδρου. Η ολοκλήρωση της ελπίδας φτάνει στο ιδρυτικό συνέδριο που θα οριστεί μετά την εκλογή. Ας μην μιλήσουμε για το κάρο που πηγαίνει μπροστά από τα άλογα έχει εξαντληθεί το θέμα και δεν έχει πια νόημα. Έτσι έχουν τα γεγονότα.

 

Αυτό που συνηθίσαμε να ονομάζουμε ενδιάμεσο χώρο ή κεντροαριστερά, είναι ένα υπαρκτό και καταγραμμένο μέρος στις εκλογικές αναμετρήσεις του 2012 με την ΔΗΜΑΡ και του 2015 με το ΠΟΤΑΜΙ το οποίο αθροιζόμενο με την όμορη εκλογική δύναμη του ΠΑΣΟΚ μας επιτρέπει να εκτιμούμε ότι ένα ποσοστό γύρω στο 12% αποτελεί τον πυρήνα του Φορέα. Ένα ποσοστό ικανό να αλλάξει το πολιτικό τοπίο εντός Βουλής. Αρκεί να υπάρξει μια ηγεσία και ένας προγραμματικός λόγος ικανός να πείσει το πρόθυμο αλλά δύσπιστο και απογοητευμένο ταυτόχρονα ακροατήριο που αθροίζεται σ αυτόν τον χώρο.

Πριν λίγες μέρες τέλειωσε η αντιπαράθεση περί τα οργανωτικά της ψηφοφορίας και με το πρώτο «ντιμπέιτ» των 5 από τους 9 υποψήφιους στο κανάλι action ξεκίνησε η παράθεση και αντιπαράθεση προγραμματικού πολιτικού λόγου των υποψηφίων. 

Το εύρος της αντιπαράθεσης, όσο κι αν οι υποψήφιοι υποχρεωτικά «στρογγυλεύουν» (πλην Ραγκούση) τις προσωπικές απόψεις που καταθέτουν για ψηφοθηρικούς λόγους, δεν μπορεί παρά να είναι τεράστιο. Υπάρχει μεν η κοιτίδα του χώρου που λέει όχι σε αυτό που αποκαλούμε είτε δεξιό συντηρητισμό είτε αριστερό λαϊκισμό, όμως ξεκινώντας από τον κεντρώο πολιτικό φιλελευθερισμό και φτάνοντας στην ανανεωτική αριστερά, οι απόψεις, οι τρόποι, οι διατυπώσεις, οι εφαρμογές έχουν μεγάλες διαφορές και ο καθένας πολίτης που συμμετέχει έχει πολλά να ξεδιαλύνει για να επιλέξει. Παρά την δυσκολία, παρά την κατάρρευση στα 7 χρόνια της κρίσης συστημάτων, ιδεολογιών αλλά ακόμη και λέξεων, υπάρχουν σταθερές στις οποίες κάθε δημοκράτης μπορεί να αναφερθεί.

magl1Πρώτη και καλύτερη μια που μιλάμε για δημοκράτες, η Δημοκρατία. Σταθερό το έλλειμμα της χρόνια τώρα στην κοινωνία, και σχεδόν ανύπαρκτη όταν μιλάμε για τις δομές των κομμάτων. Από όλες τις δομές που συναποτελούν και ορίζουν την δημοκρατική διαδικασία η μόνη που συνήθως εφαρμόζεται στα κόμματα είναι η αρχή της πλειοψηφίας με παραγκωνισμό ή και διαγραφή κάποιες φορές της μειοψηφίας. Η διεύρυνση της Δημοκρατίας στις δομές της Πολιτείας δεν είναι κάτι δεδομένο στον «ενδιάμεσο χώρο» ούτε φυσικά και σε οποιονδήποτε άλλο χώρο στην πατρίδα μας, κι αυτό δεν μπορεί παρά να είναι βασικό κριτήριο επιλογής για την θέση του/της προέδρου. Τα ατομικά και ευρύτερα τα ανθρώπινα δικαιώματα (όπως είδαμε στην πρόσφατη ψηφοφορία για την αλλαγή ταυτότητας φύλου), ο διαχωρισμός του κράτους από την εκκλησία, η ενδυνάμωση των ανεξάρτητων αρχών και των αρχών ελέγχου της αυθαιρεσίας της εκτελεστικής εξουσίας, είναι ζητήματα που δεν μπορεί, παρά να είναι βασικά κριτήρια επιλογής για την θέση του/της προέδρου.

Η ανάπτυξη και το είδος της ανάπτυξης που επιθυμούμε ως μοναδική μέθοδος αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης. Ζούμε το παράδοξο, η αντιπολίτευση και η μισή κυβέρνηση να «θέλουν» εισαγωγή επενδυτών πχ Ελληνικό, Κεφαλονιά, Χρυσός, και η υπόλοιπη μισή κυβέρνηση ή η κοινοβουλευτική της ομάδα να κάνουν ότι μπορούν για να τις ακυρώσουν με επιχειρήματα που περιέχουν κάποιες αλήθειες. Ποια είναι όμως η βάση της αλήθειας; Ότι η βαριά και εξωπραγματική φορολογία και η εξωφρενική γραφειοκρατία δεν μπορεί παρά να προσελκύει εκείνες τις επενδύσεις εξωτερικού, που προσβλέπουν σε γρήγορη υπεραπόδοση των κεφαλαίων τους ώστε να παραβλέπουν αυτά τα εμπόδια. Μια επιχείρηση «φυσιολογικών» αποδόσεων όσο υψηλή προστιθέμενη αξία κι αν έχουν τα προϊόντα της, όχι μόνον δεν έρχεται στην Ελλάδα, αλλά βλέπουμε ότι κι αυτές που υπάρχουν, φεύγουν. Έτσι γίνεται «φυσιολογικό» το αποτυχημένο αίτημα κρατικής ανάπτυξης όπως το ζήσαμε στο παρελθόν.

Το παλαιό με το νέο, συνυπάρχουν σε όλες της κοινωνίες και δεν μπορεί στην δική μας το παλαιό να γίνεται αποδιοπομπαίος τράγος. Δεν μπορεί επίσης να ζητά συγχωροχάρτι για τις ευθύνες που έχει και μας έφεραν στην κατάσταση που ζούμε. Το σύνθημα «επιστροφή στην κανονικότητα» είναι απορριπτέο, όσο κι αν η «αναζήτηση της κανονικότητας» είναι φοβική. Η τελευταία όμως «κανονικότητα» που βιώσαμε πριν την κρίση, ήταν αυτή της απόλυτης διαφθοράς από την κυβέρνηση Καραμανλή όπου το χρέος εκτινάχτηκε στο 15% και η χώρα χρεωκόπησε. Η «επιστροφή στην κανονικότητα» είναι αίτημα τρομακτικό.

Δημοκρατία και ανάπτυξη της στις κοινωνικές και κομματικές δομές, αίτημα που ενώνει φιλελεύθερους και αριστερούς.

Οικονομική Ανάπτυξη που ξεκινά με τον «εξευρωπαϊσμό» της φορολογίας και την κατάργηση της γραφειοκρατίας ώστε να γίνουμε ελκυστικοί σε επιχειρήσεις δημιουργίας υψηλής προστιθέμενης αξίας και όχι αποκλειστικά τουριστικών υπηρεσιών.

Προτεραιότητα στο κοινωνικό κράτος και την προστασία των ευπαθών ομάδων με δίκαιη κατανομή των ωφελημάτων που θα προκύψουν από την Ανάπτυξη.

Εμπιστοσύνη σε πρόσωπα με δημόσια εμπειρία διοίκησης που δεν εμπλέκονται ούτε στηρίζονται σε κομματικούς μηχανισμούς με δική τους ωφελιμιστική ατζέντα.

4 βασικοί λόγοι για να συμμετάσχω στην εκλογή προέδρου και να υποστηρίξω την υποψηφιότητα του Γιώργου Καμίνη.

Και βλέπουμε. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 11:03

Σχόλια   

0 # Μανόλης Γλαμπεδάκης 25-10-2017 15:26
Αγγελική, δεν αμφισβητώ το πολιτικό θάρρος του Θεοδωράκη ο οποίος από το πουθενά ίδρυσε πολιτικό κόμμα.
Δεν το θεωρώ όμως α) προνομιακά δικό του χάρισμα. Και η Γεννηματά επέδειξε θάρρος προχωρώντας σε ανοικτές διαδικασίες ίδρυσης του νέου φορέα. Και ο Καμίνης επέδειξε θάρρος στην σύγκρουση του με την ΧΑ στο δήμο Αθηναίων. Και ο Τσίπρας επέδειξε πολιτικό θάρρος μετατρέποντας το ΟΧΙ, σε ΝΑΙ στην Ευρώπη. Μην σου πω ότι και ο Λαφαζάνης επέδειξε θάρρος θέλοντας να κάνει "κατάληψη" στο νομισματοκοπείο και αποχώρησε από την κυβέρνηση όταν του το αρνήθηκαν. Θέλω να πω, το "πολιτικό θάρρος" είναι πολύ ρευστή έννοια. Μπορεί να είναι θάρρος, αλλά μπορεί να είναι και θράσος, και απερισκεψία.
β) Από την άλλη, επέλεξα 4 -για μένα- ουσιαστικά χαρακτηριστικά βάζοντας πρώτο αυτό της Δημοκρατίας και της εσωκομματικής δημοκρατίας. Σ' αυτό, ο μεν Καμίνης υπόσχεται αλλά δεν έχει κριθεί και θα κριθεί αν εκλεγεί, ο Θεοδωράκης έχει αποτύχει, καθώς και η Γεννηματά με την καθαίρεση του Γραμματέα και της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος της (το λες και πολιτικό θάρρος αυτό) πριν αποφασίσει το άνοιγμα για την ίδρυση νέου φορέα.
Σύνθετα τα πράγματα, πολύ σύνθετα.
Παράθεση
0 # Αγγελική Φωτοπούλου 25-10-2017 01:46
Αγαπητέ Μάνο Συμφωνώντας με την ανάλυσή σου για την υπάρξη του ενδιάμεσου χώρου έτσι όπως τον προσδιορίζεις, μπορώ να σου πω, ότι για τα προτάγματα που βάζεις συν κάτι άλλο που το ξεχνάς ή δεν του δίνεις αρκετή σημασία δηλαδή το πολιτικό θάρρος, όλα λοιπόν αυτά μπορούν να τα αντιπροσωπεύσουν κι άλλοι υποψήφιοι όπως πχ ο Σταύρος Θεοδωράκης.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση