Δευτέρα, 23 Οκτωβρίου 2017 17:57

Οι δεξιοί, ο Τσίπρας στον Τραμπ και οι πρόσφυγες της Μόρια, της Filothei Varsami, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

moriaΕίναι κάτι τύποι αυτό που λέμε αρχετυπικοί δεξιοί (το λέω χωρίς φόρτιση της λέξης, απλά ως περιγραφή και περιλαμβάνω στο γκρουπ και το δεξιό πασοκ), οι οποίοι σήμερα αποτελούν την κυρίαρχη τάση στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Από αυτούς τους νοικοκυραίους της τάξεως και της ασφαλείας, που νομίζουν ότι τα Εξάρχεια είναι εμπόλεμη ζώνη, ο Γεωργιάδης σοβαρός, ο Βορίδης κεντρώος κλπ. Πιστεύουν εις ένα θεό των δεξιών νοικοκυραίων, τον θεό των εξοπλισμών και της άμυνας. Πέφτει αεροπλάνο της πολεμικής αεροπορίας και βρίζουν (ορθώς) θεούς και δαίμονες για τα ιπτάμενα φέρετρα, τα ασυντήρητα, τα έτσι, τα γιουβέτσι.

 

Γίνεται συζήτηση για λουκέτο στην ΕΑΒ και σου λένε καλύτερα να κλείσει η ΕΥΔΑΠ και ας κορακιάσουμε, παρά η αμυντική "βιομηχανία". Ακούνε τον Πυρρίχειο της Μούσχουρη και εκεί που σηκώνει τη φωνή στο «αλαμανοιοί» βγαίνουν σιγά απο το αυτοκίνητο και γράφουν στο τζάμι «Μποδοσάκη, λείπεις», καρδούλα. Έχουν συναίσθηση (έως και φοβία) ότι η χώρα έχει ευκαιριακούς φίλους και σταθερούς μπάχαλους στα σύνορά της καθώς επίσης ότι προς ανατολάς διαθέτουμε έναν ραγδαία υπερεξοπλιζόμενο γείτονα που ο πρωθυπουργός του εσχάτως χαρακτηρίζεται από ασύμμετρος έως απασφαλισμένος.

Ε και τους βλέπεις όλους αυτούς από τότε που πήγε ο Τσίπρας στην Αμερική να τραγουδάνε αγκαλιασμένοι το imagine και να τον σιχτιρίζουν που δίνει χρήματα για εξοπλισμούς αντί να τα δίνει "για ανάπτυξη". Μετράνε με του κόσμου όλα τα δάχτυλα πόσα βαμβάκια στα νοσοκομεία θα αγοράζαμε με τα δυο δις που μολις πετάξαμε από το παράθυρο. Κόβουν το σβέρκο τους ότι η παραγγελία ευνοεί την Αμερικανική πολεμική βιομηχανία (που την Ελλάδα περίμενε για να σωθεί) ενώ η Ελλάδα απλώς πέταξε τα ωραία της λεφτουδάκια από το παράθυρο, αντί να τα κάνει "θέσεις εργασίας". Η αριστερή αριστερά, που θέλει ο πόλεμος να γίνεται με γαρύφαλα οκ, να γκρινιάξει. Η χλαμυδοφορούσα δεξιά, όμως, ειλικρινά, από πού και ως πού!

Πιστεύουν (ειλικρινά το πιστεύουν) ότι πήγε ο τυρέμπορας στην Αμερική "για να φέρει επενδύσεις", βγηκε για shopping therapy (από αυτά που ο Θάνος Δημάδης τα ακολουθεί παρά πόδας μεταμφιεσμένος σε ανέκδοτο) και ψώνισε με την πιστωτική κάρτα του Ελληνικού λαού άχρηστες/ πανάκριβες αναβαθμίσεις που του πούλησε ο δαιμόνιος επιχειρηματίας, Τραμπ. Τύπου τον στείλαμε να πουλήσει τάπερ και μας γύρισε με σιδερικά και φεσωμένη την πιστωτική, έλεος πια ο άχρηστος, ας αγόραζε καμιά τριανταριά f35 με τα "ίδια" (καμία σχέση) χρήματα και στην τελική τι τους θέλει τους εξοπλισμούς αριστερός άνθρωπος, αφού μας φυλάει τους αεροπόρους και ο αρχάγγελος Μιχαήλ.

Φυσικά, το πρόβλημα δεν είναι οι εξοπλισμοί, είναι ο Τσίπρας. Και το πιο σωστό πράγμα να κάνει και το πιο λάθος πράγμα να κάνει, το ίδιο θα τον βρίσουν. Αν τους ακούσεις προσεκτικά, το συνολικό συμπέρασμα που βγαίνει είναι ότι, η συνισταμένη των προσδοκιών τους από την επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική συνοψίζεται ως εξής: θα επρεπε να σταθεί με γραβάτα μπροστά στον Τραμπ και να του πει με τα σπαστά αγγλικά του, φονιά των λαών Αμερικάνε, έξω οι βάσεις απο τη Σούδα, τόσα δίνω πόσα θες για 250.000 νέες θέσεις εργασίας στην Ελλάδα και εκατό f35 με έκπτωση. 'Ο, τι περισσέψει απο το 1 δις που διαθέτω κάντο αναβάθμιση στα f16 μου και τώρα φέρε το νέο Μάρσαλ να υπογράψω γιατί έχω και δουλειές, να κάνω την Ελλάδα Βενεζουέλα και να μη χάσει η Περιστέρα το my style rocks.

Αυτή τη χωρίς έλεος άνοδο στα levels του τυφλού αντισυριζαϊσμού, που σπάζοντας την κατηγορία «παροξυσμικά αντισύριζα» πάει στην κατηγορία «παρανοϊκά αντισύριζα», αρχικά τη διασκέδαζα, αλλά πλέον με προβληματίζει πολύ σοβαρά. Ως ένα σημείο το να βλέπεις την κυβέρνηση να καταπίνει καμήλες και την αντιπολίτευση να διυλίζει κουνούπια, το παρακολουθείς με ενδιαφέρον όπως όλα τα παράδοξα. Στην πραγματικότητα, όμως, η αδυναμία της αντιπολίτευσης να αναδείξει τα πραγματικά φλέγοντα προβλήματα, αντί να αντιπολιτεύεται υστερικά τα πάντα, ενίοτε και τον ίδιο τον εαυτό της, δεν είναι μόνο αστεία, αλλα και επικίνδυνη γιατί, έξω απο τα πολιτικά καφενεία, υπάρχουν σοβαρά ζητήματα που βαρύνουν την κυβέρνηση και η αντιπολίτευση οφείλει να τα κάνει σημαία, αντί να αναλώνεται σε μικροπολιτικές φούσκες που σκάνε στα χέρια της η μία μετά την άλλη. Επί παραδείγματι:

Απο την αρχή που ο Συριζα σχημάτισε κυβέρνηση, δεν είχα ιδιαίτερες προσδοκίες και απαιτήσεις από αυτόν. Είτε είχε τη θέληση είτε όχι, ριζωμένα προβλήματα δεκαετιών αποκλείεται να λυνόντουσαν από μία ομάδα ερασιτεχνών σε θέματα διακυβέρνησης πολιτικών, κινούμενων υπό τις υποδείξεις του υποκριτικά προτεσταντικού βούρδουλα της Ευρώπης και τα αντικρουόμενα μεταξύ τους συμφέροντα των δανειστών. Δεν περίμενα ανάσταση στην οικονομία και βιώσιμο ασφαλιστικό, πχ. Τον παρακολουθώ άλλοτε να δημιουργεί αλαλούμ, άλλοτε να προσπαθεί να κάνει με λάθος τρόπο κάτι σωστό, άλλοτε να κάνει λάθη και με λάθος τρόπο, άλλοτε να κάνει με σωστό τρόπο και τίποτα ψιλοσωστό. Υπήρχε όμως ένας, ΕΝΑΣ ρημάδης τομέας στον οποίο ο Συριζα είχε τη δυνατότητα και έπρεπε όχι μόνο να διαφοροποιηθεί από τους προηγούμενους, αλλά και να διακριθεί. Το προσφυγικό. Και σε αυτόν τον τομέα έχει τραγικά, ανεύθυνα, απόλυτα αποτύχει.

Κανείς δε λέει ότι οι συνθηκες στο προσφυγικό είναι ομαλές, ότι δεν αυξήθηκαν τραγικά οι ροές, ότι η Τουρκία δεν παίζει άσχημο παιχνίδι με το ζήτημα, ότι η Ευρώπη δεν τραβάει απ' έξω την ουρά της, ότι τα Δουβλίνα δε μας δένουν τα χέρια κλπ. Ωστόσο. Το μπάχαλο θα μπορούσε να είναι πολύ πιο μαζεμένο, αν το υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής αντιμετώπιζε με σοβαρότητα το ρόλο του. Ένα περίπου χρόνο μετά τη σύστασή του, παραμένει ένα ξεκούρδιστο υπουργείο χωρίς δικές του ακόμα οικονομικές υπηρεσίες, ώστε να είναι ταχύτερη η απορρόφηση των Ευρωπαϊκών πακέτων (μιλάμε για πακτωλούς μη απορροφημένων κονδυλίων), χωρίς αποσαφηνισμένες αρμοδιότητες, χωρίς να ξέρουν ποιός πρέπει να υπογράψει τι ώστε να προχωρούν νομότυπα οι εκκρεμότητες, βασισμένο στο έλεος ΜΚΟ που κυριολεκτικά αλωνίζουν μόνες τους και χωρίς κανένα έλεγχο στα hot spots, χωρίς κανένας να ξέρει με τι συμβόλαια και για πόσα χρήματα παρέχουν ή «παρέχουν» υπηρεσίες και «υπηρεσίες». Ο χρόνος περνάει, ο χειμώνας έρχεται, ο Μουζάλας αναλώνεται σε διαμάχες με τους συνεργάτες του (μέσα σε ένα χρόνο παραιτήθηκαν τρεις γενικοί γραμματείς και δύο ειδικοί διευθυντές του πχ) και η απαγόρευση εισόδου δημοσιογράφων στα χοτ σποτς δεν αρκεί για να κρύψει τη μπόχα που αναδύεται από τη διαχείριση του προσφυγικού. Δεν ξέρω αν είναι μόνο ανικανότητα του Μουζάλα αυτό που συμβαίνει στο υπουργείο Μεταναστευτικής πολιτικής ή αν υπάρχουν και συμφέροντα που βολεύονται υπό το υφιστάμενο ασαφές και μπερδεμένο status quo στη διαχείριση του προσφυγικού. Ξέρω μόνο οτι ο υπουργός αυτός απέτυχε παταγωδώς, ότι επί υπουργείας του πέθαναν άνθρωποι στη Μόρια απο το κρύο και δεν είχε την ευθιξία να παραιτηθεί, ότι οι διεθνείς παρατηρητές φεύγουν απο τη Μόρια έχοντας σιχαθεί τα άντερά τους, ότι χιλιάδες άνθρωποι το έσκασαν από την κόλαση του πολέμου και ζουν σε αθλιότερες από τη χώρα τους συνθήκες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης της Ελλάδας, οτι οι συνθήκες υγιεινής είναι απαράδεκτες, οι συνθήκες ζωής ειναι τρομακτικές και ότι για κανενός την ανικανότητα δεν αξίζει να ζουν αυτοί οι άμοιροι άνθρωποι πολλά καντάρια κάτω από το όριο της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Ολόκληρο υπουργείο συστάθηκε για να διαχειρίζεται το προσφυγικό και ένα χρόνο μετά οι περισσότερες δομές φιλοξενίας προσφύγων είναι εκτός του ελέγχου του υπουργείου, ο στρατός εξακολουθεί να απασχολεί πόρους και ανθρώπινο δυναμικό για τα κέντρα υποδοχής προσφύγων, αφού δεν υπάρχει βούληση να περάσουν στο Μεταναστευτικής πολιτικής και, το σημαντικότερο, στις δομές που δεν έχει αναλάβει το υπουργείο κυριαρχεί ένα ανεύθυνο-υπεύθυνο μπάχαλο όπου, εν πολλοίς, εν τοις πράγμασι διαχείριση ασκούν υπό αδιαφανείς και οριακά νόμιμες (για να μην πω εντελως παράνομες) συνθήκες διάφορες ανεξέλεγκτες ΜΚΟ και επαφίεται στον πατριωτισμό τους τι ακριβώς διαχείριση κάνουν, με τι πόρους, τι κόστος κλπ.

Ένα κόμμα που με τον αγώνα του κατάφερε να κλείσει το κολαστήριο της Αμυγδαλέζας δεν μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια για τη Μορντορ της Μόρια. Έρχεται χειμώνας και στα νησιά άνθρωποι στιβαγμένοι σα σαρδέλες σε περιορισμένους βρώμικους χώρους θα πρέπει να αντέξουν την παγωνιά στις σκηνές και στα παραπήγματα. Μόνο στους θανάτους (που ελπίζω να μην συμβούν) και στις ταραχές θα στρέφεται λίγο ενδιαφέρον πάνω τους. Κατά τα λοιπά, θα ζουν σαν τα σκυλιά στη χώρα που όσο λίγες βίωσε το δράμα της προσφυγιάς στο πετσί των ανθρώπων της, με βασικό κορμό κυβέρνησης αυτής της χώρας, ένα κόμμα που προεκλογικά είχε κάνει σημαία τον πόνο τους· ξεφτίλα.

Εν κατακλείδι: αυτές τις μέρες παρακολούθησα την τρικυμία στο ποτήρι με την επίσκεψη Τσίπρα στην Αμερική. Είδα ανθρώπους να αναλώνονται στο γεγονός ότι ο πρωθυπουργός πήγε στον Λευκό Οίκο ξεγραβάτωτος, ότι η Περιστέρα φόρεσε ακριβά παπούτσια, ότι ο σύζυγος μπέρδεψε τα γαϊδούρια με τις καμήλες σε μια απόπειρα κακής μετάφρασης στα αγγλικά ελληνικής παροιμίας, ότι αν και αριστερός παρήγγειλε εξοπλιστικό πρόγραμμα σε Αμερικάνους. 
Είδα ανθρώπους να λένε ότι ντρέπονται για όλα αυτά.

Αυτές τις μέρες διάβασα, επίσης, ότι στη Μόρια το σύστημα ύδρευσης και αποχέτευσης είναι για 800 άτομα και ζουν εκεί 5000 άνθρωποι σε συνθήκες «ανοιχτού βόθρου», ότι το νερό για καθαριότητα είναι επομένως ελάχιστο και οι τουαλέτες έχουν βγει οφ, ότι τα παιδάκια παίζουν με τα σκουπίδια μέσα στα σκουπίδια, ότι το στρατόπεδο είναι μια υγειονομική βόμβα έτοιμη να εκραγεί.

Προσωπικά, για αυτά ντρέπομαι, όχι για τα αγγλικά του Τσίπρα, ούτε για την αναβάθμιση των f16. Και ντρέπομαι πολύ.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 24 Οκτωβρίου 2017 20:24
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση