Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017 21:19

Ο σχεδόν Πειραιώτης Τάκης Σπυριδάκης: Eίναι όμορφη η ζωή. Μα την πετάμε στα σκουπίδια.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lifo115Γεννήθηκα στην Αίγινα, όπου πέρασα τα πρώτα παιδικά μου χρόνια, αλλά πολύ νωρίς έφυγα και τα καλύτερά μου χρόνια τα πέρασα στον Πειραιά, με τη γιαγιά μου. Δεν ξέρω τι πάει να πει πατρίδα ακριβώς, αλλά όταν έχω πολύ καιρό να πάω στην Αίγινα νιώθω λίγο άβολα και πάντα κατεβαίνω στον Πειραιά για να πιω τον καφέ μου. Κοντά στη θάλασσα. Είμαι και σε τέτοια ηλικία, που άμα ανοίγεις την ατζέντα όλο και κάποιος λείπει, έτσι καμιά φορά αραιώνω, γιατί είναι και λίγο θλιβερό να ξέρεις ότι οι παιδικοί σου φίλοι έχουν φύγει.

 

• Οι γονείς ήταν εντελώς αλλού, δεν είχαν καμία σχέση με την τέχνη. Ο πατέρας μου ήταν οικοδόμος και η μητέρα μου ασχολιόταν με το νοικοκυριό, άνθρωποι απλοί. Θα ήθελα πολύ περισσσότερα από αυτούς, αλλά μου έδωσαν ό,τι μπορούσαν και, το κυριότερο, δεν με εμπόδισαν να κάνω αυτό που ήθελα. Αυτό με συνόδευσε όλη μου τη ζωή και το εκτιμώ αφάνταστα. Μπορεί να μην ήξεραν τι ήταν αυτό με το οποίο ήθελα να ασχοληθώ, αλλά δεν έφεραν ποτέ αντίρρηση. Μην ξεχνάμε ότι είχαν να κάνουν και με έναν γιο που «από τη μια έλεγε αυγά και από την άλλη έλεγε καλάθια».

• Επειδή η οικονομική μας κατάσταση δεν ήταν καλή και δεν μπορούσαν να με συντηρήσουν, ούτε και τα βασικά, όταν έφυγα από την Αίγινα στην ηλικία των 12 ετών και ήρθα στον Πειραιά, αισθανόμουν λίγο άβολα, σαν επαίτης. Είναι ένα άσχημο συναίσθημα, που όταν είσαι έφηβος είναι πιο έντονο. Έτσι, σταμάτησα το ημερήσιο γυμνάσιο για να πάω στο νυχτερινό και αναγκάστηκα να κάνω διάφορες δουλειές για να διαφυλάξω την αξιοπρέπειά μου και να τελειώσω το σχολείο. Δεν μου έκανε κακό, αλλά πολλές φορές με έπιανε το παράπονο επειδή έβλεπα τους συμμαθητές μου σε μια πιο ήρεμη κατάσταση, ενώ εγώ αναγκαζόμουν να ξυπνάω πάρα πολύ πρωί ή να κάνω δουλειές που δεν τις πολυγούσταρα. Τις έκανα μόνο για οικονομικούς λόγους και ήταν πολύ κουραστικό σε αυτή την ηλικία. 

• Την εποχή που ήμουν μαθητής έπρεπε να πας οπωσδήποτε στο πανεπιστήμιο, ακριβώς όπως και τώρα, και οι άλλες δουλειές ήταν απαξιωμένες. Έπρεπε οπωσδήποτε να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος. Το «μάθε γράμματα» το καταλαβαίνω, αλλά τα υπόλοιπα όχι. Είναι απογοητευτικό τα περισσότερα παιδιά να προσπαθούν να εξυπηρετήσουν το όνειρο ενός άλλου. Είναι ένας παράγοντας που τα εμποδίζει να ασχοληθούν και με άλλα πράγματα, τα δυσκολεύει να βρουν κάτι να αγαπήσουν. Κι αν δεν αγαπήσεις κάτι, τι θα σε κάνει να ζήσεις πιθανόν με καλύτερους όρους; Θα περίμενα από τους νέους γονείς μια πιο ευέλικτη κατάσταση, αλλά βλέπω έναν αφόρητο συντηρητισμό, ότι σώνει και ντε πρέπει να εξυπηρετήσουν το δικό τους όνειρο. Κι όποιο παιδί θέλει να ασχοληθεί με την τέχνη, οποιαδήποτε μορφή τέχνης, ακούει κατευθείαν το «θα πεθάνεις στην ψάθα». Τις προάλλες, ένας πατέρας στην Αίγινα, υπάλληλος της ΔΕΗ με σίγουρο μισθό, με παρακαλούσε να πω στον γιο του που πέρασε αριστούχος στο Εθνικό ότι έχει κάνει λάθος επιλογή, να τον αποτρέψω. Δηλαδή, μου ζητούσε να βρίσω τον εαυτό μου, τη δουλειά που κάνω σαράντα χρόνια. Δυστυχώς, αυτές οι περιπτώσεις είναι η πλειονότητα. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη του ηθοποιού Τάκη Σπυριδάκη που παραχώρησε στον M.Hulot και δημοσιεύτηκε στην lifo της 18.10.17

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017 21:29

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση