Δευτέρα, 09 Οκτωβρίου 2017 16:46

Ο Σαλαμίνιος Σταμάτης Φασουλής " ό, τι ήθελα εγώ το έκανα" είπε στον Χ. Παρίδη

Συντάκτρια 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

fasoulis2"Ποτέ δεν μηρυκάζω τι έκανα, τώρα τα θυμάμαι πρώτη φορά. Δεν με αφορούν. Είναι για τους άλλους. Εγώ το έχω ξεχάσει."

Οι γονείς μου ζούσαν στην Αθήνα, αλλά στα Δεκεμβριανά, με τη μεγάλη μάχη στα Εξάρχεια, έφυγαν και πήγανε στη Σαλαμίνα, όπου ήταν το πατρικό της μητέρας μου, που στην Κατοχή το είχαν επιτάξει οι Γερμανοί. Θυμάμαι, τα πρώτα χρόνια της ζωής μου, πολύ μικρός ακόμα, χιαστί ξύλα γύρω από τη μάντρα με κουλούρες από συρματόπλεγμα. Φαίνεται, φοβόντουσαν επίθεση επειδή ήταν το διοικητήριό τους. Μπροστά είχαμε παρτέρια με λουλούδια, ένα πηγάδι κι έναν τεράστιο φοίνικα που μ' άρεσε πάρα πολύ γιατί ανέβαινα στο περβάζι, έφτανα τα φύλλα κι έκανα τον Ταρζάν. Δεν ήμασταν ούτε πλούσιοι ούτε φτωχοί, μια μεσαία κατάσταση. Δεν στερήθηκα τίποτα και τα 6 χρόνια εκεί ήταν τα πιο σημαντικά της ζωής μου. Ακόμα από κει αντλώ. Τα πρώτα και ανεξίτηλα ερεθίσματα.

 

• Ο πατέρας μου ήταν από οικογένεια ναυτικών που έκαναν εμπόριο τσιμέντου του Ηρακλής-Τιτάν από τη Θεσσαλονίκη και ξυλείας από το Άγιο Όρος στην Αθήνα. Όταν πέθανε ο παππούς άφησε στο κάθε παιδί από ένα καΐκι. Στον μπαμπά μου άφησε το Σταμάτιος Φ., που εγώ νόμιζα ότι ήταν για μένα, αλλά ήταν το δικό του όνομα. Κάθε καλοκαίρι έκανα τις διακοπές μου πάνω στο καΐκι. Για 4 εβδομάδες ήταν ο παράδεισός μου.

• Σχολείο πήγα τους 3 πρώτους μήνες στη Σαλαμίνα και ήταν οι μόνες ευτυχισμένες στιγμές που θυμάμαι από αυτό. Ήταν όλα στα μέτρα μου, μικρά. Συνέχισα στον Πειραιά κι αργότερα στην Αθήνα. Δεν ένιωσα ποτέ Αθηναίος. Νιώθω πάντα επαρχιώτης, με την έννοια ότι δεν ανήκω εδώ. Παρόλο που έζησα όλη μου τη ζωή εδώ, δεν το θεωρώ δικό μου μέρος. Αισθάνομαι ότι είναι κάπου αλλού, και μάλιστα κατεστραμμένο. Πράγματι, υπάρχει και ρημάζει. Έπεσε ο φοίνικας, γκρέμισε το παράσπιτο, η γειτονιά μου ή, τουλάχιστον, τα σπίτια όπου εγώ πήγαινα είναι χαλάσματα. 

• Μεγάλωσα στην Κυψέλη. Δεν τη χάρηκα την εφηβεία μου. Με ενοχλούσε πάρα πολύ το σχολείο. Βαριόμουν πάρα πολύ, το μόνο μάθημα που με ενδιέφερε ήταν τα Νέα Ελληνικά και ήμουν καλός στα Μαθηματικά, φύσει, όχι θέσει. Ήμουν απεχθής στους καθηγητές γιατί δεν διάβαζα κι έκανα συνεχώς σκασιαρχείο. Όταν ήμουν στο Β' Γυμνάσιο, που έγινε τώρα Πρότυπο Σχολείο «Θόδωρος Αγγελόπουλος», πήγαινα στις 8:30, έφευγα, περίμενα στην πλατεία Βικτωρίας μέχρι τις 10:00 που άρχιζε το πρόγραμμα του σινεμά και έβλεπα ταινίες. Επέστρεφα στο σπίτι στις 2, έτρωγα, έλεγα ότι είχα φροντιστήριο και πήγαινα σε άλλο σινεμά, από τις 4 έως 10 το βράδυ. Όλη η εφηβεία μου πέρασε μέσα στον κινηματογράφο.

• Η πρώτη μου παράσταση ήταν το Βίρα τις άγκυρες, 2,5 ετών στο Βέμπο. Γύρισα στη Σαλαμίνα και είπα «είμαι ηθοποιός». Πρωτοέκανα θέατρο ως παιδί στο νησί, γιατί είχα δει τον Μινωτή σε φωτογραφία από την Επίδαυρο να παίζει Οιδίποδα Τύραννο με μια χλαμύδα. Έτσι φόρεσα ένα σεντόνι, ανέβηκα σε ένα περβάζι κι άρχισα να παίζω τον Οιδίποδα. Έπεσα όμως από το περβάζι και χτύπησα άσχημα τα δόντια μου. Γιατρεύτηκα, αλλά δεν μου πέρασε η αγάπη για το θέατρο. Στην Κυψέλη, όπου μάζευα όλους τους συμμαθητές μου και ανεβάζαμε έργα κλασικού ρεπερτορίου, όντας μικρά παιδιά, παίξαμε με φοβερή επιτυχία το Zoo Story του Άλμπι, το Ημερολόγιο ενός τρελού, τον Γυάλινο Κόσμο, την Αρκούδα, τον Αρχηγό του Ιονέσκο. Εγώ καθόριζα το ρεπερτόριο και οι καθηγητές μετέφραζαν. Ο Γυάλινος Κόσμος ανέβηκε πρωτοποριακά για την εποχή, ότι ήταν όλο αυτό στο μυαλό του ήρωα. Το Zoo Story μου άρεσε τόσο πολύ, που μ' αυτό έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις στο Εθνικό. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη όπως δημοσιεύτηκε στη lifo στις 4.10.17

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 09 Οκτωβρίου 2017 20:25

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση