Κυριακή, 08 Οκτωβρίου 2017 17:42

Περπάτημα κάτω απ' τη βροχούλα, της Filothei Varsami, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

fb17Η γη βγάζει απλές μυρωδιές που μου είναι πολύ ευχάριστες: βρεγμένο χώμα και δροσερή χορταρίλα και κάποιο κομμάτι μέσα μου ειναι πολύ ευχαριστημένο, πιθανώς γιατι το χρωμόσωμα κάποιου παλιού παππού μου ικανοποιείται ότι θα ναι το έδαφός τους πρόσφορο για σπορά. Βλέπω τα πρώτα για φέτος κυκλάμινα -αναρχικά και αδέσποτα, άλλα σε αγέλες κάτω από πεύκα και άλλα πιο μοναχικά, δυο μαζί φυτρωμένα σε μερικά εκατοστά χώματος που μαζεύτηκε στη ρωγμή ενός βράχου. Αναρωτιέμαι αν αυτά τα δύο μαλώνουν για το λίγο χώμα που μοιράζονται ή αν υπογείως έχουν συνδέσει τις ρίζες τους για να αντέξουν με ισχύ εν τη ενώσει τον χειμώνα. Στο τέλος του μονοπατιού βράχια σαν το πέτρινο δάσος στα ζαγοροχώρια και μετά, αν αποφασίσεις ότι δε γλιστράνε, θάλασσα φθινοπωρινή.

 

Η θάλασσα το καλοκαίρι έχει κάτι το ανάλαφρο, σκάει στην άκρη της παραλίας και είναι σα να σου πηγαινοφέρνει τα ανέκδοτα που λένε δυο καβούρια παραχωμένα κατά λάθος στην ίδια τρύπα, μέχρι να φύγει το χταπόδι που τα παραφυλάει. Η θάλασσα του φθινοπώρου, όμως, έρχεται και φεύγει και την κοιτάς και σε κοιτάει σα να έχει να σου πει κάτι σοβαρό -όχι ακόμα θυμωμένο, αλλά σοβαρό, πολύ σοβαρό, τα νέα σου από το μέλλον ίσως, ή καινούργιες ερμηνείες απο τα παλιά σου που δεν τα διάβασες σωστά. Την κοιτάς και σε κοιτάει και έρχεται και φεύγει με αγωνία, αν κατάλαβες αυτό που σου λέει, ή αν νομίζεις ότι σου μετέφερε τις κυνηγετικές ιστορίες χταποδιών για ελαφρόμυαλα καλοκαιρινά καβούρια που πρόδωσαν τα κρησφύγετά τους όταν έσκασαν στα γέλια με ένα ανέκδοτο και γέμισε ο τόπος μπουρμπουλήθρες.

Περπάτημα κάτω απο τη βροχούλα προς τα έσω (αυτό που ο ιουλιος βερν θα ελεγε *ενδοχώρα*). Απότομα σουρσίματα μέσα στα χορτάρια σε ενημερώνουν ότι και άλλος κόσμος βγήκε στη βροχή για τις δουλειές του. Ανάποδα από τη θάλασσα βρίσκεις τις ελιές να παίρνουν ευχαριστημένες το ντουζάκι τους. Δεν έχουν ξεχάσει το ξύλο που έφαγαν πέρυσι για να αποχωριστούνε τους καρπούς τους, απλά το έχουν, όπως κάθε χρονο, συγχωρέσει. Οι ελιές δεν έχουν ιστορίες για τους ξένους, κουβαλάνε μόνο την ενιαύσια συγχώρεση στα ραβδισμένα παΐδια τους, για αυτό εκεί που υπάρχουν ελιές, υπάρχει μια μελαγχολική, σοφή γαλήνη. Μετά τις ελιές, ο κόσμος ξαφνικά αδειάζει. Ισιωμένο κοκκινόχωμα, ξεραΐλα, παρκαρισμένη μπουλντόζα, κίτρινες πινακίδες με κόκκινο τρίγωνο και τον σκυμμένο εργάτη που σκάβει στη μέση τους, ενημερώνουν πολύ πριν φτάσεις στην φαραωνική πινακίδα με τις μακέτες και τους προϋπολογισμούς ότι άφησες πίσω τη δεύτερη πηγή πλουτισμού στην Ελλάδα και μπήκες στην πρώτη, στη γη των ΕΣΠΑ και των συγχρηματοδοτούμενων έργων. Σε κάποια χρόνια από σήμερα ο σκυμμένος εργάτης του τριγώνου θα ισιώσει τη μέση και θα αφήσει το φτυάρι του, η μπουλντόζα θα φύγει τρίζοντας για άλλα κοκκινοχώματα, η τότε πολιτική ηγεσία θα μαζευτεί υπό τα φλας του τοπικού τύπου και θα κόψει κορδέλες ενώ ο δρόμος δε θα είναι ακόμα έτοιμος και οι ελιές θα αναγκαστούν να συγχωρούν κάθε χρόνο τους ανθρώπους, εκτός απο το ξύλο, και για τη φασαρία των εποχούμενων που μια μακέτα και ενας κουβάς ευρώ την ξεφόρτωσε στα καλά καθούμενα δίπλα στη γαλήνη των χωραφιών τους.

Γυρίζοντας προς τα πίσω συναντάς τους τελευταίους καλοκαιρινούς βορειοευρωπαίους να περπατάνε χαμογελαστοί κάτω απο τη βροχούλα με καλοκαιρινά και μαγιώ, απόλυτα ειλικρινείς ότι δεν κρυώνουν, αλλα απλώς απολαμβάνουν την ελαφριά καταχνιά, που ίσως τους θυμίζει -μακρινά- την ομίχλη των τόπων τους. Συναντάς και παλιά τέως πειραγμένα, τέως πολυτελή αυτοκίνητα που τα οδηγεί αφιονισμένος πιτσιρικάς ή συνοφρυωμένος εξηντάρης με συνοδηγό κατακίτρινο ανατολικοευρωπαϊκής κοψιάς κέφαλι που καπνίζει και σκέφτεσαι ότι ίσως μόλις διασταυρώθηκες με τον Ηλία, που τρέχει να γυρίσει στη γυναίκα του ή τρέχει να γκρεμίσει το Βιετνάμ. Από μέσα μου συμφωνώ, ρίχτο Ηλία. Ηλία, Ρίχτο!

poussinΤο βράδυ το μπουφάν χωρίς μανίκια δεν αρκεί για βόλτα στην παραλία. Η θάλασσα ξεμαλλιάζεται στα πόδια σου και τα σύννεφα δεν επιτρέπουν να δεις ότι ο ουρανός μετακίνησε τους αστερισμούς του προς τα δεξιά. Η Πελοπόννησος φωνάζει ότι ήρθε η ώρα να γυρίσεις στην καρδιά της. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο, οδηγείς προς την πλευρά της Άρκτου και, όταν όλα γύρω σου γίνονται απαλά και προστατευμένα από βουνά, πιάνει ξανά η βροχή που συνάντησες κατεβαίνοντας. Με παροξυσμικά ξεσπάσματα και απότομα σταματήματα σαν τελείες και παύλες μορς σου χτυπάει τον ουρανό του αυτοκινήτου και σου επιβεβαίωνει ότι επέστρεψες στον ιδιόρρυθμο παράδεισο του Poussin που εγκατέλειψες το μεσημέρι για να βρεις τη θάλασσα: 
Aρκαδία, χαίρε.

                                                                                                                                                                             

Σ.Δ: Ο πίνακας "Βρίσκομαι ακόμα στην Αρκαδία" (1638-39) είναι του Νικολά Πουσέν ( Λεζ Αντελύ, χωριό της Γαλλίας, 1594 - Ρώμη, 1665)

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 08 Οκτωβρίου 2017 18:11
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση