Δευτέρα, 02 Οκτωβρίου 2017 08:38

Η αφαίμαξη της οικονομίας φρενάρει την ανάπτυξη, του Σταύρου Λυγερού

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ligeros1Η πρόβλεψη του προϋπολογισμού ήταν ότι το 2017 η ελληνική οικονομία θα αναπτυχθεί με ρυθμό 2,7%.

Στο Μεσοπρόθεσμο που κατέθεσε η κυβέρνηση ο στόχος για την ανάπτυξη περιορίζεται στο 1,8%.

Τα στοιχεία για το πρώτο τρίμηνο του 2017 δείχνουν ότι το ΑΕΠ όχι μόνο δεν εισήλθε σε τροχιά μεγέθυνσης, αλλά και υπέστη οριακή μείωση.

Αντιθέτως, το δεύτερο τρίμηνο σημείωσε οριακή αύξηση.

 

Εάν οι αισιόδοξες προβλέψεις είχαν γίνει μόνο από την ελληνική κυβέρνηση θα μπορούσε

κανείς να τις αποδώσει στην ανάγκη της και στη σκοπιμότητά της να

ωραιοποιήσει το άμεσο μέλλον, αφού το παρόν είναι ζοφερό. Αντίστοιχες

προβλέψεις, όμως, είχαν κάνει και οι δανειστές.

Ο Τσίπρας και οι υπουργοί του υπερηφανεύονται για το γιγαντιαίο πρωτογενές

πλεόνασμα του 2016. Ενώ ο στόχος ήταν μόλις 0,5% του ΑΕΠ συσσώρευσαν

4,2%! Πρωτογενές πλεόνασμα, όμως, σημαίνει ότι αφαιρέθηκαν από την

πραγματική οικονομία πάνω από 6,5 δισ περισσότερα από τον στόχο. Τα όσα

επιστράφηκαν με το περιβόητο μέρισμα ήταν μικρό ποσοστό. Η αφαίρεση

κατέστη δυνατή με την υπερφορολόγηση, η οποία με τη σειρά της επιτείνει

εκθετικά την έλλειψη ρευστότητας.

Και γιατί όλα αυτά; Για να πείσει η κυβέρνηση τους δανειστές και ειδικά το ΔΝΤ

ότι κακώς επιμένει στη λήψη πρόσθετων μέτρων.

Ποιο ήταν το αποτέλεσμα; Και να αφυδατώσει

περαιτέρω την πραγματική οικονομία και τελικώς να υποκύψει και να

αποδεχθεί τα πρόσθετα μέτρα. Τις επόμενες ημέρες αναμένεται να ψηφισθούν

στη Βουλή από την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, χωρίς διαρροές.

 

Στα γόνατα

 

Ας παρακάμψουμε προς στιγμή τις δραματικές κοινωνικές επιπτώσεις

που έχει η αφαίμαξη και το γιγαντιαίο πρωτογενές πλεόνασμα.

Ας μείνουμε στο στενά οικονομικό επίπεδο.

Όταν η ελληνική οικονομία είναι στα γόνατα, λόγω έλλειψης ρευστότητας, η πρόσθετη αφαίμαξή της είναι ο

ασφαλής δρόμος όχι μόνο για την περαιτέρω φτωχοποίηση, αλλά και για να καταστεί ανέφικτη η παραγωγή

βιώσιμου πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2020. Και εάν καταστεί

εφικτή οι επιπτώσεις για την πραγματική οικονομία και κατ’ επέκτασιν για την κοινωνία θα είναι καταστροφικές.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της ΕΕ, το 22,2% των Ελλήνων επιβιώνει σε συνθήκες ένδειας.

Δεν είναι τυχαίο, λοιπόν, που οι ληξιπρόθεσμες οφειλές των φορολογουμένων προς το

δημόσιο αυξάνονται με ρυθμό που φθάνει σχεδόν το ένα δις. ευρώ το μήνα.

Δεν είναι, επίσης, τυχαίο ότι ένα συγκριτικά υψηλό ποσοστό των

φορολογουμένων δεν πλήρωσε την πρώτη δόση του φόρου για το 2016.

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι έχει εξαντληθεί η γενική φοροδοτική ικανότητα του

πληθυσμού. Οι κατασχέσεις λογαριασμών κλπ μόνο προσωρινά μπορούν να καλύψουν το κενό.

Η επιβολή νέων ποικίλων φορολογικών βαρών θα ρίξει στον γκρεμό και

επιχειρήσεις και νοικοκυριά που μέχρι τώρα εξαντλούσαν όλα τα περιθώρια

για να είναι συνεπή στις υποχρεώσεις τους. Εκτός αυτού, θα λειτουργήσει

ως κίνητρο για τη φυγή από την Ελλάδα υγιών επιχειρήσεων, αλλά και ως

αντικίνητρο για νέες παραγωγικές επενδύσεις και για επιχειρηματικές

πρωτοβουλίες από νέους επιστήμονες. Προφανώς, υπάρχουν στρώματα που

έχουν φοροδιαφύγει και συνεχίζουν να φοροδιαφεύγουν. Και σ’ αυτό το

επίπεδο πρέπει να ληφθούν στοχευμένα μέτρα, τα οποία ούτε αυτή η

κυβέρνηση λαμβάνει παρά την αντίθετη ρητορική της. Επίσης, θα μπορούσε

να πραγματοποιηθεί μία από μηδενική βάση επανεξέταση κάθε δημόσιας

δαπάνης με σκοπό την αξιολόγηση της αποδοτικότητας και της σκοπιμότητάς

της. Μία τέτοια διαδικασία όχι μόνο θα εξοικονομούσε πόρους, αλλά και θα

διευκόλυνε την παραγωγική ανασυγκρότηση του κράτους.

 

Ο δύσκολος δρόμος

 

Αυτός, όμως, είναι ο δύσκολος δρόμος, τον οποίο δεν δείχνει ικανή να ακολουθήσει η κυβέρνηση Τσίπρα,

όπως δεν τον ακολούθησαν και οι προηγούμενες. Αυτό που έκαναν και σε

γενικές γραμμές συνεχίζει η σημερινή κυβέρνηση, είναι περισσότερο ή

λιγότερο οριζόντιες περικοπές, οι οποίες έχουν καταστήσει άκρως

προβληματική τη λειτουργία ζωτικών λειτουργιών του κράτους. Ακόμα και έτσι, όμως, η επιβολή

πρόσθετων εξοντωτικών μέτρων λιτότητας το μόνο που θα καταφέρουν είναι

να μετατρέψουν την ελληνική οικονομία σε ζόμπι. Και μία οικονομία ζόμπι

δεν μπορεί να παράγει πρωτογενή πλεονάσματα της τάξης του 3,5% και

μάλιστα για αρκετά χρόνια. Ο μόνος τρόπος για να μπορέσει η

Ελλάδα να αποπληρώσει το χρέος της είναι να τεθεί σε τροχιά ανάπτυξης.

Προϋπόθεση γι’ αυτό είναι αφενός η διάλυση του κλίματος αβεβαιότητας που

σκοτώνει την οικονομία, αφετέρου η δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών για

μεγάλες παραγωγικές επενδύσεις. ΟΙ επενδυτές δεν ενδιαφέρονται

μόνο για χαμηλό κόστος εργασίας και για περικοπή των εργασιακών

δικαιωμάτων. Αυτά, άλλωστε, έχουν σε μεγάλο βαθμό ήδη συντελεστεί. Στην

περίπτωση της Ελλάδας ενδιαφέρονται πολύ περισσότερο για μία σειρά

άλλους παράγοντες, όπως είναι η σταθερότητα, ο καθαρός οικονομικός

ορίζοντας, οι καθαροί κανόνες και η μείωση της ποικιλόμορφης εξοντωτικής φορολογίας.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο όπως αναρτήθηκε στο μπλογκ slpress.gr στις 30 Σεπτεμβρίου 2017. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 02 Οκτωβρίου 2017 08:55

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση