Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017 10:55

Περί της μελέτης των προσφύγων στα νησιά από ανθρωπολογική άποψη, του Γιώργου Τυρίκου-Εργάς, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

prosfiges6H ανθρωπολογία έχει αναπτύξει καταπληκτικούς όρους για να περιγράψει διάφορα φαινόμενα και δη τον εαυτό της

Υπάρχει η "Ξυπόλητη Ανθρωπολογία". Δηλαδή ο ερευνητής δεν διστάζει να βγάλει τα παπούτσια του (λέμε τώρα) και να περπατήσει στην ίδια λάσπη με εκείνην όπου τσαλαβουτούν τα "αντικείμενα της έρευνάς του", οι άνθρωποι, ομάδες, κοινότητες που θέλει να περιγράψει. Συμπάσχει δηλαδή στην Barefoot Anthropology.

 

 

Υπάρχει και η Καναπεδοανθρωπολογία (Couch Anthropology). Είναι αυτή η φάση που δεν σηκώνεσαι από τον καναπέ αλλά περιγράφεις μια χαρά και λες πως κατανοείς μια κοινότητα στου διαόλου τη μάνα μακριά για την οποία έχεις έμμεσες αναφορές από άλλους, βιβλιογραφία κτλ.

Στις μέρες μας με το προσφυγικό θαρρώ ότι μπορούμε να μιλήσουμε για μια ακόμα Ανθρωπολογία. Ας την ονομάσουμε Betadin Anthropology. Πας κανένα μήνα, καμιά βδομάδα "στο πεδίο". Δηλαδή όχι ακριβώς μέσα στο πεδίο, σε ξενοδοχείο μένεις λουξ, κάνεις και sightseeing με μπυρίτσες και σουβλάκι, αράζεις την πιο πολύ ώρα αλλά τυπικά, ναι είσαι στο πεδίο, μπορεί κανείς να πει διαφορετικά; Δηλαδή, να, απέξω από κανένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, καμιά περαντζάδα από καμιά παραλία που βγαίνουν βάρκες και αμέσως μετά αφού κάνεις "συμμετοχική παρατήρηση" πηγαίνεις και πλένεσαι με Βetadin από την κορφή ως τα νύχια εκεί στην τουαλέτα του γραφείου σου. Γιατί, εντάξει, μην κολλήσουμε και τίποτα. Αμέσως μετά ξεκινάς να γράφεις και γράφεις "based on fieldwork". Όντως πήρες μια μυρωδιά προσφυγιάς, να μην την μοιραστείς με τον κόσμο τέτοια σοφία; Απολυμασμένος πλέον μπορείς να συγγράψεις. Και γυρνάς μετά τον πλανήτη με τα φράγκα ενός grant σε συνέδρια με μπουφέδες και χαλαρά καφεδάκια με έντονες και δακρύβεχτες συζητήσεις για τους άμοιρους τους πρόσφυγες, φουσκώνεις σαν παγόνι ανακοινώνοντας τα πορίσματά "σου" (μη ξεχνάς να δείχνεις λυπημένος και οργισμένος ταυτόχρονα) και μετράς το πουλί σου με άλλους όμοιους αν εσύ το έχεις πιάσει πιο καλά το θέμα ή ο άλλος...

Tο άλλο το κορυφαίο που είδαμε κατά κόρον από το 2015 και την "κρίση" : στέλνει ο καθηγηταράς ο τεράστιος τους φοιτητές του στο πεδίο να μαζέψουν "υλικό" και έπειτα γράφει αρθράρες ο ίδιος στα οποία τους κάνει τη χάρη να αναφέρει κάπου το ονοματάκι τους. Αυτό είναι επαφή με το πεδίο, όχι αστεία...να μου πεις, εδώ ο Κύριος έστειλε τον Γιο του από τους ουρανούς στη γη και έσωσε την ανθρωπότητα γιατί όχι εμείς από το Τορόντο τον μεταπτυχιακό στη Λέσβο; Το Aγιο-Πνεύμα Grant δια του αέρος σιωπηρά συναινεί...η δε ακαδημαϊκή κοινότητα σκύβει ευλαβικά τον αυχένα.

Αυτήν ας την ονομάσουμε Holy Spirit Anthropology. Οι ιερείς της αντί για άμφια φορούν ερωτηματολόγια δεμένα μεταξύ τους με συρραπτικό και σιλοτέηπ. Και δώστου πέφτει χρήμα, εκατομμύρια, κάτι ψίχουλα βιοπορισμού γλύφεις και εσύ γιατί αυτό το θεματάκι που λέγεται "ακαδημία" κάπως πρέπει να ανατροφοδοτηθεί, γιατί έχουμε και μια Δύση να στηρίξουμε, μια παράδοση γνώσης αιώνων, πανεπιστήμια, διδάκτορες προγράμματα, είναι και μια κοινωνία που περιμένει από τα εμάς...

Κάποτε υπήρχε και ο όρος "Αναστοχαστική Ανθρωπολογία"¨και τον είχαν κάποιοι πάρει στα σοβαρά. Τώρα τον αναφέρουν απλά για να μην τους πει κανείς ότι τον ξέχασαν αλλά δεν παίζει τίποτα παραπάνω. Και φτάνει η ώρα να σκεφτείς τι πραγματικά προσφέρει η "επιστήμη σου" στο μέσο πρόσφυγα, στον πόλεμο, στη φτώχεια και εκεί είτε ξεκινάς τις δικαιολογίες είτε θέλεις να ανοίξει η γη να σε καταπιεί (αν ακόμα κάτι μέσα σου είναι ζωντανό). Εξαιρέσεις; Υπάρχουν, αλίμονο. Έχει ανθρώπους που το πονάνε το θέμα. Νομίζω γνώρισα τα τελευταία 5 χρόνια δυο-τρεις...Ήμουν και εγώ εκεί, πολλές φορές συνένοχος.

Γράφω για μένα πρώτα... Ξεκίνησα όμως από αλλού και για τ΄αλλού πάω, αυτό με κρατάει. Και ίσως αυτό μου δίνει δικαίωμα να μιλώ. Μια δεκαετία και πλέον ΜΕΣΑ στα σκατά. Ω, ξέρω δεν σας αρέσει αυτή η "αυτοαναφορικότητα". Ας είναι. Χαίρομαι που δεν έχω ανάγκη το σινάφι σας (έτοιμοι να την φέρετε στον άλλο στην επόμενη στροφή όταν δοθεί η ευκαιρία σαν τις χειρότερες μνησίκακες κάργιες) και που βιοπορίζομαι από κοψίδια και ιστορίες. Καλή επιτυχία στις "εργασίες" σας, θα συναντηθούμε ξανά στο "πεδίο". Που θα πάει, θα κάνετε την περαντζάδα σας πάλι... Και που είστε : τα μάτια σας τότε όχι χαμηλά. Να κοιτάτε με θάρρος εκείνη τη στιγμή όπως όταν είστε στο βήμα κοιτώντας τους ομότεχνούς σας...

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 01 Οκτωβρίου 2017 09:35

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση