Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 18:51

Αφροδίτη Παναγιωτάκου: Μεγάλωσα με το σύνδρομο της επίδοσης, από την Athens Voice

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

athensvoice20Καθώς ο άξονας του φετινού προγράμματος της Στέγης είναι τα συναισθήματα, προ(σ)καλέσαμε την Διευθύντρια Πολιτισμού του Ιδρύματος Ωνάση, να γυρίσει στην παιδική της ηλικία. Μας αποκάλυψε πράγματα που δεν είχε ποτέ πει.

Προκειμένου να περιγράψω την είσοδο της Αφροδίτης Παναγιωτάκου στο γραφείο της στη Στέγη, όπου και η συνάντησή μας, μπορώ να χρησιμοποιήσω μόνο το ρήμα «όρμησε» και μάλιστα με θριαμβευτικές ιαχές για τη νίκη της ΑΕΚ. Πριν ξεκινήσουμε, πρόλαβε να δώσει οδηγίες για τρία projects στους συνεργάτες της. Καθώς τα συναισθήματα είναι ο κεντρικός άξονας του φετινού προγράμματος στη Στέγη μπήκε στα βαθιά.

 

Αφού στάθηκε σε μια φωτογραφία των παιδιών της (Γιασμίν και Ιζαμπέλλα) και μίλησε όπως μόνο μια περήφανη-για-τα-παιδιά-της μάνα μιλάει, έκανε ένα άλμα στο χρόνο εξαιτίας μιας άλλης φωτογραφίας που δείχνει «τα τρία αδέλφια. Με τον αδελφό μου Άγγελο έχω τρία χρόνια διαφορά κι αυτός από τη μικρή αδελφή μας Χριστίνα, εννιά. Με τον Άγγελο μεγαλώσαμε με τον ίδιο τρόπο, η αδελφή μας –και επειδή οι γονείς μας χώρισαν όταν αυτή ήταν δώδεκα– έζησε πιο ελεύθερη εφηβεία».

Που σημαίνει ότι εσείς μεγαλώσατε σε πιο αυστηρό καθεστώς;
Πολύ, όμως. 

Συντηρητικοί γονείς;
Όχι. Ούτε πολιτικά, ούτε γνωστικά –τεράστιο εύρος η παιδεία τους–, ούτε κοινωνικά. Η μητέρα μου μού έχει διηγηθεί πως ο πατέρας της έβαζε τη γιαγιά μου να μαγειρεύει τηγανητό χέλι τη Μεγάλη Παρασκευή, ώστε να μάθει να αδιαφορεί για το τι μπορεί να σκεφτεί η γειτονιά ως προς τη χριστιανική πειθαρχία της οικογένειας. Απλώς, ο πατέρας μου ήταν πολύ αυστηρός. Δεν υπήρχε περίπτωση να μου περάσει από το μυαλό να γίνω καπνίστρια, ή να αργήσω περισσότερο από τη συμφωνημένη ώρα! Κι ας ήταν οι μουσικές που άκουγα ή οι παρέες μου μακριά από ό,τι ορίζεται ως «καθώς πρέπει». Για τον πατέρα μου δεν υπήρχε μεγαλύτερη ύβρις από την τεμπελιά, οπότε ούτε τα Σαββατοκύριακα δεν ξυπνούσαμε αργά. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν θα κινδύνευε η πνευματική μας ενάργεια αν χαλαρώναμε κατά τι περισσότερο. Από πολύ μικρά παιδιά, όμως, και οι δύο γονείς μάς έδειξαν ότι δεν πρέπει να μπερδεύουμε το προνόμιο με το δικαίωμα, μας έμαθαν την αξία του κόπου αλλά και της προσωπικής ευθύνης.  Όχι με λόγια, με το παράδειγμα. 

Δεν επαναστατήσατε ποτέ;
Πίστευα ότι κάπως έτσι μεγάλωναν και τα άλλα παιδιά, οπότε δεν με έπνιγε η ανάγκη για επανάσταση. Μάλλον είχα τη δέουσα υπομονή. Φεύγοντας για να σπουδάσω συνειδητοποίησα πως, όχι, δεν μεγαλώνουμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Επιπλέον, η λέξη επανάσταση κυκλοφορούσε στο σπίτι μας μέσα από τα βιβλία ή ως πολιτική ιδέα. Μικρή νόμιζα ότι και στα άλλα σπίτια τα θέματα συζήτησης είχαν να κάνουν με τον Ρήγα Βελεστινλή, τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο ή με το γιατί –βάσει των νόμων της φυσικής– το χρώμα του ήλιου στη δύση του δεν είναι πάντα ίδιο. Εντάξει, μπορώ να πω ότι μεγαλώσαμε με το σύνδρομο της επίδοσης, που αφορούσε, όμως, το βαθμό της προσπάθειας. Τον πατέρα μου δεν τον αφορούσε αν είχα 19 στη Φυσική –αναφέρομαι ειδικά στη Φυσική γιατί ήταν το αντικείμενό του και καθόλου το δικό μου–, αλλά αν μπορούσα να δώσω τον ορισμό της ροπής και της ταλάντωσης. Αν αγνοούσα τα βασικά, ο καλός βαθμός ήταν λόγος αμφισβήτησης του εκπαιδευτικού συστήματος. Το βιβλίο στο χέρι, πάντως, ήταν η ασπίδα που μας εξασφάλιζε ιδιωτικότητα και ελευθερία. Όλοι σέβονταν το «ιερό» δικαίωμα του διαβάσματος. Οπότε, ήταν και ο ευκολότερος τρόπος για να βρίσκεις την ησυχία σου. Νιώθω τυχερή που μεγάλωσα τελικά σε ένα τέτοιο, «ιδιόρρυθμο» περιβάλλον. Έμαθα από νωρίς να είμαι περίεργη για τα πάντα και να με νοιάζει η σχέση με τους ανθρώπους μου. Αν μη τι άλλο, αγαπιόμασταν και αγαπιόμαστε πολύ. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρη η συνέντευξη της κας Παναγιωτάκου που παραχώρησε στον Δημήτρη Μαστρογιαννίτη και αναρτήθηκε στην Athens Voice στις 27.9  

Τελευταία τροποποίηση στις Τετάρτη, 27 Σεπτεμβρίου 2017 19:01

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση