Παρασκευή, 18 Αυγούστου 2017 18:54

Κι ο θάνατος δεν θα'χει πια εξουσία...του Ντύλαν Τόμας

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

dylan2

Τι θυμήθηκα τώρα, σαν ξεκάρφωμα δηλαδή, για να πάψει για λίγο να μου τριβελίζει το μυαλό και να μου ρίχνει τη διάθεση αυτό το μακελλιό στη Βαρκελώνη, αυτό το πανάθλιο κτύπημα στη ζωή αθώων ανθρώπων; Να πως κάποια στιγμή έφηβος έμαθα πως το  Ρόμπερτ Άλλεν Ζίμμερμαν είναι το πραγματικό όνομα του Μπομπ Ντύλαν. Όλοι πια συμφωνούν πως το 1961 ο Ζίμμερμαν αυτοβαφτίστηκε Ντύλαν προς τιμήν του Ουαλλού ποιητή Ντύλαν Τόμας ( Σουόνζι, 1914 - Νέα Υόρκη, 1953). Αυτή ήταν η πρώτη φορά που άκουσα το όνομα αυτού του ποιητή, που πέθανε από το πολύ πιοτό σε ένα ξενοδοχείο της Νέας Υόρκης.


 

Μετά, όταν προσπαθούσαμε να μάθουμε ποιοι ήταν όλοι αυτοί οι τύποι στο εξώφυλλο του Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band ( 1967) των Beatles, μάθαμε πως πάνω πάνω εκτός από τον Μπόμπ Ντύλαν υπήρχε και ο Ντύλαν Τόμας. Τον λατρεύανε οι Μπητλς.

Κάποια χρόνια αργότερα, σε μία συνέντευξη του Λέοναρντ Κόεν διαβάσαμε πόσο πολύ ο Καναδός τραβαδούρος γούσταρε από μικρός τον Ντύλαν Τόμας. Και κάπου ανάμεσα θυμηθήκαμε και το ποίημα του Μίλτου Σαχτούρη:

Σήμερα καθώς οργίζομαι και μπαίνω / εις τα πενήντα μου δύο χρόνια / με δέος και θάμβος μαζί σε χαιρετίζω / αδελφικό μου φάσμα Ντύλαν Τόμας  / που τόσος νέος ήξερες / φωτιά να βάζεις μες τις λέξεις / να τις πυροδοτείς / κι αυτές με κρότο και Θεό μαζί / να εκρύγνηνται στο αχανές.  

Όλα αυτά με έσπρωξαν και διάβασα αρκετά ποιήματα αυτού του δαιμόνιου ποιητή. Για να λέμε την αλήθεια δεν με ξετρέλανε όπως ο Άλλεν Γκίσνμπεργκ που εντελώς τυχαία τον διάβασα περίπου την ίδια εποχή. Με έπιασε όμως αυτή η μαγκιά του να παλεύει με τις λέξεις προσπαθώντας να εμφυσήσει σ'αυτές νέο νόημα, νέα ζωή. Κι αυτή η κόντρα του με ότι θεωρείτο χαμένη υπόθεση με τραβούσε όπως τα χειμερινά άστρα. Το ποίημά του "Κι ο θάνατος δεν θα'χει πια εξουσία" το έχω διαβάσει και το έχω απαγγείλει στον εαυτό μου. 

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία...

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

Γυμνοί οι νεκροί θα γίνουν ένα με τον άνθρωπο του ανέμου και του δυτικού φεγγαριού

Όταν ασπρίσουν τα κόκκαλά τους και τριφτούν τ’ άσπρα κόκκαλα

Θα ’χουν αστέρια στον αγκώνα και στο πόδι

Αν τρελάθηκαν η γνώση τους θα ξανάρθει,

Αν βουλιάξαν στο πέλαγος θ’ αναδυθούν

Αν χάθηκαν οι εραστές δεν θα χαθεί η αγάπη

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Όσους βαθιά σκεπάζουν οι στροφάδες των νερών

Δεν θ’ αφανίσει ανεμοστρόβιλος

Κι αν στρίβει η μέγγενη κι οι κλειδώσεις ξεφτίζουν

Στον τροχό αν τους παιδεύουν δεν θα τους συντρίψουν

Στα σπασμένα τα χέρια τους θα ’ναι η πίστη διπλή,

Κι οι μονόκεροι δαίμονες ας τρυπούν το κορμί

Χίλια κομμάτια θρύψαλλα κι αράγιστοι θα μείνουν

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

Κι ο θάνατος δεν θά ’χει πια εξουσία.

Ας μην φωνάζουν πια στο αυτί τους γλάροι

Ας μην σπάζει μ’ ορμή στο γιαλό τους το κύμα

Εκείθ που έν’ άνθι φούντωσε δεν έχει τώρα ανθό

Να υψώσει την κορφή του στης βροχής το φούντωμα

Τρελοί, μπορεί, και ξόδια, ψόφια καρφιά, μα δες,

Φύτρα των σημαδιών τους, να, σφυριές οι μαργαρίτες

Ορμούν στον ήλιο ώσπου ο ήλιος να καταλυθεί,

Κι ο θάνατος δεν θα ’χει πια εξουσία.

 

μετάφραση: Λύντια Στεφάνου

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017 09:28

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση