Τετάρτη, 09 Αυγούστου 2017 18:32

Η εκδίκηση του Μπουμπούνα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

fanis3Ήξερα ότι οι Έλληνες γονείς είχαμε πάντα μια ξεχωριστή μούρλα: Να πράττει ο καθένας ότι μπορεί για να είναι τα δικά του παιδιά τα καλύτερα, να είναι πάση θυσία πιο πάνω απ' όλα τ' άλλα, να είναι οι πρώτοι, να είναι οι άριστοι.

Δεν φανταζόμουνα όμως ότι αυτή η μούρλα έχει οδηγηθεί σε διεκδικητικές αγριότητες. Το πήρα χαμπάρι με αφορμή την Γαλανόλευκη. Ποιός πιτσιρικάς πρέπει να κρατήσει στην παρέλαση της 25ης και της 28ης το εθνικό μας σύμβολο, ο διά του κλήρου, ή ο διά της αριστείας; Ο τυχερός ή ο σπασίκλας;

 

Φυσικά δεν έχω τίποτα ούτε με τους τυχερούς ούτε με τους σπασίκλες. Λυπάμαι μόνο για τους δεύτερους, τα θύματα της αριστείας, που κάποια στιγμή ο φιλόδοξος γονιός τους είπε: "υιέ μου και κόρη μου, για το καλό σας, είστε καταδικασμένοι να είστε πρώτοι. Πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στην τάξη, πρώτοι παντού, δηλαδή άριστοι.

Γι' αυτό τον στόχο, εμείς θα δώσουμε ότι χρειαστεί, θα κάνουμε το παν. Εσείς, δεν λέτε κουβέντα, μόνο ακούτε και μόνο εκτελείτε".

Ποιός ενδιαφέρθηκε ποτέ να μπει στην θέση αυτών των παιδιών που από το νηπιαγωγείο η ζωή τους είναι προσχεδιασμένη για να υπηρετούν το "αιέν αριστεύειν", για να κρατήσουν θριαμβευτές τη σημαία τον καιρό των παρελάσεων και για να μαζέψουν ένα τσουβάλι από μόρια στις πανελλαδικές εξετάσεις. Ποιός ενδιαφέρεται αν οι πιέσεις, τα βαρυφορτωμένα προγράμματα, το άγχος, οι αγωνίες τους για να ικανοποιηθούν οι προσδοκίες των θηριοδαμαστών, θα τους κάνουν άνω κάτω την ψυχή τους, με άγνωστες και πολλές φορές αόρατες για τους πολλούς συνέπειες!

Με τα παιδιά βέβαια, μόνο να συμπάσχεις μπορείς. Τι άλλο; Μέχρι τώρα κανείς, ούτε οι γονείς, ούτε το σχολείο, ούτε το υπουργείο δεν σκέφτηκαν ποτέ να τα ρωτήσουν, να πουν κι αυτά τη γνώμη τους για οτιδήποτε τα αφορά, για ότι τα νοιάζει, γι' αυτά που αγανακτούν, γι' αυτά που τα υποτιμούν, γι' αυτά που τα προσβάλλουν, για τη σημαία.

Αλλά τι να το κάνεις; Εκεί που έχουνε φτάσει τα πράγματα τα παιδιά ( του Δημοτικού οπωσδήποτε και σε μεγάλο βαθμό του Γυμνασίου και του Λυκείου ) ξέρουν καλά, ότι και να ρωτηθούν για ζητήματα αποκλειστικά και ολοφάνερα δικά τους, την απάντηση δεν θα την δώσουνε τα ίδια, θα την δώσουν οι γονείς χωρίς ίχνος  ντροπής, χωρίς καμία τύψη. Το έχουνε χωνέψει πια ότι στην ουσία σχολείο δεν πηγαίνουν τα παιδιά, "πηγαίνουν" οι μεγάλοι αντ' αυτών.

Πρέπει να το παραδεχτούμε. Εμείς οι μεγάλοι, γονείς τε και μη, δεν εμπιστευόμαστε καθόλου τα παιδιά και τους νέους και δεν τους αναγνωρίζουμε καμία άλλη ικανότητα  πέραν εκείνων που εξασφαλίζουν την συνέχει του δικού μας κόσμου, του δικού μας δρόμου, της δικής μας πεπατημένης.

Όλες οι άλλες μεγαλοστομίες μας, περί αξιόλογων νέων μας, που είναι το μέλλον της πατρίδας μας, η δόξα και η τιμή του Έθνους, η ελπίς για το μεγαλείο που θα οικοδομήσουν και άλλες τέτοιες παπάρες, είναι μόνο  για τους πανηγυρικούς σε εθνικιστικές εξάρσεις.

-Κατάλαβες Βαγγέλη γιατί είμαι απαισιόδοξος;

Δεν βλέπω ν' αλλάζει τίποτα ούτε σε χίλια χρόνια.

Θ' αλλάξει, μου είπε ο Βαγγέλης, αλλά θ' αλλάξει τότε που θα επαναστατήσουν τα ίδια τα παιδιά της Αριστείας. Τότε που θα καταλάβουν ότι κάθε κορυφή που την κερδίζουνε με τη συνδρομή πολλών πιέσεων και πολλών μορφών νόμιμης ντόπας, ούτε με συναισθήματα τους πλουτίζει, ούτε φιλαράκια καλά αλλά αλλιώτικα τους συστήνει, ούτε τους γεννάει ευαισθησίες για έναν κόσμο που δέρνεται άγρια, ούτε τον εγωισμό του "ξέρεις ποιός είμαι εγώ;" μετριάζει.

Τότε που αυτά τα παιδιά,  τα οποία εμείς οι μεγάλοι αδικήσαμε ρίχνοντάς τα στον ανθρωποφάγο ανταγωνισμό ως άλογα ιπποδρομίου, θα τα βροντήξουνε  και θα κατέβουν στις πλατείες, θα βγούνε στους δρόμους,  θα περπατήσουν στα στενά και σ' όλα τα σοκάκια και θα φωνάζουνε με όλη τους τη φωνή και όλη τους την καρδιά:

Φτάνει πια! Φτάνει!

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017 07:24

Σχόλια   

0 # Ιγνατιάδης Λάκης 11-08-2017 19:04
Ζηλεύω αυτό το παιδί που σκύβει πάνω στη γραφή του ήλιου, κι έπειτα το σκάει για το σχολείο, σαρώνοντας με την παπαρούνα του τιμωρίες και επαίνους.
Τα παιδιά πραγματοποιούν αυτό το αξιολάτρευτο θαύμα να παραμένουν παιδιά και να βλέπουν με τα μάτια μας.
Τα παιδιά βαριούνται την Κυριακή. Ο Σπουργίτης προτείνει μία εβδομάδα είκοσι τεσσάρων ημερών για να κομματιάσει την Κυριακή.Δηλαδή μία ώρα Κυριακής να προστίθεται σε κάθε μέρα, κατά προτίμηση την ώρα του γεύματος, αφού δεν υπάρχει πια ξερό ψωμί. Αλλά να μη του μιλήσει κανείς για την Κυριακή.
Του Ρενέ Σαρ
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση