Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017 09:32

"Ποιος είσαι", του Μ. Στεφανίδη και ...."Θυμώνω", του Σ.Γιανναρά, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lakis6Ποιος είσαι;

Ποτέ γνωρίζουμε καλύτερα τον άλλον; Όταν είμαστε μαζί ή όταν έχουμε χωρίσει; Όταν τον κρατάμε στην αγκαλιά μας και αισθανόμαστε κατάβαθα τη γλύκα της ασφάλειας ή όταν πια έχει φύγει χτυπώντας με οργή την εξώπορτα πίσω του; Ειλικρινά δεν ξέρω.

Αν και γνώρισα κάποιους ανθρώπους στ´ αλήθεια, όταν πια είχε μπει ανάμεσά μας σαν σύννεφο ομίχλης η απόσταση και ο χρόνος. Τους είδα όπως ήταν όταν δεν τους έβλεπα πια! Για να συνειδητοποιήσω, κάπως αργά, ότι ήμουν μαζί με κάποιον άλλον.Ίσως και για χρόνια.

 

Κάποιον που δεν υποπτευόμουνα και που ο συναισθηματισμός μου μ´ εμπόδιζε να γνωρίσω.Απ'την άλλη,πιστεύω πως κάθε γνωριμία,κάθε σχέση είναι ένα είδος άσκησης για τη μεγάλη σχέση που θάρθει κάποτε.Έτσι είναι.Χρησιμοποιούμε τους άλλους και μας χρησιμοποιούν ανεπίγνωστα ώσπου να εμφανιστεί ο άλλος που θα γίνει δικός. 
Έτσι είναι. Ως τότε θα ερωτευόμαστε ένα φάντασμα, το manequino εκείνο, σαν τα ανθρωποειδή του De Chirico, που έχουμε φτιάξει τόσο με τα χέρια όσο και με τη φαντασία μας. Τον πραγματικό σύντροφο όμως θα τον γνωρίσουμε, αν τον γνωρίσουμε, μόνο μετά. Μόνο με την απόσταση ανάμεσά μας. Χωρίς τα γλαρωμένα βλέμματα ή τα υγρά χείλια. Χωρίς τα λόγια, προπάντων αυτά, αλλά με τη σιωπή. Προπάντων αυτή. Όπως απομακρυνόμαστε για να βλέπουμε καλύτερα έναν πίνακα. Για να τον δούμε συνολικά. Και είναι τότε που η γνώση του άλλου, η ουσιαστική του γνωριμία, δεν έχει καμιά σημασία, πιά.

Θυμώνω με τους ανθρώπους που καγχάζουν τις σχέσεις, κοροϊδεύουν τα ζευγάρια, χλευάζουν τους παντρεμένους ή όσους βρίσκονται στα πρόθυρα της παντρειάς.

Θυμώνω με την επηρμένη αυτή αυτάρκεια, που τοποθετεί σε βάθρο τον εαυτό της και θεωρεί αδύναμο ή ψοφοδεή (φοβιτσιάρη) όποιον αφιερώνει κομμάτι απ' το εγώ του σε κάποιον άλλο. (Προσωπικά προτιμώ χίλιες φορές τον ερωτευμένο που ανεβάζει σε βάθρο τον ερωτά του, απ' τον καυχώμενο φιλοτομάρη).

Θυμώνω που βλέπω σιγά σιγά να διαχέεται αυτή αντίληψη - σαν τον πετρέλαιο στη θάλασσα- να παγιώνεται αυτή η αντιστροφή της πραγματικότητας και να εμφανίζεται η άμυνα ως μαγκιά. Η δύναμη και το θάρρος, προαπαιτούμενα της σχέσης είναι, κι όχι της μόνωσης.

Επίσης δεν ξέρω άνθρωπο αυτάρκη και ακέραιο που να μην οφείλει εν μέρει ή εν πολλοίς το όλον του, στα μερίδια και στα δωρήματα που από άλλους έχει πάρει.

Όταν ερωτεύεσαι κι όταν αγαπάς, όταν μπορείς να δίνεις και να δίνεσαι, να είσαι και να ζεις εν μέρει και για τον άλλον, όταν αυτό δηλαδή που λέμε σχέση, λειτουργεί, τότε νιώθεις πραγματικά να σε συμπληρώνει ο άλλος και τούμπαλιν. Ότι ο σύντροφος είναι εκείνος που συντροφεύει τον καλύτερο εαυτό που βγάζεις από μέσα σου για κείνον. Και τ' ανάποδο.

Ήμουν σ' ένα τραπέζι κι έβλεπα ένα πανέμορφο, σεμνό, ερωτευμένο παλλικάρι να χαμηλώνει το βλέμμα, υπό το βάρος της ομαδικής, βίαιης πρόγκας μιας παρέας που εξευτέλιζε την επιθυμία του να παντρευτεί την αγαπημένη του. Κι έγινα θηρίο με την απανθρωπία της μαγκιάς του α-σχετου, του περπερευόμενου ανέραστου.

Διαβάστηκε 214 φορές Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017 19:12

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση