Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017 16:43

Μάτια λαίμαργα, του Dimitris Ziamparas, από το fb

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

dzΧθες με την παρότρυνση ενός συναδέλφου πρωτοεπισκεύθηκα οδοντίατρο μέσω του ταμείου μου. Βέβαια σε γιατρό πήγαινα πάντα μέσω του ταμείου, διότι το Ταμείο Πρόνοιας Δικηγόρων παρείχε εξαιρετικές υπηρεσίες και σε ποιότητα και σε ταχύτητα, μέχρι που δυστυχώς μας το κατήργησαν και μας εντάξανε στο ΠΕΔΥ. Κάλεσα λοιπόν διστακτικά το 14900· περίμενα στο τηλέφωνο για 2’· έκλεισα ραντεβού για την μεθεπόμενη μέρα· στο ραντεβού μου περίμενα μόνο 10’· και η παρεχόμενη υπηρεσία: ένα απλό λευκό σφράγισμα ήταν άψογη, όπως και ο οδοντίατρος.

 

 

Θεωρώ πως οι ιατρικές υπηρεσίες από την φύση τους είναι δημόσιο αγαθό, φυσικά και θα υπάρχουν πάντα ιδιωτικές υπηρεσίες για όσους το επιθυμούν, αλλά η βάση επιβάλλεται να είναι πάντα δημόσια. Την τελευταία φορά που πήγα σε ιδιώτη γιατρό παθολόγο ήταν για τις αμυγδαλές μου που είχαν φουσκώσει και δεν άντεχα την γκρίνια της μάνας μου: με είδε 5’ και μου έδωσε μια συνταγή με 12 φάρμακα (μιλάω σοβαρά)· φυσικά δεν τα πήρα ποτέ και σε τρεις μέρες ήταν μια χαρά οι αμυγδαλές μου.

Τον ιατρικό χώρο, δημόσιο και ιδιωτικό, τον γνωρίζω, για προσωπικούς και επαγγελματικούς λόγους, σχεδόν εξίσου καλά με τον δικηγορικό, οπότε ξέρω τι παίζει. Επίσης έχω γνωρίσει αρκετά καλά και το Βρετανικό ΕΣΥ (NHS) και μπορώ να κάνω συγκρίσεις. Η αντιγραφή από το ΠΑΣΟΚ του Βρετανικού ΕΣΥ απέτυχε για τους τρεις λόγους: Πρώτον, κάθε Βρετανός πηγαίνει πρώτα στον GP (General Practitioner, Γενικός Ιατρός) και αυτός τον παραπέμπει στον αντίστοιχο εξειδικευμένο γιατρό νοσοκομείου — αν πάει κατευθείαν στο νοσοκομείο, όπως κάνουμε εμείς και μπλοκάρουμε το σύστημα, απλά τον διώχνουν. Δεύτερον, υπάρχει επαγγελματική αξιολογική κλίμακα στους γιατρούς και για να πας από το ένα σκαλοπάτι στο άλλο απαιτείται συνεχής επιμόρφωση, εξετάσεις και συνεντεύξεις (εδώ ακόμη και οι εξετάσεις ειδικότητας είναι της πλάκας — όλοι τις περνάνε, γιατί αυτό είναι το δημοκρατικό). Τρίτον, μέσα στα νοσοκομεία υπάρχει αυστηρή ιεραρχία και διαδικασίες με κυρίαρχο ρόλο για τις νοσοκόμες ή τις μαίες που είναι οι πραγματικές προϊσταμένες του θαλάμου — αντιθέτως, εδώ οι γιατροί είναι τα αφεντικά. Αν διορθώσουμε αυτά, το Ελλαδικό ΕΣΥ θα γίνει καλύτερο από το Βρετανικό, γιατί ο Έλληνας γιατρός φύσει υπερέχει του Βρετανού, όπως φαίνεται από την σταδιοδρομία στο εξωτερικό των αποφοίτων των ιατρικών σχολών μας.

Μην νομίζετε όμως πως και το Βρετανικό ΕΣΥ δεν έχει προβλήματα, έχει πολλά και κυρίως το υπερβολικό κόστος· πριν κάποια χρόνια μάλιστα είχαν στείλει αντιπροσωπεία να μελετήσει το Σύστημα Υγείας που θεωρούν οι Βρετανοί το αποτελεσματικότερο στον κόσμο: της Κούβας (απίστευτο, αλλά αληθινό!). Και μην νομίζετε πως και εμείς εδώ δεν έχουμε πολλά καλά, επί παραδείγματι: από προσωπική μαρτυρία σε μια περίπτωση εγκεφαλίτιδας από παρενέργειες εμβολίου σε έξι μηνών παιδάκι, το Παίδων Αγία Σοφία στην Αθήνα, αποδείχθηκε αρτιότερο επιστημονικά και ποιοτικά από το Great Ormond Street Παιδιατρικό Νοσοκομείο του Λονδίνου, που θεωρείται από τα καλύτερα στον κόσμο. Επειδή μου έκανε μεγάλη εντύπωση το γεγονός, το έψαξα και η διαφορά βρέθηκε στον εξαιρετικό διευθυντή της συγκεκριμένης κλινικής στο Αγία Σοφία, στην επιστημονική και διοικητική του επάρκεια· ήταν αδιανόητο για αυτόν ακόμη και καθαρίστρια της κλινικής να πάρει έστω και ένα σουβλάκι κέρασμα από συγγενή ασθενούς.

Τώρα όσον αφορά τον ιδιωτικό τομέα παροχής ιατρικών υπηρεσιών στην Ελλάδα: χάος! Οι περισσότεροι νομίζετε ότι μπορείτε να κρίνετε την ποιότητα των ιατρικών υπηρεσιών που λαμβάνετε στον ιδιωτικό τομέα: τεράστιο λάθος (ισχύει ακριβώς το ίδιο και για τις δικηγορικές υπηρεσίες). Μόνο οι γιατροί μπορούν να κρίνουν έναν γιατρό· το αν γίνατε ή δεν γίνατε καλά δεν αποτελεί επαρκής ένδειξη αξιολόγησής του· ούτε η επίπλωση του γραφείου του και η μάρκα αυτοκινήτου του. Η συντριπτική πλειοψηφία των γιατρών του ιδιωτικού τομέα μετά την κτήση του πτυχίου και την επιτυχή έκβαση των σχεδόν εικονικών εξετάσεων ειδικότητας σπάνια μετέπειτα επιμορφώνονται. Όταν αναλαμβάνουν μάλιστα να σας χειρουργήσουν, είναι απίθανο να σας χειρουργήσουν οι ίδιοι, διότι δεν έχουν την γνώση και την εμπειρία· κάποιος άλλος γιατρός το κάνει που τα ιδιωτικά νοσοκομεία απασχολούν έμμισθα ειδικά για αυτό τον σκοπό.

Θα σας σοκάρω και άλλο: όταν οι γιατροί στον ιδιωτικό τομέα σας εξετάζουν —η πλειοψηφία με μάτια λαίμαργα— όσο εσείς μιλάτε αυτοί σκέφτονται πως θα βγάλουν κάνα φράγκο (από προμήθειες φαρμακευτικών ή διαγνωστικών κέντρων, κάνα χειρουργείο, να σας στείλουν σε κάνα συνάδελφο να πάρουν το κατιτίς). Ανθρώπινο μεν, κοινωνικά άκρως αναποτελεσματικό δε, απόδειξη: οι καισαρικές τομές (ιδιωτικές κυρίως) στην Ελλάδα αποτελούν το 60% των τοκετών, όταν ο μέσος όρος των χωρών του ΟΟΣΑ είναι 30% και το αποδεκτό ποσοστό από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας 15%. Οι γυναικολόγοι, δε, είναι οι χειρότεροι από όλους διότι διαθέτουν το «License to Kill» για τις ανεξέλεγκτες σε αριθμό αμβλώσεις και αυτά τα εύκολα φράγκα τους έχουν ηθικά καταστρέψει· πολλές, δε, από τις σοβαρές γυναικολογικές επεμβάσεις γίνονται σχεδόν χωρίς ιατρικές ενδείξεις (βέβαια ξέρω και εξαιρετικούς ιδιώτες γιατρούς, όπως λ.χ. γυναικολόγο που με τεράστιο επαγγελματικό και οικονομικό κόστος δεν αναλαμβάνει αμβλώσεις — αν και κλίνω προς το pro choice, υποκλίνομαι σε αυτόν τον γίγαντα ήθους).

Ακόμη χειρότερα, πολλά χειρουργεία ανοικτής καρδιάς και σπονδυλικής στήλης γίνονται χωρίς λόγο (ένας αετονύχης πέρσι προσπάθησε να πείσει τον πατέρα μου που είχε χτυπήσει στην μέση). Ένα χειρουργείο δεν είναι ποτέ άχρηστο: μπορεί να μην ωφελεί τον ασθενή, αλλά ωφελεί πάντα τον γιατρό (φυσικά και στην δικηγορία συμβαίνουν παρόμοια, αλλά ο βαθμός ανηθικότητας του αχρείαστου χειρουργείου δεν συγκρίνεται με το αχρείαστο δικαστήριο). Η Ελλαδική κοινωνία παράγει αρκετά για τις ανάγκες όλων μας — όχι όμως για την απληστία κάποιων. Όπως έλεγε και ο πάππους Πλάτων: «Πάσα ἐπιστήμη, χωριζομένη ἀρετής, πανουργία, οὔ σοφία φαίνεται».

Το πιο εντυπωσιακό όμως παράδειγμα υπεροχής του δημόσιου έναντι του ιδιωτικού το είδα στον χώρο της ψυχικής υγείας· επαγγελματική προσωπική μαρτυρία: στην περίπτωση μιας πολύπλοκης νομικά ακούσιας νοσηλείας που επέβλεπα για ένα έτος, οι δωρεάν υπηρεσίες του Δρομοκαΐτιου αποδείχθηκαν πολύ αποτελεσματικότερες του πανάκριβου Σινούρη (η πιο γνωστή ιδιωτική κλινική ψυχικής υγείας). Στο Δρομοκαΐτειο μάλιστα ήταν πολύ συγκινητική η όλη προσπάθεια, διότι τα μέσα ήσαν ελάχιστα και οι ελλείψεις σε προσωπικό τεράστιες, αλλά η επιστημονική και διοικητική επάρκεια του διευθυντή της συγκεκριμένης κλινικής ξεπερνούσε κάθε εμπόδιο. Ομολογώ πάντως πως οι παραδόπιστοι γιατροί στο Σινούρη, είχαν και ένα κοινό με τους φιλομαθείς συναδέλφους τους στο Δρομοκαΐτειο: όσο περισσότερα σώρευαν, τόσο λιγότερα θεωρούσαν πως κατέχουν. Οι υπόλοιποι, δε, εργαζόμενοι στο Δρομοκαΐτειο μάλλον φέρναν στα γαϊδούρια που μπορεί να σήκωναν χρυσάφι μεν, έτρωγαν άχυρο δε.

Μια ευφυής κοινωνία όπως η Ελλαδική οφείλει να δίνει το χρήμα στους επαγγελματίες της υγείας, όπως την κοπριά: αν την σκορπίζεις σε πολλούς ωφελεί, αν την μαζεύεις σωρό σε λίγους βρομάει.

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 14 Ιουλίου 2017 17:39
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση