Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017 18:59

Ο φυσικός καλλιεργητής και συγγραφέας Γιάννης Mακριδάκης στη lifo

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

makridakis9Λίγο πριν τις εκλογές του Σεπτεμβρίου του '15 ο Χιώτης Γιάννης Μακριδάκης με τον οποίον ήμουν "φίλος" στο fb, έκανε μία ανακοίνωση που απεθυνόταν σε όλους τους "φίλους" του. Έλεγε λοιπόν, πως αυτός από εδώ και στο εξής θα ήταν πολύ επιθετικός εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και πως παρακαλούσε εκείνους που θα τον υποστήριζαν να διαγραφούν μόνοι τους από "φίλοι" του, κάτι που αυτός δεν ήθελε να το κάνει. Εγώ, που δεν ήθελα να αυτοδιαγραφτώ από "φίλος" του, του έστειλα ένα άρθρο που είχα αναρτήσει στη Σταγόνα και που με λίγα λόγια έλεγα πως ήθελα με την ψήφο μου να δώσω μια δεύτερη ευκαιρία στο ΣΥΡΙΖΑ.

 

Το διάβασε και το κορόιδεψε. Όταν μετά από ένα χρόνο περίπου έκανα ένα πέρασμα από τους "φίλους" μου στο fb, o Μακριδάκης είχε διαγραφτεί από "φίλος" μου.

Αρκετό καιρό πριν να γίνω "φίλος" του είχα προσπαθήσει να διαβάσω δύο βιβλία του, τα "Η δεξιά τσέπη του ράσου" και "Λαγού μαλλί", κι αυτό επειδή μου τα σύστησαν ένθερμα φίλοι που τους άρεσαν. Τα βρήκα μέτρια και σταμάτησα να τον παρακολουθώ ως συγγραφέα.

Όσο για την εικόνα που μου έδινε με τις αναρτήσεις του όσο καιρό είχα επαφή στο fb, από την μια μεριά, πολλά απ'αυτά που έγραφε είχαν μια δύναμη και ένα αρκετά προσωπικό τόνο, από την άλλη μου δημιουργούσε την αίσθηση ενός ναρκισσευόμενου ατόμου όπου η οργή του είχε κάτι από τον θυμό μπούλη. Με όσα έχω ζήσει τον κατέταξα, στο περίπου, σε εκείνους τους τύπους που είναι απόλυτοι με όσα πιστεύουν σε κάποια φάση της ζωής τους και το ίδιο απόλυτοι όταν πιστεύουν κάποια άλλα, που συνήθως είναι τα αντίθετα. Και που ποτέ δεν είναι ευχαριστημένοι μ'αυτά που τους δίνουν οι άνθρωποί τους και η κοινότητά τους, γιατί πιστεύουν ότι αυτοί τους έχουν δώσει πάρα πολλά. Πολλές φορές, όντως έτσι είναι, αλλά με μια διαφορά. Το ζήτημα που προκύπτει σε τέτοιες περιπτώσεις ανικανοποίητου είναι τα όσα δίνουν αν είναι απ'αυτά που έχουν ανάγκη οι παραλήπτες, αν οι υπερβάσεις που επιχειρούν εφάπτονται των επιθυμιών των άλλων. Όλα αυτά τα κατ'εμέ αρνητικά, τονίζω πως πρόκειται για τις εντυπώσεις μου. Ο άνθρωπος μπορεί στην ζωή του να είναι εντελώς διαφορετικός. 

Διαβάζοντας το άρθρο του Θοδωρή Αντωνόπουλου που ακολουθεί, αυτό που τελικά μου έβγαλε ήταν να αποφασίσω να δώσω στον συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη μια δεύτερη ευκαιρία. Για το δικό μου το καλό. 

Η πρώτη μου γνωριμία μαζί του έγινε λίγα χρόνια πριν, όταν φίλος μού έφερε τον "Ήλιο με Δόντια". «Άλλος ένας επίδοξος συγγραφέας; Βαριέμαι...», του έκανα. «Ο Μακριδάκης είναι περίπτωση, διάβασέ τον!», επέμενε. Άνοιξα μάλλον άκεφα την πρώτη σελίδα και... αυτό ήταν. Το βιβλίο έφυγε απνευστί, ενθουσιάζοντας εμένα, τον «άπιστο Θωμά», με την περίτεχνη, αλλά καθόλου δήθεν γλώσσα, το ύφος, τη λεξιπλαστική ικανότητα, την ευρηματικότητα και τις πυκνές ιδέες που πραγματευόταν. Αναζητώντας την υπόλοιπη βιβλιογραφία του, αλλά και περισσότερα στοιχεία γι' αυτόν, συνέχισα να εντυπωσιάζομαι όχι μόνο από τις λογοτεχνικές του επιδόσεις, αλλά και από τις αντίστοιχες είτε παρεμβατικές στον δημόσιο λόγο, είτε ακτιβιστικές, βασισμένες πάντα στην κοσμοθεωρία του περί «Φυσικού Ανθρώπου» που όχι μόνο πρότεινε, αλλά και ζούσε – ναι, τα είχα ξανακούσει αυτά και εν πολλοίς τα ασπαζόμουν, όμως εδώ δεν επρόκειτο για άλλη μια «φλύαρη» ουτοπία αλλά για εφαρμοσμένη ευτοπία! Από τότε επιθυμούσα σφόδρα να του κάνω μια συνέντευξη-πορτρέτο –οι συναντήσεις με τέτοιους ξεχωριστούς ανθρώπους είναι εξάλλου ένας από τους κύριους λόγους που εξακολουθώ να αγαπώ τη δουλειά μου–, όμως στο πρώτο e-mail δεν απάντησε, οπότε σκέφτηκα ότι με «σνόμπαρε». Τρία χρόνια μετά και έχοντας συναντηθεί πριν στην αθηναϊκή παρουσίαση του τελευταίου του –συναρπαστικού όσο και σημαδιακού– μυθιστορήματος Όλα για Καλό, οπότε και με προσκάλεσε στον τόπο του, αποκαλύφθηκε ότι το e-mail είχε παραπέσει ή, όπως καταλήξαμε, απλώς δεν είχε έρθει το «πλήρωμα του χρόνου», που για εκείνον κατέφθασε φέτος: αφενός κλείνει έναν προσωπικό και δημιουργικό κύκλο εικοσαετίας, αφετέρου πέρασε μια δύσκολη χρονιά που τον έκανε να αναθεωρήσει πολλά. Όμως, δεν βαριέσαι, «όλα γίνονται πάντα για καλό» και το καλό, άμα το υπηρετείς πιστά, βρίσκει, λένε, τον τρόπο να σε ανταμείβει. 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο του Θ. Αντωνόπουλου που δημοσιεύτηκε στη lifo στις 9.6  με τον τίτλο " Δυο μέρες στο αγρόκτημα του Γιάννη Μακριδάκη, στη Χίο". 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί το συγγραφικό έργο του Μακριδάκη από τη βιβλιοnet. 

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017 10:57
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση