Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017 11:09

Τα ρακόμελα και οι αγχόνες, του Νικόλα Σεβαστάκη

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

lifo77Η Αφροδίτη Μάνου επιτέθηκε, λοιπόν, στο «τέρας Σόιμπλε» και τα λόγια της στο Facebook έγιναν, όπως θα περίμενε κανείς, ένα από τα θέματα των ημερών. Σκάνδαλο κακολογίας για κάποιους, δείγμα ελεύθερου λόγου για πολλούς άλλους – για τους περισσότερους. Όμως, οι πιο πολλές από τις αντιδράσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας στάθηκαν στη συγκεκριμένη τραγουδίστρια και στο ύφος των λόγων της. Έμεινε έτσι στη σκιά αυτό το οποίο ξεπερνάει τις ιδιορρυθμίες ενός υβριστικού στάτους. Τα φώτα έπεσαν σε μια παρεκτροπή, ενώ το πρόβλημα είναι η ίδια η ιδεολογία του έντεχνου, η οποία, εδώ και πολλές δεκαετίες, καθαγιάζει τη ρητορική του δίκαιου ελληνικού παραπόνου. Έτσι, λέω πως τα όσα έγραψε η Μάνου για τον Σόιμπλε μπορεί να θεωρηθούν έσχατη και ακραία κατάληξη των διάσημων στίχων από το τραγούδι του Γιάννη Μαρκόπουλου: 

 

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανιστεί ολόκληρο το άρθρο του Νικόλα Σεβαστάκη που δημοσιεύτηκε στη lifo στις 8.6. 

Kι  εδώ  τα έργα και αι ημέραι της κας. Μάνου στο fb, λαύρα κατά του Σόιμπλε. Η ταπεινή γνώμη μας είναι πως μάλλον ελάχιστα καταλαβαίνει η κα.Μάνου για την πολιτική των προσώπων και τι εκφράζουν αυτά σε κάθε φάση, τους ρόλους που παίζουν και τη σχέση τους με όλο το σύστημα και τα συμφέροντά του που επιδιώκουν να εξυπηρετήσουν. Με αυτά σαν βάση υποστηρίζουμε πως αν σε μία συγκυβέρνηση Μέρκελ στη θέση του κ.Σόιμπλε βρίσκοταν κάποιοι άλλοι αρτιμελείς κι όχι ΑΜΕΑ του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Γερμανίας, οι 9 στους δέκα σχεδόν την ίδια πολιτική θα ακολουθούσαν απέναντι στην χώρα μας την περίοδο μετά το 2009. Κι αυτήν την επεξεργασμένη και δουλεμένη επιλογή θα την έκαναν εν ονόματι της Γερμανίας και κατ'επέκταση της Ε.Ε όπως την αντιλαμβάνονται αυτοί τουλάχιστον στην συγκυρία αυτή. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι επικροτούμε αυτές τις επιλογές. 

Τελευταία τροποποίηση στις Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017 04:34

Σχόλια   

0 # Γ.Τ. 13-06-2017 10:07
Φίλε Φώτη Νυχτολέα,

Νομίζω ότι στις ολιγαρχικές κυβερνήσεις, τα πρόσωπα παίζουν κύριο και καίριο ρόλο στις αποφάσεις που λαμβάνονται και στην εφαρμογή τους.

Αν ήταν οποιοσδήποτε άλλος "αρτιμελής χριστιανοδημοκράτης" στη θέση του Σόιμπλε μπορεί να είχαμε εντελώς άλλη πορεία στην Ευρώπη και στην Ελλάδα. Ίσως να ακολουθούσαμε την μόνη σωστή λύση της διάσωσης Ελλάδας και Ευρωζώνης από τις συνέπειες της κρίσης του 2008 μέσω της ενδεδειγμένης "νομισματικής επέκτασης μέσω ΕΚΤ" (το έκανε η Αμερική) κι όχι αυτήν την εκδικητική και βάναυση κατά της Ελλάδας και του νότου πολιτική που επέλεξε και επέβαλλε ο "παραΠρώσοι πληγικός".
Διάβασε τον Βαρουφάκη ... τα εξηγεί πολύ καθαρά ... όλο και κάτι θα μάθεις γι αυτά!

Ακόμα κι αν είχε επιλεγεί από τους Γαλλογερμανούς αυτή η τακτική και πάλι η εφαρμογή της θα ήταν λιγότερο εκδικητική και λαοκτόνα αν ήταν άλλα τα πρόσωπα που θα την εφάρμοζαν. Ο Γερμανός (που δεν είναι ναζί απλά και μόνο γιατί οι ναζί ηττήθηκαν και -παρεμπιπτόντως- δεν ήταν όλοι τους σαν κι αυτόν) είναι διαμάντι!!! Μέττερνιχ, Μπίσμαρκ και Χίτλερ έπαιξαν ρόλους ανάλογους στο πρώτο, στο δεύτερο και στο τρίτο Ράϊχ αντίστοιχα, πιστεύεις πως το σημερινό τέταρτο (οικονομικό) Ράϊχ δεν έχει τον δικό του καθοδηγητή-υπηρέτη;

Όσο για τον Σεβαστάκη, δεν καταλαβαίνω τι τον ενοχλούν τα "όνειρα που παίρνουν εκδίκηση" τα οποία βρίσκουν ζεστή αγκαλιά στην "κρατικίστικη αριστερά"; Η κριτική του για την συμβολή του έντεχνου στη δημιουργία ψεκασμένων είναι μάλλον πολύ επιφανειακή ...

Αφροδίτη Μάνου, συναισθηματικά και για λόγους ιστορικής συνείδησης, είμαι μαζί σου!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση