Σάββατο, 20 Μαΐου 2017 18:21

Εγώ, ο Κυριάκος κι οι Beatles

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(8 ψήφοι)

Με τον πρεσβύτερο γιό  μου, τον Κυριάκο,  κάπου πάμε. Με το αυτοκίνητό του. Όταν μπαίνω στο αυτοκίνητό του,  το μαγνητόφωνο πάντα κάτι παίζει.  Τις πιο πολλές φορές το ελάχιστο που θέλω είναι να το χαμηλώσει και το μέγιστο να το αλλάξει και να βάλει κάτι στο ράδιο. Συνήθως ακούει κάτι μπάντες με θορυβώδη τύμπανα, που ακούγονται σαν τον Υπερσιβηρικό στη μέγιστη ταχύτητά του, κάτι που μου ανακατεύει το στομάχι και μόλις μπαίνουν τα φωνητικά, κάτι κραυγές και ουρλιαχτά, νοιώθω πως θα σπάσουν τα δικά μου τύμπανα. Έχουν κι αυτά τη χάρη τους αλλά δεν τους κάνω τη χάρη.

Αυτή τη φορά η μουσική είναι δική μου. Παίζει το "Abbey road", των Beatles.

 

Μετά την εύλογη απορία μου: "Πώς κι έτσι;" Και την εξήγηση απάντηση: "Να,  πήρα κάτι c.d από το ράφι σου", τα πράγματα μπαίνουν σε κάποια σειρά.

Αρχίζω να δημιουργώ συνειρμούς, συλλογισμούς, ερωτηματικά και τον βλέπω για πρώτη φορά, να με ακούει με προσοχή. Πάνω στη γλύκα, του λέω να σταματήσει δεξιά σ’ ένα περίπτερο για να πάρω τσιγάρα.

 -Άντε τελείωνε μου λέει και έλα να συνεχίσουμε την κουβέντα.

Απ’ το αυτοκίνητο μέχρι το περίπτερο και από εκεί πίσω στο αυτοκίνητο, έχουν περάσει μέσα στο μυαλό μου χιλιάδες βιώματα και χιλιάδες αναμνήσεις που δεν χωράνε μέσα στο χρόνο που έχουμε στη διάθεση μας, για να του τα αναπτύξω.

-Άστο τώρα του λέω. Θα κάτσω να τα γράψω. Να κάνω κι ένα φρεσκάρισμα. Να δω και κανένα σκονάκι.

Και να ‘μαι.

Μέσα στην ταραγμένη δεκαετία του 60 ξεφύτρωσαν τα σκαθάρια.

Εύκολα θα την χαρακτήριζα την πιο ενδιαφέρουσα δεκαετία της ζωής μου. Πεφωτισμένα απ’ την αύρα αυτής της δεκαετίας, έδωσαν το δικό τους στίγμα και έγιναν μέρος αυτής της ακμής σε μια περίοδο που τα είχε όλα:

Κοινωνικές αναταραχές, αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη, τον πόλεμο του Βιετνάμ (50 χρόνια μετά και ακόμη στοιχειώνει την Αμερική). Την εισβολή στον κόλπο των Χοίρων μ’ έναν Φιντέλ Κάστρο στα ντουζένια του, την δολοφονία του Μάλκολμ Χ και τρία χρόνια μετά του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ , τον πόλεμο των έξι ημερών. Την πολιτιστική επανάσταση στην Κίνα, την δολοφονία του Τζων Κέννεντυ, και μετά και του αδελφού του Ρόμπερτ, τον Μάη του 68, (που χαρακτηρίστηκε η πιο επαναστατική αντίδραση του 20ου Αιώνα). Την άνοιξη της Πράγας, αλλά και τη βίαιη καταστολή της, την Χούντα των συνταγματαρχών και τόσα άλλα που ξεχνάω.

Στις επιστήμες είχαμε την πρώτη μεταμόσχευση καρδιάς. Στην τεχνολογία τον πρώτο άνθρωπο που πατάει στο φεγγάρι. Στις τέχνες  μια άνοιξη στα εικαστικά και τον κινηματογράφο. Κυριάρχησε έντονα μια αμφισβήτηση με προεξέχον το κίνημα των Χίπης. Στη μουσική υπήρξε μια πραγματική κοσμογονία,  με δεκάδες συγκροτήματα και το ανεπανάληπτο τετραήμερο μουσικό φεστιβάλ Γούντστοκ που συνδύασε σχεδόν όλες τις μουσικές τάσεις της εποχής.

Θυμάμαι στην Ελλάδα εκείνη την περίοδο σε κάθε γειτονιά ξεφύτρωναν σαν μανιτάρια διάφορα συγκροτήματα που προσπαθούσαν να διακριθούν.

Κάπου εκεί συνάντησα τους Beatles!

Είχα την τύχη να τους γνωρίσω μετά τα παιδαριώδη "Love me do" και "Twist and sound". Σίγουρα αντί γι’ αυτά θα προτιμούσα το λυρικό “Death of the clown” των Kinks, το αλήτικο “It's my life” των Animals, ή το εμπνευσμένο “The air that I breathe“ των Hollies.

Όπως είμαι μονοκόμματος, αν αυτά τα πρωτόλεια τραγούδια τους ήτανε τα πρώτα μου ακούσματα από τους Beatles, το πιθανότερο ήταν να με άφηναν αδιάφορο, να έριχνα μαύρη πέτρα στη μουσική τους, με συνέπεια να τους ανακαλύψω  μετά από χρόνια όταν κάποια  τραγούδια τους  θα μου "βγάζανε τα μάτια".

Όπως συνέβη με τους Rolling Stones, που δογματικά τους απέφευγα και  σε ηλικία poorager ανακάλυψα αριστουργήματα που ούτε ήξερα ότι υπάρχουν. Ενδεικτικά αναφέρω: We love you, Ruby Tuesday, She is a rainbow, I’ve got the blues και άλλα

Η πρώτη επαφή μου με τους Beatles έγινε σ’ ένα πάρτι, στις παράγκες.  Εκεί  το πικ-απ μεταξύ βερμούτ, κράκερς και σέικ, έπαιζε το «I should have known  better». Το κλικ ήτανε ταρακουνητικό.

Ποιοι είναι αυτοί ρε παιδιά; Στην απάντηση, οι Beatles, έμεινα κάγκελο. Η πληροφόρησή μου για τους Beatles μέχρι τότε ήταν ελλιπής και ατεκμηρίωτη. Έτσι την χωρίς λόγο και στοιχεία αρνητική άποψη που είχα μέχρι τότε για τους Beatles, την πέταξα στα σκουπίδια. Και άφησα τ' αυτιά μου που ερέθιζαν το θυμικό μου να αποφασίσουν.  Κι αυτός ο  γαμημένος ο τίτλος του τραγουδιού συνωμοτώντας εναντίον μου δεν άφηνε περιθώρια για κάθε λογής  δικαιολογίες!

Άρχισα να ψάχνω τις μουσικές τους και να ενημερώνομαι για το έργο τους. Από τότε μέχρι την διάλυσή τους πρέπει να πω δεν με απογοήτευσαν ποτέ. Ό, τι καινούργιο δημιουργούσαν μου άρεσε τόσο κι άλλο τόσο κι άλλο τόσο, μέχρι που έφτασε η στιγμή να δηλώσω φαν. Το έργο τους είχε μια συνέχεια και μια συνέπεια που δεν την ξανασυνάντησα σε ροκ συγκροτήματα. Με μαθηματική πρόοδο δημιουργούσαν χρόνο στον χρόνο το ένα άλμπουμ καλύτερο από το άλλο. Το ένα άλμπουμ διαφορετικότερο από το άλλο. Και όλα αριστουργήματα για τα γούστα μου.

Μέχρι που έσκασε η βόμβα του “Sgt Peppers lonely hearts club band”. Η απόσταση από το "Twist and sound"  μέχρι εδώ ήταν διαστημική.  Ένα άλμπουμ που άλλαζε τα μέχρι τότε δεδομένα της ροκ μουσικής. Το ένα τραγούδι καλύτερο από το άλλο. Το ένα τραγούδι πληρέστερο απ’ τ’ άλλο. Ντυμένα με συμφωνικά όργανα, με σοφιστικέ στίχους και απαράμιλλες εκτελέσεις. Ήταν η στιγμή που οι Beatles άλλαζαν ταχύτητα και με  τα γκάζια σανιδωμένα έπιαναν θέση στο πάνθεον των εμπνευσμένων δημιουργών.

Αυτό το άλμπουμ ήταν μεγάλη έκπληξη. Όσο κι αν οι φαν περίμεναν κάτι καλύτερο και όσο κι αν είχαν  προηγηθεί τραγούδια μέσα στους προηγούμενους δίσκους που άφηναν υποσχέσεις ότι κάποια στιγμή θα σκάσει το τέλειο, το άλμπουμ ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Τραγούδια σαν το “You’ve got to hide your love away” από το “Help”, σαν το “ Norwegian wood”, “Nowhere man” και “In my life” από το “Rubber soul”. Και ένα βήμα πριν ο καμβάς ανθίσει και να εκκολάψει την έμπνευση, τα "Im only sleeping" και "Eleanor Rigby" από το "Revolver".

Ειδικά το "Eleanor Rigby" όταν κουράστηκα μέσα στο μπέρδεμα και την απόγνωση όταν έπρεπε να ορίσω κάποιο τραγούδι τους σαν το καλύτερο, καταστάλαξα σ’ αυτό και είχα το κεφάλι μου ήσυχο. Γιατί πέρα από την συγκίνηση που μου δημιουργούσε ήταν που άρχιζε με αμανέ κάτι που προσωπικά με αρρωσταίνει.

Μια κουβέντα για την πρώτη επαφή μου με το Sgt Peppers:

Το άλμπουμ μόλις έχει κυκλοφορήσει. Εντελώς τυχαία συνάντησα στο διάβα μου δυο γνωστούς, που έχοντας τον δίσκο παραμάσχαλα πήγαιναν για συνακρόαση.

-Να έρθω κι εγώ ρε παιδιά να τον ακούσω μαζί σας; 

Η συνέχεια έδειξε ότι δεν γούσταραν καθόλου. Όμως ντράπηκαν. Και είπαν «ναι». Πάλι καλά! 

Ξέμεινα λίγο πίσω τους για να πάρω τσιγάρα απ'  του "Χαράλαμπου"  κι αυτοί έστριψαν στο πρώτο στενό. Με το που έστριψα κι εγώ καθυστερημένος, τους είδα να τρέχουν αλαφιασμένοι για να με αποφύγουν. Δεν τα κατάφεραν. Το πάθος μου ήταν τόσο μεγάλο που υπερίσχυσε της αξιοπρέπειάς μου. Έτσι βρέθηκα να ακούω μαζί τους κάτι που θα άκουγα αύριο μόνος μου, ή με κάποιους φίλους μου και το κυριότερο: Αξιοπρεπώς.

Τον δίσκο τον άκουσα μαζί τους. Έφυγα όμως μόνος. Κι όταν μπήκα κι όταν βγήκα ένα μόνο συναίσθημα με κατακυρίευσε.  Ένα συναίσθημα που για κανένα μα κανένα συνάνθρωπο μου δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να το νοιώσει, πολλώ δε μάλλον να με κυριεύσει:

Τους λυπήθηκα!

Ο ένας δεν ζει πια. Ο άλλος  όταν μετά χρόνια τον εγκάλεσα μου είπε πως δεν το θυμάται. Στα αρχίδια του. Γιατί να το θυμάται σάμπως αυτός έπαθε τίποτα;

Αργότερα και επειδή η σούπα απ' αυτό το περιστατικό μου 'πεσε πολύ ξινή, έβαλα διάφορα καρυκεύματα για να την νοστιμίσω:  Προσμέτρησα την πιθανά υπέρμετρη Μπητλοφροσύνη τους. Συνυπολόγισα ότι ένας θησαυρός υπολογισμένος να μοιραστεί στα δυο τώρα απρόσκλητα θα μοιράζονταν στα τρία. Πρόσθεσα και το νεαρόν και επιπόλαιον της ηλικίας και είπα: Ας πάει στο διάολο!

Άλλωστε η μουσική δημιουργήθηκε για να ενώνει και όχι για να χωρίζει.

Απ’ το Sgt Peppers και μετά άρχισα να ψάχνω και τα λόγια των τραγουδιών τους πέρα από την μουσική. Κάτι που μου δημιουργούσε τεράστια προβλήματα, μιας και τα αγγλικά μου ήταν και είναι καραβίσια.

Μέχρι τότε οι μουσικές μού έδιναν το στίγμα και δεν δυσκολευόμουνα καθόλου μέσα απ’ τους ρυθμούς των τραγουδιών, μέσα από τα όργανα και τις ερμηνείες, να καταλάβω πόσο κουρασμένος είναι ο John Lennon στο " Im so tired" και πόσο νυσταγμένος είναι στο "Im only sleeping". 

Ανθιζόμουνα την αγανάκτηση που κουβάλαγε ο Paul McCartney που δεν μπορούσε να συνουσιασθεί καταμεσής του δρόμου στο "Why dont we do it in the road?"

Κατανοούσα το συναίσθημα που έβγαζε στη κιθάρα του ο George Harrison (μου το έλεγε και η ίδια η  κιθάρα του) στο "While my guitar gently weeps". Ειδικά στην ακουστική εκδοχή ο λυγμός της κιθάρας παίρνει σάρκα κα οστά.

Αντιλαμβανόμουνα την επιθυμία για βοήθεια του Ringo Star απ' τους φίλους του, στο"With a little help from my friends", επικαλούμενος ότι χάρη σ' αυτήν μπορεί να κάνει παπάδες..

Άλλοτε πάλι το κορμί μου ανέβαινε και κατέβαινε ασυναίσθητα σαν να ήμουν σε τραμπολίνο, στο «Being for the benefit of Mr. Kite» και άλλοτε έπιανα τον εαυτό μου χαμένο στο διάστημα να μετράει τις τρύπες του Albert Hall στο "A day in the life".

Να σημειώσω ότι οι Beatles στα πάρτι δεν είχαν πέραση. Αιτία γι' αυτό ήταν ότι τα κομμάτια τους δεν ήταν χορευτικά. Έβλεπες πλήθος νεολαίων σε στιγμές παροξυσμού να κλαίνε, να γελάνε, να χοροπηδάνε, και να εκτοξεύονται, αλλά όλες αυτές τις αντιδράσεις μόνο χορό δεν τις έλεγες. Οι μουσικές τους έδιναν μια λιτή απέριττη κίνηση στο κορμί σου λες και είχαν γραφτεί για ‘σένα αποκλειστικά. Ένοιωθες όμως ότι αυτές οι μουσικές, έβαζαν φρένο στις υπερβολές της φιλάρεσκης προβολής σου.

Ακολούθησαν απίστευτα άλμπουμ που πια η μουσική τους είχε πάει σε άλλη διάσταση. Το "Λευκό (διπλό) Άλμπουμ" με τραγούδια ανεπανάληπτα σαν το "Happiness is a warm gun" και το "Back in the U.S.S.R."  Το "Κίτρινο Υποβρύχιο" με το"All you need is love". Το Abbey Road", με όλη την ενότητα από το "Mean Mr Mustard μέχρι το "The end". Στη μέση αυτής της ενότητας ο Ringo Star, σ' ένα εκπληκτικό σόλο,, παίζει τα πιο γλυκά τύμπανα που έχω ακούσει ποτέ μέχρι τώρα.2

Το "Magical mystery tour"  με αριστουργήματα σαν το "Your mother should know" και το "The fool on a hill". Kαι το κύκνειο άσμα "Let it be" με το ομώνυμο τραγούδι και το "Τhe long and winding road". Όλα επηρεασμένα από την μετά "Sgt Pepper's"  εποχή. Τώρα πια δεν μιλάγαμε για τραγούδια από ένα ροκ συγκρότημα. Μιλάγαμε για συνθέσεις για ένα ευρύτερο κοινό με τεράστιες απαιτήσεις.

Η όψιμη διαπίστωση μα συνάμα και απορία που μου δημιουργήθηκε στο αυτοκίνητο του Κυριάκου, για να ξεκινήσω την κουβέντα, ήταν πώς ένα συγκρότημα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα που έχει για αφετηρία το "Love me do", στο τέλος σκαρφίζεται το "Strawberry fields forever ", το Happiness is a warm gun", το "Dear Prudence", το "She leaving home" ή το "Blackbird", τραγούδι που πρέπει να διδάσκεται στα ωδεία σαν σεμινάριο για κλασική κιθάρα.3 

Με λίγα λόγια. Μέσα σε έξι χρόνια έβγαλαν καμιά δεκαπενταριά άλμπουμ αλλά και δεκάδες single. Μια ποιοτική παραγωγικότητα που δεν την συναντάς εύκολα ακόμα και σε συνθέτες ευρηματικούς και ταλαντούχους. Έδωσαν πολλές συναυλίες και γύρισαν 3-4 φιλμ με μεγάλη επιτυχία. Μυήθηκαν στην ανατολική φιλοσοφία και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα ενσωμάτωσαν στις ενορχηστρώσεις τους περίεργα όργανα όπως το σιτάρ με τις 23 χορδές (Οι έξι είναι παιζόμενες,  οι υπόλοιπες είναι συμπαθητικές). Σκάρωσαν δικά τους ακόρντα για τις ανάγκες των τραγουδιών τους, που αργότερα έγιναν εργαλεία σε πολλούς δημιουργούς και οργανοπαίκτες. Επιστράτευσαν κορνέτες τρομπόνια και άλλα πνευστά όργανα για να ντύσουν το αξεπέραστο "Got to get you into my life".

Με μεράκι, με ποιότητα, με ταλέντο.

Όσο και να τους εκμεταλλεύτηκε η Showbiz, όσο κι αν τους έντυνε ομοιόμορφα, όσο κι αν φαίνονταν ξεκάθαρα ότι ήταν υπό διαρκή καθοδήγηση, αυτό που υπερτερούσε και ξεχώριζε, ήταν το ταλέντο τους.

Το πηγαίο, χωρίς όρια ταλέντο τους.

Πολλά χρόνια μετά τον χωρισμό τους, ακόμα και μετά την δολοφονία  του John Lennon και τον θάνατο του George Harrison κυκλοφόρησε το"Love" ένα άλμπουμ με κτερίσματα από το σύνολο του έργου των Beatles.

 Ήταν μια παραγωγή του George Martin που εκμεταλλευόμενος την συνεργασία του με τους Beatles και χρησιμοποιώντας ατόφιο καταγεγραμμένο υλικό από τις πρόβες τους που το είχε φυλαγμένο, πιθανολογώ σαν κόρη οφθαλμού, έκανε διάφορα remix και τα χώρεσε μεταξύ των γνωστών ηχογραφημένων τραγουδιών.

Ακόμα "πείραξε" τραγούδια από όλες τις εποχές τους, άλλοτε απομονώνοντας τις φωνές και άλλοτε τα όργανα,  αναδεικνύοντας πόσο άρτια ήταν τα δημιουργήματα τους.4

Τελειώνοντας να πω και κάποια πράγματα που εκείνη την εποχή λέγαμε. Βοηθούσαν βέβαια και τα διάφορα δημοσιεύματα που εκδίδονταν σωρηδόν για το φαινόμενο. Τώρα μυθεύματα ήτανε, αλήθειες ήτανε, ποιος να ξέρει. Πάντως τα λέγαμε. Και όχι μόνο τα λέγαμε τα πιστεύαμε κιόλας.

Και τι δεν λέγαμε:

 Ότι το "Lucy in the Sky with Diamonds παραπέμπει στο LSD. Ότι το "Girl" ήτανε συρτάκι. Ότι ο Paul McCartney είναι πεθαμένος γ' αυτό στο εξώφυλλο του "Abbey Road" είναι ξυπόλητος. Ότι στο τέλος του "All you need is love" το "She loves you" το τραγουδάει ο Mick Jagger.  Ότι, ότι, ότι...

Τώρα, για να δέσει το γλυκό, ήγγικεν η ώρα να βάλω και την πάρτη μου στο κόλπο.

Μια βραδιά στο Τριανόν, στην Πατησίων, πήγα να δω το "Κίτρινο υποβρύχιο" ένα έργο με τους Beatles σε κινούμενα σχέδια. Το Τριανόν είναι κινηματογράφος που κατηφορίζει προς την οθόνη και φαίνεται σαν αμφιθεατρικός. Στην είσοδό μου, έπαιζε το "It's only a northern song" ένα τραγούδι που δεν είναι ιδιαίτερα γνωστό. Κατηφορίζοντας για να βρω θέση, μου δημιούργησε  τέτοια ψυχεδέλεια που ενώ κατέβαινα, νόμιζα πως ανέβαινα.  Και τα λόγια εξηγούσαν ότι αν κάτι το ακούς παράφωνο δεν είναι παράφωνο, είναι έτσι γιατί έτσι το έχουν γράψει οι συνθέτες. Και οι στίχοι που τους ακούς περίεργους έτσι τους γουστάρουν οι στιχουργοί. Μια συνειδητά φτιαγμένη δυσαρμονία που είχε σαν αποτέλεσμα ένα αρμονικό αποτέλεσμα. Είναι ένα από τα τραγούδια που λατρεύω.5

Βοηθός λεβητοποιού στην επισκευαστική ζώνη στο Πέραμα. Ένας τεράστιος κύλινδρος γεμάτος σωλήνες που πρέπει να αντικατασταθούν. Το αφεντικό βαράει με μια βαριοπούλα τον σωλήνα απ' τη μία μεριά και εγώ πρέπει να τoν τραβάω από την άλλη μεριά, για να τoν αφαιρέσω. Έλα όμως που το μηχανοστάσιο μετατρέπεται σε Music Hall μ' εμένα πρωταγωνιστή. Αλλοτριωμένος σε μια δουλειά που δεν γουστάρω καθόλου, αρχίζω να βλέπω τα περάσματα και τις σκάλες που επικοινωνούν στα διάφορα επίπεδα της μηχανής σαν εξώστες θεάτρου, τον κορμό της μηχανής σαν πλατεία και το κύλινδρο με τις σωλήνες σαν ντεκόρ του παλκοσένικου.

Κι εγώ στη μέση του πουθενά να τραγουδάω:

Picture yourself in a boat on a river with tangerine trees and marmalade skies...

Το πλήθος να με αποθεώνει. Τα κορτσούδια να κλαίνε να χτυπιούνται να υστερίζονται. Τη φωνή μου την ακούω μόνο εγώ, οι μηχανές δουλεύουν στο φουλ και έχω την πολυτέλεια να φωνάζω όσο θέλω. Μέχρι που η φωνή του αφεντικού με ξεπερνάει:

-Τράβα ρε μαλάκααα.

Ξαφνικά δεν είμαι ούτε ο John Lennon, ούτε σωληνουργός. Είμαι αυτός που πάω δίπλα του και με μάτια που πετάνε σπίθες του πετάω κάτι χοντρά μπινελίκια και τον αφήνω σύξυλο να τα βγάλει πέρα μόνος του. Κατεβαίνω την ανεμόσκαλα και το μυαλό μου, γυρνώντας πίσω, τον βλέπει να βαράει απ' τη μια μεριά με την βαριοπούλα και να πηγαίνει απ' την άλλη και να τραβάει τον σωλήνα για να τον βγάλει. Και τούμπαλιν. Τον φουκαριάρη! Πάνω που πάω να τον συμπονέσω μου την ξαναδίνει πάλι. Δεν έδωσα δυάρα τσακιστή ούτε για το "μαλάκα" ούτε για το χαμένο μεροκάματο. Μα τον κόπανο να μου χαλάσει την συναυλία!

Είχα κιαλάρει και μια γκομενίτσα στον δεύτερο εξώστη!

Μόλις πατάω σε στέρεο έδαφος, free as a bird, ολοκληρώνω ψιθυρίζοντας: 

...the girl with kaleidoscope eyes. Lucy in the sky with diamonds.

Θερινός κινηματογράφος "Αρκαδία". Στην Αγχιάλου, στα Ταμπούρια. Δεν υπάρχει πια. Παρασκευή-Σαββάτο-Κυριακή παίζει το "Help". Δύο παραστάσεις 8-10 και 10-12 τη μέρα. Ήμουν εκεί και στις έξι παραστάσεις. Πάλι καλά που δεν ήταν χειμερινός γιατί εκείνη την εποχή οι χειμερινοί σινεμάδες άνοιγαν στις δύο το μεσημέρι και έκλειναν στις δώδεκα τα μεσάνυχτα. Θυμάμαι η μπομπίνα της προβολής του πρώτου μέρους κόβονταν ελάχιστα δευτερόλεπτα πριν το τέλος του "Ticket to ride", με συνέπεια η μπομπίνα μετά το διάλειμμα να αρχίζει έτσι: ...my baby don't care, my baby don't care δηλαδή με το απειροελάχιστο που έλειπε στο τραγούδι από το πρώτο μέρος. Αν δεν το είχε αυτό το κομματάκι, θα ήταν σα να βλέπεις τα "Φιλαράκια",  χωρίς να περιμένεις τον τελευταίο διάλογο μετά τις διαφημίσεις που κατά κανόνα είναι ο πιο πετυχημένος!

Νοσηλευόμενος με σπασμένη κλείδα στο Κρατικό της Κοκκινιάς. Οι γιατροί μου κάνουν οκτωειδή περίδεση και ετοιμάζονται για να με εγχειρήσουν.  Ένα ραδιοφωνάκι μού κρατάει παρέα, σ' ένα διάλειμμα από τις μουσικές σκάει η είδηση πως κυκλοφόρησε το "Let it be".

Σαν σε κινηματογραφική ταινία, μέσα σε παραζάλη, πετάω τους ορούς τα σωληνάκια και τις πεταλούδες και βρίσκομαι στην "Πέτρου Ράλλη". Τώρα πώς βρέθηκα χαμηλά στην "Σωτήρος" στο "Negro", πώς από το  "Negro" με τον δίσκο στα χέρια βρέθηκα στο σπίτι μου, ποιός έβαλε το άλμπουμ στο πικ-απ και πώς με δεμένα χέρια διεύθυνα το "Dig a pony", μόνο ένας θεός το ξέρει. Και η τρέλα μου. Οι γιατροί με περιμένουν ακόμα για να μου κάνουν εγχείρηση!

Το πόσο ζορίστικα για να τα πω όλα αυτά Κυριάκο μου δεν το διανοείσαι. Ειδικά η ανάγκη για να πω τα μισά ελληνικά και τα μισά ξένα με ξέκανε. Γλύτωσα όμως από το να με εμπαίζεις για την προφορά μου. Ό, τι ξέχασα θα στα πω με το στόμα κι ας επωμιστώ όλες τις συνέπειες.

Και για να ξέρεις υπάρχουν και χειρότερα αγγλικά απ' τα δικά μου:

Φαντάρος στα Φέρρας. Το μεσημέρι στο Κ.Ψ.Μ. "κάνω" ένα φίλο, (όχι στο facebook. Φίλο πραγματικό.) που με πλησίασε μόνο και μόνο επειδή έβαλα στο τζουκ μποξ το "Hey bulldog", τραγουδάρα απ' το "Yellow submarine" και το βράδυ στην έξοδο ένα ζευγάρι τουρίστες με ρωτάνε  πώς θα πάνε στην Αλεξανδρούπολη.

Κάτι πήγα να ψελλίσω αλλά με πρόλαβε ο Σανιδάς. Λοχίας από τη Λαμία.

-Άσε ρε, εσύ δεν ξέρεις αγγλικά θα τους πω εγώ:

-Λοιπόν καρντάσια, today κοιμάστε εδώ  στις Φέρρες και tomorrow morning παίρνετε το train  και ντουγρού για Αλεξανδρούπολη!

 

When I get older losing my hair many years from now...

Αχ! ρε Κυριάκο,  πόσο μακρινό το έβλεπα τούτο δω, τότε που το τραγούδαγα χοροπηδώντας!

 

1) Και δια του λόγου το αληθές:  While My Guitar Gently Weeps 

2) Και δια του λόγου το αληθές:  Ringo Starr Drum Solo Abbey Road 
3) Και δια του λόγου το αληθές:  Blackbird  
4) Και δια του λόγου το αληθές :  Because  
5) Και δια του λόγου το αληθές:  Only a Northern Song  
6) Πολλοί μουσικοί απ'όλο τον κόσμο και από όλα τα μουσικά είδη διασκεύασαν πολλά τραγούδια των Beatles. Υπάρχει όμως μία διασκευή που είναι αξεπέραστη σε βαθμό που να θεωρείται καλύτερη από την original. Είναι αυτή που έκανε ο Άγγλος Τζο Κόκερ (1944-2014) στο τραγούδι   "With A Little Help From My Friends" 1969 Woodstock   
Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017 16:33
Οδυσσέας

Οδυσσέας

Σχόλια   

0 # Νίκος. 23-05-2017 08:57
Α ρε σισέα.
Μου άφτιαξες τη γαμημένη (μέχρι τώρα) μέρα μου.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση