Τρίτη, 16 Μαΐου 2017 19:27

Τι θα ψήφιζα στις 18 Μαΐου αν ήμουν βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ας μιλήσουμε πρώτα εξ ονόματός του: Τη δεύτερη φορά το '15 που ψήφισε αριστερά στην κυβέρνηση δεν είχε πια σχεδόν καμιά προσδοκία πως αυτοί που θα κυβερνούσαν θα είχαν κάποια δημιουργική σχέση με την αριστερά που κουβαλούσε στα μυαλά του τα τελευταία σαράντα πέντε χρόνια. Ψήφισε λοιπόν ΣΥΡΙΖΑ πιο πολύ εξ αιτίας της κεντροδεξιάς που πια και μόνο που τη φανταζόταν στην εξουσία έβγαζε σπυράκια. Με λίγα λόγια δεν τους άντεχε άλλο ούτε σωματικά. Πάντως για να λέμε την αλήθεια δεν περίμενε ότι αυτή η νέα κυβέρνηση θα έφτανε στο σημείο να του ρίξει σ'αυτιά κανονικά και με τον νόμο. Τέτοια συμφωνία, όπως αυτή που απ'ότι φαίνεται ότι θα ψηφίσουν στις 18 του Μάη oi 153 κυβερνητικοί βουλευτές, ταιριάζει στη δεξιά και είναι απορίας άξιον γιατί η Ν.Δ δεν θα την ψηφίσει.

 

Αλλά βλέπετε το ώριμο φιλοευρωπαϊκό κόμμα της Ν.Δ αντιπολιτεύεται όπως ακριβώς και το κατά τη γνώμη της λαϊκίστικο κόμμα της αριστεράς, πράμα που σημαίνει ότι ακόμα κι αν παθαίνουμε εμείς οι Νεοέλληνες τα μύρια όσα το δέλεαρ της εξουσίας είναι πάντα τόσο μεγάλο που ακόμα και σε κρίσιμες καταστάσεις δεν μαθαίνουμε τίποτα. 

Το θέμα είναι αν διαπραγματευόντουσαν με τους ομοϊδεάτες τους θεσμούς οι κεντροδεξιοί επικριτές αυτής της ντροπιαστικής συμφωνίας θα ήταν άραγε πιο επιδέξιοι, θα κατάφερναν να πετύχουν μία άλλη καλύτερη για τον ελληνικό λαό; Δεν νομίζω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Όπως και θέμα είναι το τι διαπραγματευόντανε η κυβέρνηση αυτούς τους οχτώ μήνες. Δεν θα πρέπει να μας ενημερώσει για τις προτάσεις που έπεφταν στο τραπέζι και για τις αλλαγές που προέκυπταν καθ'οδόν μέχρι την τελική συμφωνία; Αν φυσικά εξακολουθεί να έχει τέτοιες ευαισθησίες η μείζων αριστερά μας, θα πρέπει όσο γίνεται πιο σύντομα οι σύντροφοι να δημοσιοποιήσουν τις προτάσεις τους. 

Αυτό που πια το ξέρουμε όλοι είναι η επερχόμενη μείωση τη διετία '19-'20 των συντάξεων, του αφορολόγητου για όλους και για τους ελεύθερους επαγγελματίες η αύξηση της βάσης υπολογισμού των ασφαλιστικών εισφορών και το τέλος του ΕΚΑΣ. Πακέτο με αυτά τα βασικά μέτρα πάει και η συμφωνία για υψηλό πρωτογενές πλεόνασμα, 3,5%, του ΑΕΠ από το '18 μέχρι και το '21 με ρυθμό ανάπτυξης από 2 έως 2.6% ετησίως και πάνω από 3% του ΑΕΠ για το '17. Υπάρχουν και πολλοί ακόμα όροι που κατά κύριο λόγο θα δυσκολέψουν οικονομικά ακόμα περισσότερο την ήδη πιεσμένη ζωή όλων μας. Αλλά συνέβη πια κι αυτό που η κυβέρνηση το ξόρκιζε στην αρχή ως απαράδεκτο, την προνομοθέτηση δηλαδή μέτρων που θα ισχύσουν για μετά τη λήξη της θητείας της. 

Με λίγα λόγια είναι ξεκάθαρο σ'εμάς πως πάμε από το κακό στο χειρότερο και αυτήν τη φορά από αριστερή κυβέρνηση, δίχως μάλιστα να παίζει κάτι που να μας παρηγορεί, κάτι απ' εκείνο το αρχαίο μας, ουδέν κακόν αμιγές καλού. Όπου το κακό τα τελευταία έξι εφτά χρόνια είχε γίνει για πάρα πολλούς συμπολίτες μας ένας εφιάλτης και το χειρότερο είναι ότι θα γίνει και για πολλούς ακόμα ένας άλλος εφιάλτης. 

Τι αντιλέγει η κυβέρνηση μπροστά σ'αυτόν τον Αρμαγεδδώνα των νέων μέτρων; Τα αντίμετρα (7.5 δις για '18-'21), που ως ένα βαθμό ισχυρίζεται ότι θα ανακουφίσουν τους συμπολίτες μας που βρίσκονται ή θα βρεθούν στο λάκκο με τα φίδια. Αυτά όμως για να εφαρμοστούν απαραίτητη προϋπόθεση είναι να επιτευχθούν τα πολύ υψηλά πλεονάσματα, κάτι που στους παροικούντες στην Ιερουσαλήμ είναι αμφίβολο ότι θα συμβεί μ'αυτά τα υφεσιακά μέτρα σε μια κοινωνία που την έχουν ξεζουμίσει.

Πέρα από τα αντίμετρα, σε τι άλλο μπορεί να ελπίζει η κυβένηση, που δεν κατάφερε ούτε μία από τις προ οχτώ μηνών κόκκινες γραμμές της να υπερασπιστεί και άντε τώρα να την ξαναπιστέψει κάποιος όταν θα μιλάει για κόκκινες γραμμές. Φαντάζομαι ότι την άλλη φορά που θα μιλήσει ο πρωθυπουργός για κόκκινες γραμμές ή δε θα του δώσει κανείς σημασία ή θα πέσει το γέλιο της αρκούδας.

Λοιπόν, παίζει κατ'αρχάς η πιθανότητα να ενταχθούμε στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της Ε.Κ.Τ. Παρόλο που επί της ουσίας δεν έχω καταλάβει ποιες ακριβώς συνέπειες θα έχει αυτό για εμάς στην πράξη, μάλλον σ'αυτήν τη συγκυρία κάτι καλό θα σημαίνει μιας και όλοι το βλέπουν ως μάννα εξ ουρανού.

Σε τι άλλο; Στο πιο βασικό που είναι η μείωση της ανεργίας σε συνδυασμό με την μείωση του χρέους.

Για την μείωση του χρέους (320δις) οι γνώσεις που έχω αφομοιώσει με αυτά που έχω διαβάσει, δεν με έχουν κάνει να μπορώ να πω πως εντάξει καταλαβαίνω πλήρως στο πως η μεσοπρόθεσμη μείωση του χρέους θα βοηθήσει να τα καταφέρουμε. Εμπειρικά όλοι γνωρίζουμε ότι αν συμβεί κάποια ελάφρυνση των προσωπικών μας χρεών ανασαίνουμε μιας και συνήθως αυτή η ελάφρυνση είναι προς το καλό του δανειολήπτη. Κάπως έτσι φαντάζομαι ότι αυτήν την ελάφρυνση  θα την εισπράξουμε ως κοινωνία και προφανώς διαφορετικά θα μας αντιμετωπίζουν οι μελλοντικοί δανειστές μας, αυτοί δηλαδή των αγορών που σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης θα βγούμε από τα μέσα του '18, αφού θα γνωρίζουν ότι θα έχουμε ένα χρέος βιώσιμο, άρα θα μπορούμε και να τους ξοφλούμε. Αλλά μέχρι εκεί. Εξ άλλου και σ'αυτό το πεδίο, όλα παίζονται και έχει μεγάλη σημασία ποια θα είναι τα παρελκόμενα της τυχόν μείωσης του χρέους. 

Για την ανεργία τώρα, που επίσημα σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ τον Φεβρουάριο του '17 ήταν στο 23.2% του ενεργού πληθυσμού  και με το δεδομένο ότι τα τελευταία χρόνια περίπου 500 χιλ. συμπατριώτες μας ξενιτεύτηκαν. Δηλαδή μιλάμε για 1.104.604 συμπολίτες μας εντελώς στον αέρα. Αλλά στην πραγματικότητα τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα μιας και όσοι έχουν μία μικρή αίσθηση του τι συμβαίνει γύρω τους ή ξέρουν από πρώτο χέρι, ένα μεγάλο ποσοστό των ανέργων δεν υπολογίζονται από τους επίσημους καταμετρητές. Αυτοί ως γνωστόν δεν μετράνε τους υποαπασχολούμενους, αυτούς που από απελπισία δεν ψάχνουν άλλο για δουλειά και ακόμα μερικές κατηγορίες που δεν καταγράφονται. Η πιο χαρακτηριστική αλλαγή που έγινε τα τελευταία χρόνια όχι μόνο στην Ελλάδα, είναι η αύξηση της μερικής απασχόλησης και άλλες μορφές ευέλικτης εργασίας όπως π.χ συμβάσεις προσωρινής εργασίας, όπου όλα αυτά βεβαίως δουλεύουν υπέρ των εργοδοτών.

Είναι φανερό στον καθένα μας πως αν δεν μειωθεί σημαντικά η ανεργία τα επόμενα χρόνια τότε η οδυνηρή κι αναπόφευκτη συνέπεια στους υπόλοιπους θα είναι η νέα περικοπή των συντάξεων και η διαρκής αύξηση της φορολογίας. Για να μειωθεί η ανεργία όμως θα έπρεπε η συμφωνία να ήταν μια συμφωνία με όρους ανάπτυξης και όχι αυτή που είναι μέρος του φαύλου κύκλου της λιτότητας της ύφεσης και της ανεργίας.

Διότι για να αρχίσει η ανάπτυξη θα πρέπει να κυκλοφορεί χρήμα στην αγορά, να έχει να ξοδεύει ο κόσμος και να γίνουν επενδύσεις. Το μικρό μέρος αυτών είναι δυνατόν να γίνει με τη συμβολή του δημόσιου σε συνεργασία με διάφορους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το μεγάλο μέρος όμως είναι γνωστό τοις πάσι, όταν βρίσκεσαι σε μία κατάσταση πανί με πανί σαν τη δική μας όπου το δημόσιο χρήμα είναι λίγο, θα πρέπει να καλυφθεί από ιδιωτικές επενδύσεις. Που για να αρχίσει να γίνεται η χρεοκοπημένη χώρα μας μια περίπτωση απ'αυτές που θα την σκεφτούν οι εν δυνάμει επενδυτές θα πρέπει να γίνουν πάρα πολλά βήματα και μάλιστα όσο γίνεται πιο γρήγορα. 

Φαίνεται ότι πολλοί απ'αυτούς που  παρακολουθούν το τι συμβαίνει γύρω τους έχουν καταλήξει πως αν δεν γίνουν μεγάλες αλλαγές στο δημόσιο και στην νοοτροπία μας, επενδύσεις δεν πρόκειται να γίνουν και δεν πάει να κτυπάμε τον κώλο μας κάτω. Διότι πως να γίνουν σε μία χώρα που είναι γνωστό ότι δεκαετίες τώρα απωθεί τους φυσιολογικούς επενδυτές; Δηλαδή ακόμα και αν οι συριζαίοι ασπαστούν την ιδέα των ιδιωτικών επενδύσεων και αποφασίσουν να παίξουν με τους ισχύοντες κανόνες ανά τον κόσμο, θα πρέπει να αλλάξουν εκτός από τον εαυτό τους και το κράτος.

Αυτό που δίνει τον τόνο σ'αυτό το πελατειακό κράτος, πέρα από τα διαχρονικά πάρτι με τις μίζες όλων όσων μπλέκονται σε μια ιστορία επένδυσης, είναι αυτό που το ξέρουν και οι κότες, και που είναι η νομοθεσία που δεν βοηθάει καθόλου. Ιστορίες για αγρίους είναι αυτές που έχουμε ακούσει/διαβάσει για ομίλους ή ιδιώτες που σκέφτηκαν να επενδύσουν σ'αυτήν την χώρα. Συχνά οι επίδοξοι επενδυτές μιλούν για μια νομοθεσία δαιδαλώδη, μη λειτουργική, με αφάνταστες επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, με μια δικαιοσύνη που πάει σαν χελώνα και ένα κράτος που όλοι μας λίγο ή πολύ έχουμε εμπειρία το πως μας δουλεύει, το πόσο λίγο είναι αποτελεσματικό. Παθογένειες που οι κυβερνώντες επέτρεψαν να θεριέψουν στις δεκαετίες της μεταπολίτευσης. 

Το πρόβλημα που είναι ολοφάνερο είναι το πως αυτό το αντιεπιχειρηματικό ως το μεδούλι κράτος θα μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο, όπου όσοι υπηρετούν σ'αυτό, ιδιαίτερα αυτοί που βρίσκονται σε θέσεις κλειδιά, θα κάνουν τα πάντα ώστε να προκύψουν επενδύσεις με κανονικές θέσεις εργασίας και αξιοπρεπείς όρους. Αυτή με λίγα λόγια στην κατάστασή μας είναι η μία επιλογή που ίσως την βελτιώσει.

Το άλλο που τραβάει επενδυτές είναι η χαμηλή φορολογία. Κι εδώ είναι πασίγνωστο πως οι καπιταλιστές είναι άπληστοι μέχρι εκεί που δεν παίρνει και που άμα δουν ότι τα πράματα είναι μπόσικα γίνονται εντελώς αδίστακτοι. Να σκεφτείτε ότι οι αμερικάνικες εταιρείες που τώρα επί Τραμπ το συζητούν να επιστρέψουν στις Η.Π.Α κέρδη που παράγουν στο εξωτερικό που φτάνουν τα 2.6 τρις δολάρια και που τα έχουν τώρα τοποθετημένα σε φορολογικούς παραδείσους. Ενώ λοιπόν, η κυβέρνηση τους πρότεινε αντί του ισχύοντας 35% να φορολογηθούν με 10% αυτοί αντιπρότειναν το 3.5%. Εντάξει, αυτό είναι μία ακραία στάση, συνήθως οι χώρες που καλλιεργούν τις επενδύσεις νομοθετούν φορολογία για τους ξένους επενδυτές γύρω στο 12%.

Η καθαρή αλήθεια είναι πως πέρα από όλα αυτά υπάρχει και μία άλλη πολιτική διέξοδος. Δηλαδή η έξοδος από την ευρωζώνη και η αντικαπιταλιστική προοπτική. Γι'αυτήν όμως κατάλληλοι να μιλήσουν είναι όσοι έχουν πειστεί από τις υποσχέσεις αυτού του δρόμου. 

Η κρίση μου, ως κρίση ενός απλού πολίτη ενημερωμένου όπως οι περισσότεροι που θέλουν να έχουν μία επαφή με τα πολιτικά πράματα, είναι πως για πολλούς σύνθετους λόγους η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ  δε θα τα καταφέρει να προκύψει μία αξιόλογη ανάπτυξη τα επόμενα δύο χρόνια, πως ελάχιστα θα μειωθεί η ανεργία και πως η λιτότητα και οι περικοπές θα είναι σχεδόν βέβαιο πως θα μας ξαναχτυπήσουν. Ένας από τους λόγους που δε θα τα καταφέρουν είναι διότι μιλάμε για ανθρώπους που όλη η πολιτική τους ζωή είχε διαμορφωθεί πάνω σε άλλες αξίες και είχε άλλα προτάγματα. Γίνεται μέσα σε δυο χρόνια οι αντίπαλοι της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας να γίνουν επαρκείς υποστηριχτές της; Θα πρέπει να έρθουν τα πάνω κάτω μέσα τους ώστε να προκύψει και μια ανάλογη ανατροπή στην κοινωνία. Μάλλον δε θα τα καταφέρουν και για τον ισχυρό λόγο πως η συμφωνία αυτή κατά βάση είναι υφεσιακή. Αυτή μπορεί και να είναι μια επιδερμική εκτίμηση και που προφανώς μπορεί να πέφτω 100% έξω, αλλά σ'αυτή τη φάση αυτά μπορώ να καταλάβω κι έτσι βλέπω τα πράγματα. Εσείς;

Με αυτήν όμως την εκτίμηση τι θα ψήφιζα αν ήμουν βουλευτής; Βγάζοντας από την πρίζα εκείνον τον εαυτό μου που φτιάχνεται από το αφροδισιακό της εξουσίας, που τρέφεται απ' όλα τα προνόμια, υλικά και μη του βουλευτιλίκι μου και αποφασίζοντας να ψηφίσω κατά συνείδηση, το πιο πιθανόν είναι ότι θα τα κατάφερνα και θα ψήφιζα ΟΧΙ στο νομοσχέδιο με τους όρους της συμφωνίας της 18ης Μαΐου.

Θα ψήφιζα OXI γιατί δεν έχω πειστεί πως αυτή η συμφωνία θα κάνει καλό στην ελληνική κοινωνία. Αν μάλιστα σ'αυτό το σενάριό μου ψηφίσουν ΟΧΙ τρεις ακόμα βουλευτές της συμπολίτευσης η πιο πιθανή εξέλιξη θα είναι οι εκλογές. Που σύμφωνα με τα γκάλοπ και το κλίμα εκεί έξω στην κοινωνία της απόγνωσης που πιάνουν οι κεραίες μας, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα τις κερδίσει η Ν.Δ. Ας αναλάβουν λοιπόν αυτοί να φέρουν εις πέρας μια δικιά τους συμφωνία με τους θεσμούς και να βγάλουν την χώρα μας από την επιτροπεία δίχως άλλα μνημόνια. Με τον τρόπο που πολιτεύονται και με όσα διατυμπανίζουν θα είναι εύκολο γι'αυτούς να πετύχουν μια καλύτερη συμφωνία, πράμα που προσωπικά το θεωρώ απίθανο να μας προκύψει αυτό το ευτυχές γεγονός από τόσο κοντόφθαλμους, ανεπαρκείς και ιδιοτελείς στα προνόμιά τους χατζηαβάτες ανθρώπους που στελεχώνουν το κόμμα της κατεξοχήν διαπλοκής.

Αν τώρα τα μέτρα ψηφιστούν στη Βουλή μεθαύριο, τότε το πιο πιθανόν είναι ότι θα γίνουν εκλογές το 2019. Το δύσκολο είναι να τις κερδίσει τότε ο ΣΥΡΙΖΑ, μιας και η ως εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση είναι να μας έχει προκύψει μια σοβαρή ανάπτυξη και μια σημαντική μείωση της ανεργίας. Διαφορετικά χαιρέτα μου τον πλάτανο. Αυτό πιστεύω. Και το ακόμα πιο δύσκολο θα είναι να έχει σοβαρές πιθανότητες να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ τις μεθεπόμενες εκλογές, αυτές που θα γίνουν με απλή αναλογική, ανεξάρτητα του τι θα έχει κάνει η κυβέρνηση της Ν.Δ. Και θα είναι πιο δύσκολο, διότι τι αντιπολίτευση να κάνεις σε κυβέρνηση Ν.Δ όταν αυτή θα εφαρμόζει τα μέτρα που εσύ τα ψήφισες τον Μάιο του 2017;   

Έτσι περίπου σκέφτομαι, με όλο αυτό που έγινα τα σαράντα πέντε χρόνια της συνειδητής ζωής μου και με τα υπαρξιακά μου σε έξαρση, σ'αυτήν τη δύσκολη για μας συγκυρία, με προφανώς λίγες σχετικά πληροφορίες για ένα τόσο σημαντικότατο θέμα ως προς τις επιλογές που είμαστε αναγκασμένοι να κάνουμε εδώ και τώρα, επιλογές που για να λέμε την αλήθεια είναι ανάμεσα στο ρέμα και στον γκρεμό. Εδώ, όπου όλο το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας μάς έφερε στην φάση να είμαστε με μια θηλειά στο λαιμό. Και φυσικά έχω επίγνωση πως πάντα στην ιστορία παίζουν τα απρόοπτα από διάφορες εξωτερικές και εσωτερικές καραμπόλες, όπως επίσης και πως κάποιες λίγες φορές η παρέμβαση του κόσμου στα δημόσια πράματα αποδεικνύεται καταλυτική.

Κάτι τέτοιες δύσκολες στιγμές μου έρχεται στο μυαλό ένας στίχος του ποιητή Γιάννη Πατίλη, που παρεμπιπτόντως να πούμε ότι για αρκετά χρόνια υπηρέτησε ως καθηγητής στο 1ο Λύκειο Δραπετσώνας. Τον αφιερώνω σε όλους όσους κάτι μέσα τους από τα παλιά σκιρτά και μπορούν ακόμα να έρχονται στη θέση αυτών που βρίσκονται σε άβολη θέση: "Συντομοτέρα πάσης άλλης οδού, η αλήθεια". 

Αυτά αγαπητοί μου και καλή δύναμη. 

Τελευταία τροποποίηση στις Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017 19:19
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γ.Τ. 17-05-2017 15:42
Λάκη,\αν ήσουν (ή ήμουν) βουλευτής του Σύριζα θα ψήφιζες ναι. Αν ήσουν του όχι θα έπρεπε να είχες ήδη παραιτηθεί από τότε που ανακοινώθηκε η συμφωνία.
Κατά τα λοιπά, ως πολίτης κι όχι ως "βουλευτής" δίκιο έχεις.
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση