Δευτέρα, 01 Μαΐου 2017 11:59

Κακώς τον ρωτάς τι θα ψήφιζε αν ήταν Γάλλος; Κάποιες Γαλλίδες που πόζαραν στο Παρίσι σου κάνει;

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Αυτό που του βγαίνει αυθόρμητα είναι Μακρόν, αλλά ότι δεν είναι μπετόν το διαπίστωσε όταν, διαβάζοντας δυο τρία άρθρα που επιχειρηματολογούσαν στην βάση του "τι Παπάγος τι Πλαστήρας ", αντιλήφθηκε ότι για λίγο κλονιζόντουσαν οι, ας τις πούμε, βεβαιότητές του. Στα καθ'ημάς καλή αναλογία δεν μπόρεσε να βρει. Διότι από την μια μεριά η Λεπέν και ο Μιχαλολιάκος, αυτοί oi χώροι του αντιδημοκρατικού εθνικισμού, στο μυαλό του έχουν τις διαφορές της ακροδεξιάς και του ατόφιου ναζισμού, αδελφικοί χώροι βεβαίως βεβαίως, αλλά όχι και μονοζυγωτικοί δίδυμοι. Εξ άλλου η Λεπέν είναι και μία πανέξυπνη και φινετσάτη πολιτικός, κάτι που όπως μου είπε, δεν ξέρει αν τελικά μετράει υπέρ μας.

 

Από την άλλη, ποιος Έλληνας πολιτικός διετέλεσε υπουργός του ΠΑΣΟΚ δίχως να είναι μέλος του, δίχως να έχει πάρει μέρος στα πάρτι μίζας και ρουσφετιών που τα είχαν ψωμοτύρι η πλειονότητα των ακόμα και απλών μελών Πασόκων τα χρόνια που έδεναν και έλυναν και παρόλο που δεν συμμετείχε ο τύπος να έχει κάνει περιουσία μέσω του ευκαιριών που προσφέρουν στους μεγαλοαστούς τα χρηματιστήρια και οι τράπεζες, όπως π.χ ο 39χρονος Μακρόν; Ουδείς.

Να τονίσουμε επίσης πως επιλέγοντας έναν δηλωμένο φιλοευρωπαϊστή εκτός των δύο μεγάλων κομμάτων από μία πολέμια της Ε.Ε και του ευρώ, αυτό δεν σημαίνει πως αν ήταν να επιλέξει ανάμεσα στον Μελανσόν και τον Μακρόν το ευρωπαϊκό κριτήριο θα υπερίσχυε από χέρι όλων των άλλων. Θα έπαιζαν και άλλα, όπως ας πούμε υποσχέσεις για μέτρα που άμεσα μπορούν να εφαρμοστούν υπέρ των λαϊκών στρωμάτων, όπως και προσπάθειες διάνοιξης τούνελ στο μπετόν αρμέ της γερμανικής ευρωζώνης. Λες  όλη αυτή η ανυπόταχτη ρητορεία του Μελανσόν να'ναι ροκανίδια του μυαλού μας ή επί το συριζαίικο, αυταπάτες ολκής; Ε, και; Κάποιες φορές μας λέει η ιστορία, ότι αυτά τα κουφά χιμαιρικά είναι απαραίτητα για να εξέλθει μια κοινωνία από την εντατική και να αρχίσει κάτι να κινείται στ'αλήθεια. Και στο κάτω κάτω, μήπως οι άλλοι του Εμπρός έχουν στο τσεπάκι τους το μαγικό ραβδάκι που όλα θα πάνε μέλι γάλα για όλους; 

Ξεκαθάρισε επίσης και το ότι ανάμεσα στη Λεπέν και τον Μακρόν εν τέλει πρυτανεύει η λογική του " μη χείρον βέλτιστον", αυτό δεν σημαίνει ότι ανάμεσα ας πούμε στον Τσίπρα και τον Μητσοτάκη "η ίδια λογική θα πρυτανεύσει οπωσδήποτε μέσα μου", μου είπε ένα σουρούπο που τα ρακί έρεαν και εκστόμιζαν αλήθειες. Διότι στην εγχώρια περίπτωση, θα έχουμε μία επιλογή ανάμεσα σε έναν αριστερό και σε ένα δεξιό και όσο να' ναι άλλες απαιτήσεις έχει η ζωή μας όλη από την αριστερά, τέτοιες που τον δυσκολεύουν πολύ να ασπαστεί το κριτήριο του μικρότερου κακού.

Αυτό που είναι πάντως σίγουρο, είναι πως, δυστυχώς ή ευτυχώς, εδώ για τα δικά μας παίγνια, όλα είναι ρευστά. Να αναφέρουμε, μου είπε, πως στο ρεπερτόριο της ρευστότητάς μας έχει συμπεριλάβει και την τρισκατάρατη αποχή. Και ότι η εκ των πραγμάτων υποβόσκουσα κόντρα ανάμεσα στις αρχές του και την πολιτική συγκυρία, θέλουμε να πιστεύουμε ότι είναι ανοιχτή και ενδιαφέρουσα, ελπίζοντας πως αυτό δεν θα τον κάνει καιροσκόπο και ωμό, αλλά συνθέτη ενός βαθύτερου βλέμματος εντός του. Αν αυτό σαρκωθεί, τότε θα λάμπουν τα μάτια του σαν πυγολαμπίδες στα σκοτάδια των βασάνων μας κι αυτό όπως και να το κάνουμε θα είναι παρηγορητικό.  

Να διευκρινήσουμε επίσης πως εννοείται ότι η ψήφος σε μία από τις δύο επιλογές, ή η επιλογή της αποχής - λευκού, δεν γίνεται με την άνεση του προβαδίσματος που εξασφαλίζουν τα γκάλοπ υπέρ της μίας επιλογής, τσάμπα μάγκες δηλαδή. Στο δίλημμα έχει νόημα η απάντησή μας μόνο όταν θεωρήσουμε πως από τη δικιά μας ψήφο κρίνεται το αποτέλεσμα. 

Επιστρέφοντας μπαϊλντισμένος στον πραγματικό κόσμο της φαντασίας μας και παρόλα τα ακανθώδη των ένθεν και ένθεν αθλιοτήτων, απάντησε όσο πιο ειλικρινά μπορούσε στην ερώτηση του τίτλου. Δηλώνει λοιπόν ευθαρσώς και επωνύμως, πως ανάμεσα στα ρετάλια του ρεαλισμού και στις υγρασίες του αισθησιασμού, σχεδόν πάντα, χωρίς να ξέρει γιατί, διαλέγει τον δεύτερο, δηλαδή  αυτό .  Ναι αυτό, που είναι 32 Γαλλίδες γυμνές, ερωτικές και υπέροχες στο Παρίσι. Το «Les Francaises» είναι μια αισθησιακή συλλογή γυμνών με πρωταγωνίστριες γυναίκες της καθημερινότητας που δεν είχαν ξαναποζάρει ποτέ, όπως τις φωτογράφισε η Sonia Sieff, έξω στην πόλη του φωτός ή μέσα στον προσωπικό τους χώρο. 

Και για γείωση, αυτό το σχόλιο που το βρήκαμε στο fb στον τοίχο της Άννας Νιαράκη, που έγραψε κάτι σχετικό με τις Γαλλικές εκλογές.

Yannis Yannakis Οι σκέψεις στην αρχική ανάρτηση της Άννας είναι σημαντικές και αξίζουν την προσοχή κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου. Παρ'όλα για τους λαούς, για την καλύτερή τους επιβίωση και για την πολιτική τους συνείδηση, είναι τα πράγματα απλά για μένα: ο Ομπάμα είναι καλύτερος από τον Τραμπ και ο Μακρόν απείρως καλύτερος από την Λεπέν. Η ψήφος στις εκλογές μίας αστικής δημοκρατίας δεν αποτελεί διάγγελμα πίστης, το κρέντο του κάθε ψηφοφόρου: είναι μία σύμβαση και με τους όρους αυτής της σύμβασης ψηφίζει (ή δεν ψηφίζει) ο καθένας. Προφανώς και αποτελούν τα διλήμματα κατασκευασμένες επί μέτρω επιλογές. Και δεν θα σώσει κανένας τον κόσμο ή την ψυχή του ρίχνοντας το ψηφοδέλτιο στην κάλπη. Μπορεί όμως εύκολα να χάσει και τον κόσμο και την ψυχή του όποιος αναρωτιέται τι χειρότερο μπορεί να κάνει ένας εθνικιστής δεκανέας από όσους κατήντησαν την Γερμανία στα χάλια που βρισκόταν το '33...

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 09 Ιουλίου 2017 09:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση