Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017 10:38

Σώπα ρε που δεν σ' αρέσει!

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(2 ψήφοι)

Ο ολιγόλεπτος, τρυφερός διάλογος, έγινε μ' ένα φίλο μου αγαπητό, κοιτάζοντας τον διάσημο ζωγραφικό πίνακα του Πικάσο "Γκουέρνικα" στον τοίχο του μαγαζιού που πίναμε καφέ.

-Αριστούργημα δεν είναι; είπε.

-Δεν μ' αρέσει, είπα.

-Σοβαρά μιλάς; Δεν σ' αρέσει ένα έργο που αρέσει σε όλη την υφήλιο; είπε.

-Εμένα δεν μου αρέσει, είπα.

 

-Καλά, ξέρεις τι απεικονίζει αυτό το εμβληματικό ποίημα; ρώτησε.

-Ξέρω αλλά δε μου αρέσει, απάντησα.

Λίγο μετά.

-Χάλια ο καφές, είπε.

-Εγώ τον βρίσκω εξαιρετικό, είπα.

Όταν γύρισα σπίτι, μού 'ρθε να γράψω κάποιες παλιές μου σκέψεις γύρω από την Τέχνη. Απόψεις ανυπολόγιστης αξίας που λέει ο λόγος.

Κάθε φορά που παρακολουθούμε ένα, πρωτίστως κατανοητό, καλλιτεχνικό δημιούργημα , - Μουσική, Κινηματογράφο, Θέατρο, Λογοτεχνία, Εικαστικά και άλλα -, αυτομάτως και χωρίς να μεσολαβήσει καν ο μηχανισμός της κρίσης μας, χωρίς την παρεμβολή του λογικού μας και χωρίς καμία σκέψη μας, μάς κυριεύει ένα κάποιο αίσθημα: χαρά , λύπη, έκπληξη, συμπάθεια, αντιπάθεια, γενικά μια συγκίνηση, ίσως και κλάμα.

Για ελάχιστο ή περισσότερο χρόνο, είμαστε μονάχοι μας, εμείς και το αγνώστου καταγωγής, αίσθημα.

Είναι εξακριβωμένο, ότι κατόπιν, όσο κι αν  προσπαθήσουμε, μα και ο θεός να κατέβει, είναι αδύνατον να εξηγήσουμε τι έγινε και νοιώσαμε αυτά που νοιώσαμε. Και αυτό σημαίνει ότι ένα έργο Τέχνης, ( οποιοδήποτε ) ακαριαία μας αρέσει ή ακαριαία δεν μας αρέσει, χωρίς να ξέρουμε ούτε το γιατί, ούτε το πώς. Όπως ακριβώς δεν ξέρουμε γιατί μας αρέσει, ας πούμε, ένα ηλιοβασίλεμα, μια μαϊμού, μια παπαρούνα, ένα σπουργίτι στο τζάμι του παραθύρου. Όπως ακριβώς, η αχνιστή φασολάδα μια κρύα μέρα του χειμώνα, ή τα κιτρινισμένα φθινοπωρινά φύλλα πεσμένα στο δρόμο.

Μας αρέσουνε! Αυτό μόνο και έτερον ουδέν.

Όμως η πιο ενδιαφέρουσα ανακάλυψη σ' αυτή την παράλληλη ζωή μας που την λέμε Τέχνη, είναι η ακόλουθη:

Έχει διαπιστωθεί ότι αν, λόγου χάριν, έρθεις εσύ σε επαφή με ένα καλλιτεχνικό έργο κι αυτό δεν σου αρέσει διόλου, τότε, ο κόσμος να γυρίσει ανάποδα, δεν πρόκειται ν' αλλάξει αυτό που εσύ ένοιωσες. Δεν υπάρχει περίπτωση να σου αρέσει με τίποτα, με καμία κυβέρνηση, ακόμα κι αν το έργο αυτό αρέσει στους φιλότεχνους ολόκληρου του πλανήτη, ακόμα κι αν τα βραβεία του είναι αμέτρητα ή η αξία του ανεκτίμητη.

Όλα αυτά μας πείθουν αποστομωτικά, ότι η Τέχνη ούτε νόμους έχει, ούτε κανόνες ανέχεται, ούτε σε φιρμάνια υπακούει.

Ας μας πει λοιπόν κάποιος, πού πατάνε όλοι αυτοί οι αυτόκλητοι δικαστές ( κριτικοί και παρόμοιοι ) και αφρόσυνα επιμένουν να ανακρίνουνε τα έργα και της ημέρες της; Πού βασίζονται και αδιάκριτα χώνονται ανάμεσα σε μας, τους κυνηγούς συγκινήσεων και στα καλλιτεχνικά δημιουργήματα; Εμείς πότε θα αξιωθούμε να ρωτηθούμε, τυπικά έστω, αν μας αρέσει κάποιο μικρό ή μεγάλο έργο, ο Παρθενώνας  ας πούμε;

Με κάποιο τρόπο οι πάσης φύσεως ιθύνοντες αρκούνται να μας υπενθυμίζουν ότι, ως Έλληνες , οφείλουμε μόνο να μας αρέσει και μόνο να τον θαυμάζουμε εσαεί.

Έχουν γραφτεί και έχουν ειπωθεί τόσα πολλά που αρχίζω να βλέπω, με καχυποψία εξαπατηθέντος τον Ναό της Παρθένου Αθηνάς. Ρε μπας και δεν θα μου άρεσε αν δεν με κατηχούσανε μια ζωή ότι είναι γέννημα και σύμβολο της Δημοκρατίας, ότι οι κολώνες του είναι στραβές  για να τις βλέπουμε ίσιες, ότι ο Φειδίας, για να σχεδιάσει τα γλυπτά του, έμεινε τρεις μήνες νηστικός και δύο άυπνος, ότι οι αναλογίες του οικοδομήματος και η θέση του πάνω στον ιερό βράχο είναι σαν από χέρι θεού και χίλια άλλα;

Ομολογώ ότι δεν θα ήθελα να βάλω μια τέτοια καινούργια σκοτούρα στο κεφάλι μου. Όμως για χάρη του Παρθενώνα λύγισα κι επειδή τρώγομαι με τα ρούχα μου θέλω να παραφράσω την ρήση του Κλεμανσό για τον πόλεμο και τους στρατιωτικούς, αυθαδιάζοντας όσο λιγότερο μπορώ:

Η Τέχνη είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να την εμπιστευτούμε στους κριτικούς της Τέχνης.

Μ' όλα αυτά τα αρκετά περιπεπλεγμένα, μακάρι να ξεχωρίσει κάτι, για να μας συνετίζει που και που, ώστε να μην απορρίπτουμε με την ευκολία παντογνώστη ό, τι δεν μας αρέσει, επιβραβεύοντας και προβάλλοντας άλλα,  επειδή μας αρέσουνε. Για παράδειγμα οι απαράδεκτες, προσβλητικές, οργισμένες κριτικές-δηλώσεις κάποιων συνθετών και στιχουργών για το "χάλι" τον "ξεπεσμό" και την "κατάντια" μεγάλου κομματιού του ελληνικού τραγουδιού. Νόμιζα  ότι οι σωτήρες, μάς είχανε τελειώσει.

Στην άλλη πλευρά του φεγγαριού, επείγει η προώθηση μιας παράκλησης υπέρ κάποιων σιωπηλών αντιφρονούντων:  Σε όσους δεν αρέσουνε ζωγραφικές τύπου "Γκουέρνικα", κινηματογραφικές ταινίες τύπου Αγγελόπουλου, τραγούδια μη κατανοητά τύπου "Μαλαματένια λόγια στο μαντήλι" και γενικά ό ,τι ακαταλαβίστικο, ας τους επιτρέπουμε να ζούνε κι αυτοί κοντά μας, δίχως σνομπισμούς, χωρίς παρακολουθήσεις, χωρίς φακελώματα, χωρίς το φόβο του αναμορφωτηρίου και προς θεού, όχι λοβοτομές.

Τελικά την πήρα την απόφαση μου:

Ο Παρθενώνας μου αρέσει επειδή μου αρέσει.

Για να κοιμάμαι το βράδυ ήσυχος.

Για να πάψει να με τρώει ότι μπορεί και να 'ζησα μια ζωή ξεγελασμένος.

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 24 Απριλίου 2017 17:28

Σχόλια   

0 # Νίκος. 09-05-2017 08:23
‘Όλα καλά. Ο μάγος! Τα έβαλε σε τάξη. Ας τα δεχτούμε. Μας αρέσει δε μας αρέσει.
Παράθεση
0 # Γιώργος - Τσιρίδης 05-05-2017 11:46
Ας πούμε πρώτα τα κοινότυπα, αυτά για τα οποία νομίζω ότι δεν θα έχουμε αντιρρήσεις:

α) Ο Φάνης έχει απόλυτο δίκιο όταν λέει πως ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ για ένα έργο τέχνης ισχύει ΜΟΝΟ το "μου αρέσει- δεν μου αρέσει".

β) Κατόπιν, για να γίνεται κουβέντα σε μια ταβέρνα ή έναν τοίχο ιστοσελίδας έρχεται το "είναι ωραίο" που ισοδυναμεί με το: "μου αρέσει και το θέτω στο τραπέζι αιτούμενος να αρέσει και σε σένα". Με το "είναι ωραίο ή όχι" κουβεντιάζουμε και διαφωνούμε ή συμφωνούμε. Το αντίθετο του "είναι ωραίο", δηλαδή το "δεν είναι ωραίο" ισοδυναμεί με την πρόταση "δεν μου αρέσει και έχω την υποψία ότι δεν θα αρέσει ούτε και σε σένα".

Μετά τα παραπάνω μπορούμε να πούμε "Ο Παρθενώνας μου αρέσει, νομίζω ότι είναι ωραίος" (δηλαδή ότι μάλλον πρέπει να αρέσει κι σε σας). "Ο Καντίνσκυ δεν μου αρέσει και νομίζω ότι δεν είναι ωραίος" (δηλαδή υποθέτω ότι δεν αρέσει ούτε και σε σας). Μπορούμε να διαφωνούμε όσο θέλουμε έτσι.

Και κάτι τελευταίο και ουσιαστικό:
Ο Παρθενώνας είναι μια μικρή απειροελάχιστη ένδειξη του τι ήταν η Ελλάδα (εννοείται η αρχαία), όπως κι ο Θουκυδίδης, μια στάμνα, ένα ποίημα της Σαπφούς κτλ. Κι αν δεν υπήρχε Παρθενώνας, η Ελλάδα ό,τι είχε να προσφέρει στον κόσμο (τη δημοκρατία-ελευθερία με όλες τις συνέπειες που είχε αυτή) θα το είχε δώσει και πάλι. Κι άλλοι φτιάξανε αρχιτεκτονήματα όπως το Τατζ μαχάλ (δεν μου αρέσει) ή το Μάτσου Πίτσου (μ' αρέσει) ή τον Πύργο του Άιφελ (ανόητο μου φαίνεται αλλά υποβλητικό) αλλά τα κτίσματα δεν λένε τίποτε από μόνα τους. Όσο για τον Καντίνσκυ, σε όποιον αρέσει βοήθειά του!
Παράθεση
+1 # Νίκος. 02-05-2017 14:19
Δεν θα διαφωνήσω με τις απόψεις σου. Να τονίσω μόνο ότι η ΑΝΑΛΥΣΗ ενός έργου δε γίνεται για να επηρεάσει την άποψη μας, όπως λανθασμένα πιστεύουμε. Γίνεται για να εξηγήσει το γιατί μας αρέσει κάτι ή όχι. Αν για παράδειγμα στις κολώνες του Παρθενώνα δεν υπήρχαν οι «διορθώσεις» από μακριά θα φαίνονταν σαν βαρέλι… και θα άρεσε σε λιγότερους. Ο Παρθενώνας λοιπόν αρέσει η δεν αρέσει επειδή έχει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά, που η ανάλυση του αναφέρει.

Είχε σκεπή το Ηρώδειο; Ο Κορές λέει ναι. Μας ενδιαφέρει; Προφανώς ναι. Μιλάμε για μια σκεπή πολλών τετραγωνικών χωρίς ενδιάμεσες κολώνες στήριξης. Όυπς! μας αρέσει δεν μας αρέσει το Ηρώδειο, εμπεριέχει ένα τεράστιο βήμα της αρχιτεκτονικής το οποίο είναι άξιο θαυμασμού.

Αυτός που μας αφαιρεί το δικαίωμα να μας αρέσει κάτι η όχι είναι ο εγωισμός μας και κανένας άλλος. Είναι πιθανό, αυτά που μας αρέσουν κάποτε θα γίνουν βαρετά και αυτά που δεν μας αρέσουν, κάποτε θα γίνουν αρεστά. Έτσι για μια ακόμη φορά δεν πρέπει να τον βάζουμε (τον εγωισμό μας) πάνω από πράγματα που είναι θαυμαστά, είτε μας αρέσουν είτε όχι.

Τελειώνοντας, Ο Μανγκανέλι (όπως ο Λάκης λέει – δεν ξέρω) απεχθάνεται να δει τον Παρθενώνα. Εγώ, συγκρούομαι με τον Τσιρίδη για τον Καντίσκι. Ο Φάνης θεωρεί ακαταλαβίστικους κάποιους στίχους του Μάνου Ελευθερίου. Έτσι, κάθε έργο συνδιαλέγεται μαζί μας. Μας κάνει να εκτεθούμε, να σκεφτούμε και να Εκφραστούμε. Μαγικό;
Παράθεση
0 # Ιγνατιάδης Λάκης 28-04-2017 13:13
Όταν εκτιθέμεθα στα έργα τέχνης, η όποια κρίση μας αρχίζει και τελειώνει στην κλίμακα του "μ'αρέσει - δεν μ'αρέσει". Αν τώρα ο θεατής μπορεί να διατυπώσει και επιχειρήματα τότε γυρίζουμε σελίδα και αρχίζει το κουβεντολόι. Μέσα απ'αυτό μια ελαφριά μετατόπιση του "μ'αρέσει - δεν μ'αρέσει" ενίοτε προκύπτει σε όσους είναι επιρρεπείς στις γνώμες των συνομιλητών. Ξαναγυρίζουμε σελίδα και πάμε στην κρίση ενός έργου από την κοινωνία και τους θεσμούς της. Για την κρίση αυτή προφανώς παίζει ρόλο η γνώμη του κοινού, σπανίως όμως είναι καθοριστική. Αυτοί που βασικά διαμορφώνουν την επίσημη γνώμη είναι οι θεωρητικοί, οι κριτικοί, οι σχολές, οι άλλοι καλλιτέχνες και η επίδραση που έχει αυτό το έργο σε άλλα που θα ακολουθήσουν. Η σχεδόν τελική γνώμη διαμορφώνεται σιγά σιγά με τον καιρό. Ότι αντέχει στον χρόνο αυτό στον ουρανό της τέχνης είναι ένα άστρο, δίχως όμως σε κάθε χώρα και σε κάθε αιώνα να λάμπει το ίδιο. Σ'αυτό που δίνει έμφαση ο Φάνης είναι το αυτονόητο στην εποχή μας δικαίωμα, έτσι απλά να μας αρέσει ή όχι, ή στον υπερθετικό βαθμό να μας μαγεύει, ένα από τα άπειρα άστρα του ουρανού. Αυτό που όμως είναι σίγουρο είναι πως οι πιο δημιουργικοί άνθρωποι κάθε εποχής με κάποιο τρόπο αναμετριούνται με κάποια από τα άστρα. Ας πούμε ο συγγραφέας Τζόρτζιο Μανγκανέλι φτάνοντας στην Αθήνα μετά από την παραμονή του στην Αφρική, έγραψε:" Ο Παρθενώνας, στα μάτια μου, φάνταζε σαν ένας μύθος τον οποίο απεχθανόμουν: η πνευματική διαύγεια, η γεωμετρική υπεροψία, η άγνοια του μάγματος της αταξίας, των ονείρων των δαιμόνων και των εφιαλτών. Ήμουν αντιμέτωπος με την εμμονή του μύθου γι'αυτό που υποτίθεται ότι έπρεπε να ήταν η Ευρώπη". Μέσα απ'αυτή την σύγκρουση - οικειοποίηση, και στη συνέχεια την παραμόρφωση και την μεταμόρφωση νομίζω ότι γεννιούνται τα νέα άστρα, που τίποτα δεν το αποκλείει ότι θα γίνουν κάποτε για τους θεσμούς μαύρες τρύπες που και η χρηματική τους αξία θα είναι πεσμένη.
Παράθεση
0 # Νίκος. 26-04-2017 11:56
Το έχει γράψει ο Παντελίδης;

Αυτό που ονομάζεις «ξεφτίλα» έρχεται να διορθώσει η Κριτική και η Επιστήμη. Οι αρχαίοι (οι κλασικοί νομίζω εννοείς) δεν είχαν φωτογραφία ούτε σινεμά, ούτε σινεμά με ήχο, ούτε μπαλέτο, ούτε comics, ούτε τυπογραφία…. Άστο! Περιέγραφαν τη μισή αλήθεια.

Tην εποχή επίσης της αναγέννησης, στις εικόνες των Βυζαντινών εμφανίστηκε ο Πλάτωνας. Η πολυδιάστατη προοπτική, η ακαμψία, η επιπεδότητα είναι επίσης αριστουργηματικές προσπάθειες για αυτό που η τέχνη οφείλει στο κοινό της (εκτός της ευχαρίστησης), την έκφραση. Σου αρέσουν; ΟΧΙ. Τέχνη κάνει μόνο ο Μηχαήλ Άγγελος Ε;

Παράνοια. Νομίζω ότι το έσχατο σημείο της, είναι να νομίζεις ότι έχεις πάντα δίκιο. Όχι μόνο επειδή είσαι διαβασμένος, αλλά επειδή θεωρείς ότι τα κατάλαβες καλύτερα.
Παράθεση
0 # Γιώργος - Τσιρίδης 26-04-2017 10:59
Ξέρει κανείς ποιος έχει γράψει αυτόν τον θαυμάσιο ερωτικό στίχο:

«μα για φαντάσου,
ενώ μου λέει "κύκλους στοχάσου"
λείπουν τα ρούχα μου απ' τα σχοινιά σου
γεια σου παράνοια, Καντίνσκι γεια σου»

Όταν η τέχνη θέλει όχι απλά να ξεπερνά (με μια έστω πινελιά) αλλά να αντιτίθεται στο "μου αρέσει" έχουμε συμπτώματα μαλθακίας, όχι των ανθρώπων (τι να σου κάνει ο ανθρωπάκος) αλλά της κοινωνίας.

Ο Φάνης αυτό σημειώνει όπως θα σημείωνε ένας σύγχρονος Επίκουρος. Κατά τον Επίκουρο «Τέχνη εστί μέθοδος ενεργούσα τω βίω συμφέρον». Αν δεν μας αρέσει κι αν δεν μας συγκινεί (... για να κάνουμε και το ένα βήμα παραπάνω) δεν είναι προς το συμφέρον μας.

Τέχνες στην αρχαιότητα (στην εποχή και του Διογένη και του Επίκουρου) ήταν: η "γραμματική τέχνη" (μας έμεινε η "γραμματική" σκέτη), η "μουσική τέχνη" (μας έμεινε η "μουσική" σκέτη) η "γλυπτική τέχνη" (μας έμεινε η "γλυπτική" σκέτη) η "ζωγραφική τέχνη" (τώρα σκέτη "ζωγραφική") κλπ.
Η τέχνη άρχισε από την αλεξανδρινή εποχή να μετατρέπεται από κοινωνικό λειτούργημα σε ιδιωτική υπόθεση (κάτι λέει για αυτά ο μεγάλος ιστορικός Καβάφης). Μέχρι σήμερα (με ένα διάλειμμα στην αναγέννηση) προχωρά σε αυτόν τον δρόμο κι ο καλλιτέχνης, αδύναμο ανθρωπάκι ο ίδιος πλημμυρισμένος με φήμη, λεφτά, δόξα, περιποίηση από τους κατέχοντες της ολιγαρχίας, γίνεται παράσιτο των ισχυρών ξεθεμελιώνοντας την τέχνη από έπαλξη κοινωνικών προταγμάτων σε ακαταλαβίστικη υπόθεση μιας κάστας δημοπραττών, τεχνοκριτικών και πλουσίων. Στους πτωχούς επιτρέπεται μόνο να βλέπουν κάποια αντίγραφα χωρίς βέβαια να καταλαβαίνουν παρά μόνο ό,τι οι τεχνοκριτικοί ορίζουν ως νόημα του έργου. Σαν ηδονοβλεψίες ... Απίστευτη ξεφτίλα του ανθρώπινου είδους.
Παράθεση
0 # Νίκος. 26-04-2017 10:28
Πως ορίζεις αν ένα έργο τέχνης είναι αξιόλογο; Από τη δυσκολία της κατασκευής του; Κατά συνέπεια… αφού ο πίνακας έχει κύκλους (που γίνονται με διαβήτη) τότε ο Καντίσκι είναι μαλάκας όπως και εγώ που μου αρέσει.

«Κύκλοι στον κύκλο…» Ο καλλιτέχνης (Καντίσκι)) ζωγραφίζει fractals (μορφοκλάσματα) πολύ πριν οι υπολογιστές τα δημιουργήσουν. Τι έχει στο μυαλό του; Το άπειρο; Μια μαγική εικόνα; Πια είναι η διαλεκτική του έργου; Τι πραγματεύεται;

Ο Διογένης και οι κυνικοί «έγραφαν» και τα τότε αριστουργήματα. Επίσης δεν χρησιμοποιούσαν χαρτί και επιπλέον δεν είχαν την αίσθηση της «τουαλέτας».

Όσο επιμένουμε στο απλοϊκό: "μου αρέσει – δε μου αρέσει" τότε πρέπει να δεχτούμε ότι για μερικούς (ίσως περισσότερους από εμάς) ο στίχος: «Μα για φαντάσου, λείπουν τα ρούχα μου από τα σχοινιά σου…» είναι ερωτικός.
Παράθεση
0 # Γιώργος - Τσιρίδης 25-04-2017 21:21
Ποια Γκουέρνικα ρε Φάνη, αυτή τα δείχνει όλα, τις γελάδες, τα άλογα, τις μπόμπες, όλα! Λίγο ατσούμπαλα αλλά τα δείχνει (ειδικά αν στα δείξει κάποιος).

Σου έχει τύχει να δεις κανέναν Καντίνσκυ; Η εγκυκλοπαίδεια λέει για τον Καντίνσκυ: "Ρώσος ζωγράφος και θεωρητικός της τέχνης, θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες του 20ού αιώνα". Έργα τρομερά: Κύκλοι στον κύκλο, Μικρόκοσμοι κλπ. Δεν καταλαβαίνεις τίποτα, μεγάλη τέχνη. Ωραία διακοσμητικά σχήματα όπως τα αραβουργήματα. Σκέψου ότι ένας πίνακας Καντίνσκυ μπορεί να κοστίζει εκατομμύρια κι αν τον αντιγράψεις και βάλεις κι ένα ωραίο κοκκινάδι σε μια άκρη η τιμή πέφτει στα δεκάρικα. Δηλαδή ήταν κάτι πανέμορφο κι εσύ το χάλασες!!! Αυτή είναι η τέχνη σήμερα. Τέτοιος κόσμος τέτοια και η τέχνη του!

Αν έδειχνες κάτι τέτοιο στην Ελλάδα (την αρχαία εννοείται) θα σου χτυπούσαν την πλάτη ευγενικά και θα σε έστελναν στο πρυτανείο να φας κάτι και να πιεις μπας και συνέλθεις. Τέτοιος ήταν τότε ο κόσμος και τέτοια ήταν τότε η τέχνη του!
Ο Διογένης ευχαρίστως θα χρησιμοποιούσε τα μεγάλα σημερινά έργα για χαρτί τουαλέτας.
Παράθεση
0 # Νίκος. 25-04-2017 13:04
Φάνη, οι αισθήσεις: εκπαιδεύονται. Έτσι, είναι σίγουρο ότι αλλάζουν τα γούστα σου καθώς αλλάζει η ζωή και τα βιώματα σου. Είναι πολύ απλοϊκό το «μου αρέσει – δε μου αρέσει». Είναι βέβαιο ότι η ιστορία ενός έργου τέχνης, όπως και ενός ανθρώπου, η ενός κράτους, κλπ, είναι χρήσιμη. Η «επιστημονικότερη» κριτική και η ανάλυση, επίσης. Είναι κομμάτια της εκπαίδευσης μας άρα και του τρόπου που αντιλαμβανόμαστε την αισθητική.
Παράθεση
0 # Σκουπιδογιαννος 24-04-2017 17:38
Μου αρέσει αυτό που διάβασα!
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση