Σάββατο, 22 Απριλίου 2017 16:55

Ως αριστερός πολίτης, λέμε τώρα, ήμουν και είμαι απέναντι στο Μαδούρο και τους Βενεζουελάνους συντρόφους του

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Το πεντάγωνο των αξιών μου θεωρώ ότι είναι Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Ασφάλεια και Ευημερία. Η σειρά είναι η δική μου επιλογή, είναι κάτι που πιστεύω ότι προσπαθώ να είναι κοντά στον τρόπο της ζωής μου. Ανάμεσα στις γωνίες οι πλευρές και οι διαγώνιες δεν είναι νεκρές ζώνες. Πολλά συμβαίνουν εκεί, κάποια απ'αυτά είναι ακόμα αχαρτογράφητα. Πολλά, είτε ως συνθέσεις είτε ως συγκρούσεις των ουσιών των γωνιών και που με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο καθορίζουν το υπαρξιακό τοπίο του καθενός. Μέσα σ'αυτό να μην ξεχνάμε και το φαντασιακό του. Όπως επίσης και το ότι οι "γωνίες" στο διάβα των αιώνων καθορίζονται και από τα τοπία του καθενός. Οι επιδόσεις στα κομβικά σημεία του πενταγώνου της ομάδας του Μαδούρο στην Βενεζουέλα ( 916.445 τ.χιλ - 31.500.000 κάτοικοι.) είναι απίστευτα χάλια.

 

Οι εξηγήσεις που θεωρούν πως η άθλια κατάσταση που ζουν οι Βενεζουελάνοι εδώ και χρόνια οφείλεται, εκτός από την πτώση των τιμών του πετρελαίου, σε διάφορους σκοτεινούς και αδίστακτους ντόπιους και ξένους, στην μαύρη αντίδραση δηλαδή, που θέλουν τον πλούτο και την εξουσία της Βενεζουέλας και απεργάζονται μακιαβελικά σχέδια δεν πείθει παρά μόνο εκείνους που σχεδόν με θρησκευτική πίστη πιστεύουν ότι α) η αριστερά έχει πάντα δίκαιο και έχει στο τσεπάκι της τις σωστές λύσεις β) γι'αυτό η αριστερά είναι αδύνατον να αποτυχαίνει στο να εκφράζει τα συμφέροντα του λαού, γ) η λατρεία στα λόγια του αλάθητου, ομοούσιου και καλού λαού είναι το άλφα και το ωμέγα μιας πολιτικής που συχνά πυκνά βαφτίζει το κρέας ψάρι. 

Το πρόβλημα είναι, ότι ενώ παγκοσμίως και διαχρονικώς η αριστερά έχει πολλές φορές αποτύχει οικτρά στο να βάλει σε κίνηση έναν άλλο κόσμο που να πλησιάζει τα ιδεώδη της, εν τούτοις υπάρχουν αρκετοί αριστεροί που θεωρούν πως οι καλές προθέσεις της αριστεράς είναι αδύνατον να οδηγούν και στην κόλαση. 

Η κοινή μου λογική νιώθει την ανάγκη να το τονίσει για μία ακόμα φορά πως οι επιδιώξεις της αντιπολίτευσης - που προφανώς έχει μεγάλο μερίδιο της κατάστασης όπως διαμορφώνεται στην Βενεζουέλα - δεν θα είχαν πέραση για τόσο πολύ χρόνο σε ένα μεγάλο μέρος του λαού της, αν υπήρχε μία ικανή, ανοιχτόμυαλη και δημοκρατική αριστερά στην χώρα αυτή που δεν έριχνε διαρκώς λάδι στην φωτιά. Τον Μαδούρο και όλους όσους τον υποστηρίζουν, επειδή δηλώνουν αριστεροί, ως τέτοιους τους κρίνω. Τους κρίνω λοιπόν, επιεικώς, ως παράδειγμα προς αποφυγή. Και το κάνω αυτό διότι θεωρώ ότι έχει νόημα να πούμε δημόσια τη γνώμη μας για όσα συμβαίνουν στη Βενεζουέλα, αφού αυτά, θέλουμε δεν θέλουμε, ρίχνουν τη σκιά τους σε όλες τις αριστερές της οικουμένης, ή με άλλα λόγια, η Βενεζουέλα είναι και εδώ ακόμα και γι'αυτούς που κάνουν ότι μπορούν για να μην τη βλέπουν ή να τη βλέπουν όπως θα ήθελαν να είναι.

Θεωρώ πως και στον δεξιό και στον κεντρώο και στον αριστερό χώρο υπάρχουν πάντα πολιτικές δυνάμεις που οι επιδόσεις τους με τα δικά τους κριτήρια όταν βρεθούν στην εξουσία είναι πολύ κατώτερες απ'αυτές που έχει ανάγκη η χώρα τους σ'εκείνη τη συγκυρία. Όπως επίσης υπάρχουν καταγεγραμμένα από την Ιστορία τα έντονα ειδύλλια που είχαν δυνάμεις απ'όλους τους χώρους με τον αυταρχισμό που συχνά οδηγεί σε μία ολοκληρωτικού τύπου σύλληψη της κοινωνίας.

Στις δυνάμεις αυτές, όταν προέρχονται από τον χώρο της αριστεράς, δεν νιώθω καμία υποχρέωση ως αριστερός να συμπαρασταθώ, γι'αυτό και μετά από ένα διάστημα επέλεξα να είμαι απέναντι στο καθεστώς Μαδούρο. Η μόνη πολιτική και ηθική υποχρέωση που νιώθω είναι η συμπόρευση με δυνάμεις μιας άλλης αριστεράς, δυνάμεις που στην πράξη διαφοροποιούνται από επιλογές τύπου Μαδούρου και αναζητούν την αλήθεια για τις αιτίες αυτών των πολιτικών που αμαυρώνουν τον χώρο της αριστεράς. Να υπενθυμίσουμε εδώ πως ανάμεσα σ'αυτές συγκαταλέγονται ο Τσόμσκι και ο πιο φτωχός πρόεδρος του κόσμου, ο πρώην πρόεδρος της Ουρουγουάης Χοσέ Μόχικα. Και πως η προβληματική για τις αθλιότητες του κύκλου Μαδούρου δεν μπορεί να μην αναμετρηθεί με κάποιες πλευρές από τον τρόπο που πολιτεύτηκε ο Τσάβες, τα υπόγεια ρεύματα που εξέθρεψε καθώς και το ότι αποδέχτηκε το προνόμιο να επιλέξει το διάδοχό του και επέλεξε τον Μαδούρο.

Να τονίσω πως και με τις δημοκρατικές και ψαγμένες αυτές δυνάμεις της αριστεράς θα πρέπει πάντα να γρηγορούμε ως φύλακες. Διότι ποτέ δεν υπάρχει καμία εγγύηση πως όταν ακόμα και τέτοιες δυνάμεις, δηλαδή εμείς, βρεθούν στην εξουσία με την ενεργό συμμετοχή του σκεπτόμενου λαού θα καταφέρουν να κερδίσουν μάχες. Και πιο συγκεκριμένα εκείνες τις μάχες που θα έχουν ως στόχο να αστράφτουν για όλο τον κόσμο εξ ίσου όλες οι γωνίες του πενταγώνου, κάτι που για να λέμε την αλήθεια είναι σαν να γεννιόμαστε πέντε φορές. Σε τέτοιους ανυπέρβλητους αγώνες που ανατέλλει ένας άλλος κόσμος, διαφορετικός απ'αυτόν που οι γωνίες με το ζόρι λάμπουν, τα ρίσκα είναι πάντοτε μεγάλα, αλλά το στοίχημα είναι απ'αυτά που πολλές φορές σου έρχεται να πεις, ναι, χίλιες φορές αξίζει ο κόπος, για τα όχι σ'αυτόν το γαμημένο το ντουνιά.

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017 07:09
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Σχόλια   

0 # Γιώργος - Τσιρίδης 25-04-2017 21:26
Με γράφεις ... ΟΚ δικό σου είναι ο τοίχος ...
Παράθεση
0 # Γιώργος - Τσιρίδης 24-04-2017 07:21
Λάκη
έχω ένα ΚΟΥΪΖ:
Αν από τα πέντε αγαθά που έθεσες (Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Ισότητα, Ασφάλεια και Ευημερία) έπρεπε να διαλέξεις ένα, όχι σαν το πιο σημαντικό ή ενδιαφέρον ή πιο ... τάδε αλλά σαν εκείνο που μπορεί να εξασφαλίσει και όλα τα άλλα, ποιο θα διάλεγες;
Σε ρωτάω ΟΧΙ για το ΠΡΟΪΟΝ (εκ των πέντε) που προτιμάς αλλά για εκείνο το ένα που ΠΑΡΑΓΕΙ όλα τα υπόλοιπα πέντε.
Ποιο είναι;
Παράθεση

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση