Πέμπτη, 16 Μαρτίου 2017 12:58

Της κακομοίρας με τον Χατζηχρήστο έγχρωμο στον Αντέννα το Σάββατο 18.3 στις 8μ.μ

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η είδηση δεν είναι ότι το Σάββατο 18.3 στις 8.00 ο Αντένα θα προβάλει το έργο "Της κακομοίρας" του Ντίνου Κατσουρίδη με τον Κώστα Χατζηχρήστο στο ρόλο του μπακαλόγατου Ζήκου. Αλλά ότι η ταινία, πενήντα τέσσερα χρόνια μετά την πρώτη της προβολή, επιστρέφει έγχρωμη και σε high definition. Η ταινία έγινε remaster (επανέκδοση) σε έγχρωμη έκδοση και HD ανάλυση από την West Wing Studios, με την υποστήριξη και την επιμέλεια της Καραγιάννης-Καρατζόπουλος. 

 

Για κάποιους υπάρχει ένα θέμα που έχει να κάνει με την αυθεντικότητα. Όχι ότι απαραίτητα δεν τους αρέσει ο εκσυγχρονισμός, αλλά θεωρούν ότι ο συγκεκριμένος συνήθως είναι μία κιτς αναπαλαίωση άπιστη στο πνεύμα της δημιουργίας. Μια ανάλογη περίπτωση ήταν μια έκθεση που είχε γίνει πριν χρόνια στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο με επιχρωματισμένα τα αγάλματα των αρχαίων μας. Οι εμπνευστές βασίστηκαν στην γνώση ότι στην εποχή τους τα αγάλματα ήταν χρωματισμένα και από εκεί και πέρα αυτοσχεδίασαν βάφοντάς τα. Μου άρεσαν, αλλά λιγότερο από τα δίχως τα αρχαία τους χρώματα, παρόλο που έτσι ήταν πιστά στο πνεύμα του δημιουργού τους, δηλαδή της εποχής τους. Ίσως ο πιο ισχυρός λόγος να είναι πως λευκά τα είχα συνηθίσει. 

Στο σινεμά το ασπρόμαυρο ότι κι αν είναι η ταινία, θέλουμε δε θέλουμε μας κρατά σε μια απόσταση από την ιστορία που εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Ή καλύτερα, μας κρατά σε μια απόσταση από την πραγματικότητα των οφθαλμών μας κι αυτό συνήθως δίνει ένα κάποιο βάθος, ακόμα και όταν η ταινία είναι εντελώς επιδερμική. Το άλλο που πετυχαίνει το ασπρόμαυρο στις μέρες μας είναι η δημιουργία της πατίνας του χρόνου, πράμα που από μόνο του αναδεικνύει την αξία του χρόνου ως τέταρτης διάστασης στην συνείδησή μας, ανεξάρτητα των χρόνων που εξελίσσεται το στόρυ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά τα ασπρόμαυρα φιλμ μοιάζουν πιο πολύ με τα όνειρά μας καταφέρνοντας έτσι να μας δημιουργούν πιο εύκολα απ΄ ότι τα έγχρωμα, ένα αίσθημα ονειρικό πιο κοντά στο αόρατο της πραγματικότητας. Με λίγα λόγια κάθε ασπρόμαυρο φιλμ διαθέτει μία γοητεία σαν εκείνη που προκύπτει όταν υπάρχει επέμβαση στο στυλ και τη μορφή ενός ανθρώπου κρύβοντάς του τις ατέλειες και τονίζοντας τα ατού του. Και όσο πιο διακριτική είναι αυτή τόσο πιο πειστικό το αποτέλεσμα. 

Αν τώρα την ώρα της προβολής δεν έχουμε κάτι άλλο πιο σημαντικό να κάνουμε, λέμε να στηθούμε για να παρακολουθήσουμε τον χρωματιστό μπακαλόγατο. Αν είμαστε εστέτ το πιο πιθανόν θα είναι ότι δεν θα αντέξουμε πάνω από 10 λεπτά. Να λοιπόν που ο Αντέννα μας προσφέρει μια ευκαιρία για να δούμε πόση ώρα θα αντέξουμε να παρακολουθήσουμε χρωματιστό τον υπέροχο Χατζηχρήστο κι έτσι να διαπιστώσουμε τι τέλος πάντων είμαστε κι εμείς, λαϊκοί από εκείνους του 1.5 εκ. που παρακολουθούν το survivol ή εστέτ. Αλλά ότι κι αν είμαστε αυτό που είναι σίγουρο είναι η αδυναμία μας να σταθούμε εμπόδιο στη δύναμη της τεχνολογίας να εφαρμόζει στην πράξη ότι καινούργιο κατακτάει κάθε φορά.     

Τελευταία τροποποίηση στις Σάββατο, 18 Μαρτίου 2017 09:19
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση