Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 13 Μαρτίου 2017 17:21

Τα καουμπόικα παιχνίδια του Ερντογάν και πόσο κινδυνεύουμε να μας πάρουν κι εμάς οι σφαίρες

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Πως θα μου άρεσε να ήταν τα πράματα στην Τουρκία; Εντάξει, το δημοψήφισμα για το είδος της δημοκρατίας της δε μπορούμε να το βγάλουμε από το σενάριο, διότι τότε αλλάζει όλο το έργο. Όμως θα μπορούσε αυτή η προεδρική δημοκρατία που προτείνει ο Ερντογάν να ήταν τουλάχιστον παρόμοια με τις αντίστοιχες δυτικοευρωπαϊκού τύπου. Που δεν είναι.

 

Όπως ισχυρίζονται έγκυροι αναλυτές στο καθεστώς που θα προκύψει, υπουργικό συμβούλιο με εξουσίες δεν θα υπάρχει και η διάκριση των εξουσιών που θα υπάρχει θα είναι εντελώς προσχηματική. Ο πρόεδρος θα έχει τη δυνατότητα να εκδίδει κατά βούληση προεδρικά διατάγματα και να διαλύει την εθνοσυνέλευση όποτε το επιθυμεί. Ο πρόεδρος, δηλαδή στην παρούσα φάση ο Ερντογάν, θα έχει τη δυνατότητα να αποφασίζει για όλα. Πρόκειται δηλαδή, για ένα εντελώς προσωποπαγές σύστημα δίχως θεσμικά αντίβαρα. Με λίγα λόγια θα προκύψει ένα αυταρχικό καθεστώς που πολύ εύκολα θα διολισθαίνει στη δικτατορία. Όλα αυτά προφανώς και δεν είναι δυνατόν να τα γουστάρουν άνθρωποι που χρόνια παλεύουν για να εμπλουτίσουν την δική μας φτωχή δημοκρατία. Είναι δηλαδή ζήτημα αρχών. 

Θα ήθελα επίσης το δημοψήφισμα αυτό να διεξαγόταν με όλα τα ΜΜΕ εν λειτουργία και ελεύθερα μέσα σε ένα καθεστώς που οι υπερασπιστές του "όχι" να μπορούσαν να λένε την γνώμη τους σε δημόσιες συγκεντρώσεις δίχως να απειλούνται από πρόσωπα του κράτους και του όλο και πιο ισχυρού παρακράτους.  

Τι άλλο θα ήθελα; Με το δεδομένο του ευρωπαϊκού κεκτημένου της ελευθερίας του λόγου και του δικαιώματος των συναθροίσεων, δεν έχω πειστεί για την απαγόρευση από μερικές ευρωπαϊκές χώρες να ομιλούν Τούρκοι υπουργοί στους Τούρκους ψηφοφόρους που διαμένουν στις χώρες αυτές. Τουλάχιστον θα ήθελα οι απαγορεύσεις αυτές να αποφασιζόντουσαν εν ονόματι της προστασίας των δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Τουρκία, που όπως είναι γνωστό έχουν καταπατηθεί αγρίως και πολλάκις από τότε που έγινε εκείνο το ευτυχώς αποτυχημένο πραξικόπημα. Γιατί αυτό που συμβαίνει τώρα είναι να απαγορεύονται οι ομιλίες στο όνομα της δημόσιας τάξης και της κοινωνικής ειρήνης, που κινδυνεύουν λέει από το Ερντογανικό καθεστώς. Να σημειώσουμε εδώ πως γύρω στα 3 εκ. Τούρκοι ζουν στην Γερμανία, 500 χιλ. στην Ολλανδία και άλλες 500 χιλ. σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Απ'αυτούς οι μισοί έχουν δικαίωμα ψήφου και στην Τουρκία. Στις εκλογές του 2015 ένα 60% είχε ψηφίσει το κόμμα του Ερντογάν, κι αυτός είναι ένας πολύ σοβαρός λόγος που επιμένουν οι Ερντογανικοί να θέλουν να τους μαζέψουν και να τους φανατίσουν κι άλλο.  

Τι μου κάνει εντύπωση; Το νταηλίκη των Τούρκων υπουργών που βγάζουν γλώσσα στις χώρες της Ε.Ε., λέγοντας αυτά τα άθλια που λένε. Ποιοι; Μα αυτοί που αν είχαν μια σταλιά τσίπα θα έπρεπε να κοιτάζονται βαθιά στον καθρέφτη τους, πριν εκστομίζουν τις κατηγορίες τους για δήθεν ναζιστικά καθεστώτα στη Δύση και να γινόντουσαν πατζάρια. Που πατάνε λοιπόν, όταν μάλιστα η οικονομία της Τουρκίας εδώ και καιρό έχει πάρει την κάτω βόλτα; Απ'ότι λένε διάφοροι αναλυτές, το "ναι" δεν φαίνεται να σαρώνει όπως φανταζόμασταν εμείς απ'όξω. Δυσκολεύεται επί του παρόντος να ξεπεράσει το 50%, παρότι που παίζει στην ουσία άνευ αντιπάλων. Μια λοιπόν αντιευρωπαϊκή ρητορεία εντός της Τουρκίας που προβάλλει τους υπέρμαχους του "ναι" ως θύματα της Δύσης δίνει την ευκαιρία να φουντώσει η φωτιά ενός διάχυτου αντιευρωπαϊκού αισθήματος, κι αυτό είναι ένα από τα δυνατά χαρτιά του Ερντογάν. Το άλλο δυνατό του χαρτί είναι οι πρόσφυγες, που η συμφωνία για το προσφυγικό δεν του δένει τα χέρια και μπορεί αν πάσα στιγμή να απειλεί, ιδιαίτερα αυτήν την εποχή που το προσφυγικό ταλανίζει τις χώρες της Ε.Ε. και απ'ότι φαίνεται μετράει στους Ευρωπαίους ψηφοφόρους. Όλα αυτά θα είχαν μικρή επίδραση αν συνέβαιναν σε μια άλλη περίοδο, όπου δεν θα υπήρχαν εκλογές στον ορίζοντα και αν δεν υπήρχε μία πανταχούσα άνοδος της ξενοφοβικής και ισλαμοφοβικής άκρας δεξιάς που λόγω των τρομοκρατικών επιθέσεων επιβάλλει την ατζέντα της. Ας μην αφήσουμε επίσης έξω από την εικόνα την άμεση υποστήριξη από τον Πούτιν και την έμμεση από τον Τραμπ, ηγέτες που μοιάζουν με τον Ερντογάν, και έτσι τον αποθρασύνουν. 

Κι εμείς; Εμείς, δηλαδή η όχι και τόσο ψύχραιμη ηγεσία μας, τα άμυαλα ΜΜΕ, που για το κέρδος τους έχουν γίνει μανούλες στο να πουλάνε τρόμο, αλλά και όσο μπορεί ο φιλειρηνικός επί του παρόντος κόσμος, πρέπει να προσέχουμε και να μην παρασυρθούμε σε κόντρες με το Ερντογανικό περιβάλλον, που ευκαιρία ψάχνει να κερδίσει πόντους. Με δεδομένο ότι μέχρι στιγμής δεν τα πήγε καθόλου καλά ως προς τις επιδιώξεις του στη Συρία, όπου μάλλον θα προκύψει ένα Κουρδικό κράτος στα σύνορά της, ότι χειρότερο δηλαδή για την Τουρκία, θα προσπαθήσει να κερδίσει πάση θυσία ότι μπορεί απ'όπου μπορεί. Κι εμείς θεωρούμαστε απ'αυτούς εύκολος στόχος, όπου μάλιστα ο ένας σμπάρος τους θα ρίξει δυο τρυγόνια, αφού έτσι θα φανεί ότι προκαλεί και την Ε.Ε.

Τι θέλω; Να κερδίσει στο δημοψήφισμα της 16ης Απριλίου το "όχι". Διότι πιστεύω ότι το "ναι" θα αποδειχτεί γρήγορα ότι στρέφεται εναντίον της μεγάλης πλειονότητας του Τουρκικού λαού, αδυνατίζοντας την χλωμή δημοκρατία του και περιορίζοντας τα ήδη παροπλισμένα δικαιώματά του. Και επιπλέον, δεν είναι καθόλου μα καθόλου δύσκολο από την τυχοδιωκτική πολιτική του Ερντογάν να πάρει η μπάλα κι εμάς ακόμα και μέσα από απίστευτες στραβές καραμπόλες, που ευνοούνται από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα των συρράξεων που βρίσκονται οι Τούρκοι τα τελευταία χρόνια έχοντας εθιστεί με την ιδέα των πολεμικών ενεργειών. Αν μάλιστα κερδίσει ο Ερντογάν, ποιος νοήμων άνθρωπος αμφιβάλλει ότι αυτή η νίκη, μέσα στο θερμοκήπιο του αυταρχικού καθεστώτος του, δεν θα ενισχύσει τον μεγαλοϊδεατισμό του και την επιθετικότητά του; Το θλιβερό είναι ότι αυτός, ο αρχικά συμπαθής τύπος, ξεκίνησε πριν δυο δεκαετίες θέλοντας να εκδημοκρατίσει το βαθύ και παρηκμασμένο κράτος της Τουρκίας όπου βολεύονταν το διεφθαρμένο κατεστημένο των κεμαλιστών, ενώ ένα μεγάλο μέρος του φτωχού λαού ή μετανάστευε ή φυτοζωούσε εκτός παιχνιδιού. Αυτόν τον λαό, που στην πλειονότητά του είχε μια καλή και ήπια σχέση με τα τζαμιά, τους ιμάμηδες και το κοράνι, με το ισλάμ δηλαδή, εξέφρασε ο Ερντογάν, επαγγέλοντας στην αρχή μεταρρυθμίσεις με στόχο μία σύνθεση της Δημοκρατίας με το Ισλάμ, κάτι που τότε φαινόταν ότι δεν ήταν και τόσο ανέφικτο. Από ένα σημείο και μετά όμως η εξουσιομανία του, η αλαζονεία του, τα μεγάλα συμφέροντα των αναδυόμενων οικονομικών ομάδων που εξέφραζε και ότι αντίπαλο δέος δεν υπήρχε, δεν άφησαν περιθώρια να καλλιεργηθεί μια τέτοια σύνθεση και το αποτέλεσμα είναι αυτό το επίφοβο καθεστώς. Κι αυτό σε μια χώρα που είναι η μοναδική μουσουλμανική με τόσο μεγάλη παράδοση μιας ανεκτής δημοκρατίας, αν εξαιρέσουμε τα χρόνια των πραξικοπημάτων. 

Κσι τι κάνουμε όταν δεν προκύπτει αυτό που θέλουμε; Το κοιτάμε στα μάτια και προσπαθούμε να φέρουμε στο φως ότι καλύτερο διαθέτουμε ως άνθρωποι, ως ειρηνιστές, ως δημοκράτες και ως πατριώτες, διότι ο συγκεκριμένος γείτονας σ'αυτήν τη φάση και μ'αυτήν την ηγεσία παίζει με την φωτιά και είναι πολύ πολύ επικίνδυνος. Κι αυτά τα ωραία μα ξεθυμασμένα στοιχεία μας είναι τα ελάχιστα που έχουμε την ευθύνη να μας ενώσουν ακόμα κι όταν χρειασθεί - που μακάρι να μην χρειαστεί - να βγούμε από τα σπίτια μας και να πλημμυρίσουμε δρόμους και πλατείες υπερασπίζοντας την ουσία τους, δηλαδή τη ζωή. 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Κυριακή, 14 Μαΐου 2017 20:36
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση