Τετάρτη, 22 Φεβρουαρίου 2017 10:32

Από την 2η αξιολόγηση στα Όσκαρ της Κυριακής.

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Για να λέμε την πικρή αλήθεια σχετικά με την 2η αξιολόγηση μάλλον πήραμε ότι μπορούσαμε να πάρουμε σ'αυτήν, την δυσμενή για εμάς, διεθνή συγκυρία. Κι αυτά φαίνεται ότι είναι λίγα. Το "πήραμε" φυσικά δεν ισχύει κατά κυριολεξία, μιας και συγκεκριμένα μέτρα δεν έχουν συμφωνηθεί. Αυτά θα αναζητηθούν μετά την Καθαρά Δευτέρα όπου ο κάθε μασκαράς θα βγάλει τη μάσκα του κι ο κάθε κατεργάρης θα γυρίσει στον πάγκο του. Αναμένουμε λοιπόν την ξακουστή του δυτικού κόσμου τετράς.

 

Κατά την μη ταπεινή μου γνώμη οι δανειστές μας έχουν χάσει κάθε μέτρο και ζητούν απίστευτα πράματα, όπου αυτό που κυριολεκτικά βγάζει μάτι αν όντως ισχύει είναι να ψηφιστεί από τώρα το 3,5% ως πρωτογενές πλεόνασμα για τα 10 επόμενα χρόνια μετά το 2018. Μου φαίνεται πως με τέτοιες προτάσεις το όσκαρ καβαλημένου καλαμιού θα τους το απόμεναν ομόφωνα οι αντικειμενικοί λαοί του κόσμου.  Όσο για την ακριβή μου γνώμη, είναι πως η κυβέρνηση, που απ'ότι φαίνεται το πάλεψε όσο μπορούσε, θα πρέπει κάποια στιγμή να καταλάβει ότι όσο πιο αληθινά μας μιλάει τόσο καλύτερο θα είναι για όλους μας. Διαφορετικά το μόνο κέρδος που θα έχει στο τέλος θα είναι ένα όσκαρ σεναρίου που φυσικά και δεν θα της επιτρέψει με τίποτα να διεκδικήσει την πρωτιά ακόμα και στις μεθεπόμενες εκλογές. Και επίσης, πως μιας και εμείς το πήραμε απόφαση, θα πρέπει κι αυτή να το πάρει, ότι τελικά μικρό θα είναι το καλάθι που δυστυχώς θα αναγκαστεί να κρατήσει και που τα σπασμένα πάλι εμείς θα τα πληρώσουμε. Αυτή η διαρκής αφαίμαξη ίσως κάποια στιγμή μας βγάλει στους δρόμους και ακουστεί απ'άκρη σ'άκρη σε όλη τη χώρα εκείνο το δίκοπο "ως εδώ και μη παρέκει". Μια κραυγή δηλαδή που θα πάρει μπάζα και την ευρωπαϊκού τύπου εγχώρια αντιπολίτευση συν τα περισσότερα κανάλια, που δε θα πρέπει και όλοι αυτοί κάποια στιγμή να αποφασίσουν αν είναι με εμάς ή με τους θεσμούς; Διαφορετικά τους βλέπω υποψήφιους για το όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας. Όσο για όλους εμάς που η πτώση μας δεν έχει τελειωμό, η δραματική ατάκα που θα συνοδεύεται από ένα ερωτηματικό είναι το αν θα πιούμε κι αυτό το πικρό ποτήρι άσπρο πάτο, έστω από το '19 και μετά, δίχως να βγάλουμε κιχ, δίχως να βγούμε μαζικά στους δρόμους διεκδικώνοντας έστω και στα τυφλά το αυτονόητο της αξιοπρεπούς επιβίωσής μας. Αυτό πάντως που εξακολουθεί να είναι καρφί στην καρδιά των ανθρώπων αυτής της χώρας είναι η εφταετής υψηλότατη ανεργία και όποιος με τα σημερινά δεδομένα βλέπει φως μάλλον αυταπατάται ή έχει πέσει θύμα ενός τύπου που κέρδισε το όσκαρ τεχνικών εφέ. Αυτές οι μίζερες μέρες λοιπόν να που προσφέρουν σε κάποιους τη διαφυγή για λίγο από το ζοφερό κλίμα μιας αδιέξοδης πραγματικότητας που συνεχώς ροκανίζει τη διάθεσή μας για αντίσταση, μέσω του θεάματος των όσκαρ που θα απονεμηθούν την Κυριακή το βράδυ στο Λος Άντζελες, 

Τα δύο οσκαρικά ενδιαφέροντα για εμάς είναι οι φετινές ελληνικές υποψηφιότητες. Αυτή δηλαδή των Λάνθιμου - Φιλίππου για το πρωτότυπο σενάριο της ταινίας τους "Αστακός" και της μικρού μήκους ταινίας της Δάφνης Ματζιαράκη "4,1 miles". Ευχόμαστε τα καλύτερα στους συμπατριώτες μας. Ενδιαφέρον έχει επίσης ο Ιρανός σκηνοθέτης Ασγκάρ Φαραντί (1972), που ενώ η ταινία του " Ο εμποράκος" είναι υποψήφια στην κατηγορία καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας δήλωσε ότι δεν θα παρευρεθεί στην τελετή απονομής. Γιατί; Αυτή είναι η απάντησή του στο διάταγμα του Τράμπ που απαγορεύει την είσοδο στις Η.Π.Α υπηκόων από εφτά μουσουλμανικά κράτη ανάμεσα στα οποία είναι και το Ιράν. Ο Φαραντί, που σημειωτέον είναι μέλος της Αμερικάνικης Ακαδημίας Κινηματογράφου, στην κατηγορία των ξενόγλωσσων έχει κερδίσει ένα όσκαρ το 2011 για την υπέροχη ταινία του "Ένας χωρισμός".  Ένας άλλος που αντέδρασε με τον τρόπο του στο διάταγμα Τραμπ είναι και ο Πακιστανικής καταγωγής δήμαρχος Λονδίνου Σαντίκ Κάν (1970). Με δική του πρωτοβουλία θα πραγματοποιηθεί μια δημόσια προβολή του "Ο εμποράκος" την Κυριακή το μεσημέρι στην πλατεία Τραφάλγκαρ. Η αρχική ιδέα ήταν να γίνει η υπαίθρια προβολή έξω από την Αμερικάνικη πρεσβεία. Καλή κίνηση κι αυτή, άξια για όσκαρ σκηνοθεσίας. 

Το όσκαρ καλύτερης ταινίας θα το απονείμω στην ταινία εκείνη που θα ήθελα να την είχα γυρίσει εγώ. Από τις εννιά υποψήφιες δεν έχω δει το "Fences", το "Lion" και το "Hidden figures". To "La La Land" ένα καλοφτιαγμένο και σύγχρονο μιούζικαλ όπου η γυναίκα στο τέλος τα παίρνει όλα ακόμα και την μελαγχολία της απουσίας. Θα είχε πιο ενδιαφέρον αν η παραμέριση της συναισθηματικής σχέσης των δύο ηρώων εν ονόματι της επαγγελματικής επιτυχίας δεν οδηγούσε σ'αυτήν αλλά σε διάφορους συμβιβασμούς.  Αλλά ως γνωστόν ποτέ τα μιούζικαλ δεν αγγίζουν πάτο και μια καλή ζαριά θα την φέρουν ότι και να γίνει. Πέρα απ'αυτά τα μιούζικαλ ποτέ δεν με ξετρέλαναν. Το "Arrival" είναι ένα όντως επιστημονικής φαντασίας φιλμ, καλοφτιαγμένο και έχει στο κέντρο του μια γυναίκα στο ναδίρ που φλέγεται να επανεκκινήσει τη ζωή της γι'αυτό και ρισκάρει σε κόσμο ανοίκειο. Όσο αφορά τη σχέση του πρωταγωνιστικού δίδυμου με τους επτάποδες εξωγήινους η ταινία έχει βάρος και ουσία, αλλά στις σχέσεις με το πολιτικοστρατιωτικό κατεστημένο αναμασάει τα τετριμμένα. Το "Hackshow Ridge" είναι ένα φιλμ που εξιστορεί την ιστορία ενός αντιρρησία συνείδησης που έμπλεξε στις μάχες του Β' Παγκοσμίου πολέμου. Είναι από τα έργα που σε λιγώνουν με τις μεγάλες δόσεις αλήθειας, που νιώθεις να σου σερβίρονται με ένταση και με το ζόρι. Το "Μια πόλη δίπλα στη θάλασσα" είναι η ταινία των εξαιρετικών ισορροπιών όπου όλοι μεταφέροντας κάποια βάρη έχουν βγει παγανιά σε αναζήτηση των καινούργιων ρόλων τους μέσα από τις σχέσεις τους. Μια ταινία τόσο δουλεμένη που ακόμα κι όταν συγκινεί το πετυχαίνει με έναν εκλεπτυσμένο τρόπο. Παρόλα τα πολλά συν σ'αυτήν την καλοκουρδισμένη ταινία που μας ψελίζει ότι γραφικότητα δεν σημαίνει απαραίτητα κι ευτυχία κι όπου τίποτα δεν φαίνεται να είναι "αδιάβαστο", όλα είναι αποτέλεσμα ενός υψηλού αλλά εν τέλει μεσοβέζικου γούστου, δε βρήκα μέσα της ολόκληρο τον εαυτό μου. Το "Moonlight" είναι μια ταινία που αν και αποπνέει από όλους τους πόρους της το "παλιοζωή, παλιόκοσμε και παλιοκοινωνία" ως ρεζουμέ της ζωής ενός αφροαμερικανού γκέι που μεγαλώνει στο Μαϊάμι μπλεγμένου με τον κόσμο των ναρκωτικών. Παρόλα αυτά τα καταθληπτικά η ταινία καταφέρνει να μας κοιτάζει στα μάτια με ένα ζεστό βλέμα. Δυνατό έργο, απ'αυτές που νιώθεις την καυτή ανάσα των δυνάμεων του κακού να σου καίνε το σβέρκο με την επερχόμενη δύναμη να σου κάνει πατητή. Λυτρωτικές όμως οι ανάσες της. Τέτοια σκληρά βιώματα και τις αλήθειες που τις γεννούν και γεννιούνται απ'αυτά είναι αρκετά μακριά μου και το μόνο που μπορεί να πετύχει μια εξαιρετική ταινία είναι να πλησιάσω και να συναισθανθώ έναν ξένο για μένα άγριο κόσμο.

Την ταινία που τη βρήκα εξαιρετική και μου ταίριαξε ήταν το "Πάση θυσία" ( Hell or high water) του Ντέιβιντ Μακένζι. Είναι ένας συνδυασμός γουέστερν με αυτοκίνητα και αστυνομικού με ληστείες στο δυτικό Τέξας. Το εκπληκτικό μ'αυτήν την ταινία είναι πως όσες αλήθειες - σφαίρες ξεστομίζει στα ίσα άλλες τόσες μας τις υποβάλλει μέσω ενός απόκοσμου περιβάλλοντος ερειπωμένου από τις πετρελαιοπηγές του. Εκεί όπου καμία από τις ανισόρροπες σχέσεις των τεσσάρων ηρώων δεν είναι υπό έλεγχο, εκεί όπου όλα είναι όπλα ακόμα και τα λόγια των ανθρώπων ιδιαίτερα όταν τολμούν το αδιανόητο να διεκδικήσουν την επιβίωσή τους κινούμενοι στα όρια καθώς αντιλαμβάνονται ως αναπόφευκτη λύση την έξοδο από την μοίρα τους και τους ρόλους τους. Η ταινία παίρνει στα σοβαρά το ρόλο της αλλά το κάνει με έναν ανάλαφρο τρόπο, αυτόν που εκχύει το απελπισμένο πάθος αεικίνητων ηρώων που κυοφορεί καθηλώσεις και υπερβάσεις. Με λίγα λόγια ένας μελαγχολικός Σκωτσέζος σκηνοθέτης βρίσκει στην άγρια ακόμα Δύση ένα συνδυασμό στοιχείων για να φτιάξει μια ατμόσφαιρα χύτρα που δεν σε πλακώνει, παρόλο που μιλάει ευθέως, πλαγίως και υπογείως για το κενό. Αυτό που εξαπλώνει η θεσμοθετημένη απληστία των κοστουμαρισμένων τραπεζών στην καρδιά του αμερικάνικου ονείρου. Και όχι μόνο. Να όπως ας πούμε το κενό που μέσα μου όλο και περιορίζει τα εδώ και χρόνια φυλλοροούντα όνειρά μου. Σαν να βλέπω να προβάλλονται ισότιμα σ'αυτό το κενό οι σκιές και των τεσσάρων πρωταγωνιστών. Αυτός θαρρώ ότι είναι ο πρώτος και βασικός λόγος που θα ήθελα πολύ να είχα γυρίσει αυτό το φιλμ, ότι δηλαδή είμαι και οι τέσσερις.

Τα άλλα όσκαρ τα απονέμω με μοναδικό κριτήριο τη συμπάθεια έργων, προσώπων και ηρώων.  Σκηνοθεσίας: Κένεθ Λόνεργκαν. Α' ανδρικού ρόλου: Κέισι Άφλεκ. Α'γυναικείου ρόλου: Ιζαμπέλ Υπέρ. Διασκευασμένο σενάριο: ΜπάριΤζέκινς και Τ. Άλβιν ΜακΚάρνεϊ για το "Moonlight". Πρωτότυπου σεναρίου: Τέιλορ Σέρινταν για το "Πάση θυσία". Καλύτερο ντοκιμαντέρ : "Φωτιά στη θάλασσα". Καλύτερη ξενόγλωσση ταινία: "Τόνι Έρντμαν".

Και του χρόνου να'μαστε καλά να χαρούμε κι άλλες όμορφες ταινίες.

Πατώντας  εδώ  θα σας εμφανισθεί ένα βίντεο (2:33) όπου παρελαύνουν όλες οι υποψήφιες ταινίες για όσκαρ.

 

 

Τελευταία τροποποίηση στις Δευτέρα, 27 Φεβρουαρίου 2017 23:01
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση