Είσοδος χρήστη   

Εγγραφή στο newsletter  

Επικοινωνία: stagona4u@gmail.com

Δευτέρα, 12 Δεκεμβρίου 2016 22:55

Για πρώτη φορά μετά από 28 χρόνια το Ευρωπαϊκό κινηματογραφικό βραβείο το πήρε γυναίκα

Συντάκτης 
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

και συγκεκριμένα η 40 χρονη Γερμανίδα Μάρεν Άντε για την ταινία της (σκηνοθεσία, σενάριο και παραγωγή) με το αντρικό όνομα "Τόνι Έρντμαν". Πρόκειται για μια ταινία που το άξιζε και με το παραπάνω, και που στις Κάνες δεν πήρε ούτε ένα βραβείο αν και άρεσε στο κοινό και στους κριτικούς. Η Άντε πήρε όχι μόνο το βραβείο της καλύτερης ταινίας αλλά κι αυτό της σκηνοθεσίας, του σεναρίου, του α' γυναικείου ρόλου - Σάντρα Χούλερ - και του α΄ αντρικού - ο Αυστριακός Πίτερ Σιμόνιτσεκ. Τα βραβεία απονεμήθηκαν στην Βρότσλαβ της Πολωνίας και η Άντε είχε να αντιμετωπίσει τέσσερις άντρες. Τον Κέν Λόουτς με το "Εγώ, ο Ντάνιελ Μπλέικ", τον Πολ Βερχόφεν με το "Εκείνη", τον Πέδρο Αλμοδόβαρ με το " Julieta" και τον Λένι Αμπράαμσον με το "Δωμάτιο" . Την ώρα της απονομής η Άντε δήλωσε:

 

"Αισθάνομαι ότι είναι φοβερή πολυτέλεια να κάνω σινεμά σε εποχές τόσης μεγάλης κρίσης, αλλά πιστεύω ότι ο κινηματογράφος μπορεί να ξεπεράσει τα σύνορα και να μετατρέψει εύκολα το ανοίκειο σε οικείο"

Χαρήκαμε ιδιαιτέρως που βραβεύτηκε η ταινία "Τόνι Έρντμαν", μιας και ήταν από αυτές που απολαύσαμε την τρέχουσα κινηματογραφική περίοδο. Ένας ρυθμός σωστός, ένας τόνος που μας ταιριάζει, δίχως να κάνει επίδειξη τέχνης ούτε όμως να πατάει στην κοινότοπη αισθητική, με ένα κατ'εξοχήν ανθρωποκεντρικό θέμα που έχει ουσία μιας και αφορά στους οικογενειακούς δεσμούς στην εποχή της παγκοσμιοποίησης καθώς και οι έξοχες ερμηνείες, μας έκαναν να παρακολουθήσουμε αυτό το φιλμ των 160' δίχως να καταλάβουμε πότε πέρασε η ώρα. Πρόκειται για μια ταινία που με ένα φρέσκο καλλιτεχνικά τρόπο κεντάει παμπάλαιες αλήθειες ζωντανεύοντάς τες. Η ταινία συνηγορεί αναφανδόν υπέρ των μεταμφιέσων και γενικότερα του πνεύματος της αποκριάς, υποστηρίζοντας με άκρα φυσικότητα πως όταν οι κανονικοί μας ρόλοι δεν βοηθούν τις διαπροσωπικές σχέσεις, τότε τα έξυπνα μασκαρέματα και το χιούμορ που διαθέτουμε μας επιτρέπουν να φωτίσουμε από τα άκρα τον κόσμο του αγαπητού Άλλου. Κι αυτός είναι ένας καλός τρόπος αντιμετώπισης των όποιων δυσλειτουργιών αφού μας δίνει την ελευθερία να έρθουμε κοντά του και να εκφράσουμε με άνεση τα ακριβά συναισθήματα που νιώθουμε γι'αυτόν και την όποια κρίση μας. Με άλλα λόγια να τι μας ψιθυρίζει η ταινία αυτή που έρχεται στη θέση μας ως θεατές: έλα στον κόσμο μου αν μ'αγαπάς, έστω και ως μασκαράς, γίνε σαν κι εμένα λοιπόν αν τολμάς, για να μπορέσει ν' ανοίξει η καρδιά μου και να αποφασίσω να μετρήσω αυτά που λες και θες από μένα.  

Μια συγκινητική στιγμή της τελετής ήταν όταν ο πρόεδρος της Ακαδημίας Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου Βιμ Βέντερς ανεβαίνοντας στο βήμα αναφέρθηκε στον Πολωνό σκηνοθέτη Αντρέι Βάιντα, λίγες μόνο εβδομάδες μετά τον θάνατό του λέγοντας: "Ο Βάιντα με τις αξίες του υπήρξε για πολλές δεκαετίες μια πυξίδα ήθους, όχι μόνο για τους ανθρώπους του κιν/γράφου αλλά και για ένα μεγάλο μέρος του κόσμου. Πάντοτε σήκωνε το ανάστημά του, πάντα έπαιρνε θέση όταν χρειαζόταν, ακόμα και σε δύσκολες πολιτικές εποχές, ακόμα και αν το πλήρωνε ακριβά".

Ανάμεσα σ'αυτούς που βραβεύτηκε για τα επιτεύγματά του στον παγκόσμιο κινηματογράφο ήταν και ο Ιρλανδός ηθοποιός Πιρς Μπρόσναν. Την ώρα της βράβευσής του είπε συγκινημένος:  " Σ'αυτούς τους ταραγμένους καιρούς, περισσότερο από ποτέ άλλοτε, πρέπει σαν καλλιτέχνες να έρθουμε ο ένας κοντά στον άλλον, για να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε και να δείξουμε στο κοινό τι συμβαίνει στις χώρες και στα έθνη μας. Μας έχει δωθεί αυτό το δώρο. Οι καλλιτέχνες έχουν υποχρέωση όποια κι αν είναι η πολιτική της χώρας τους να κρατήσουν την πίστη και το κουράγιο τους, να είναι τολμηροί και να γυρίζουν τις ταινίες που θέλει η καρδιά τους".

Τα άλλα βραβεία: Καλύτερο ντοκιμαντέρ αναδείχθηκε το «Φωτιά στη Θάλασσα» του Τζιανφράνκο Ρόσι, καλύτερο animation το «Εγώ ο Κολοκυθάκης» του Κλοντ Μπαράς, καλύτερη κωμωδία το " Ο κύριος Όβε" της Χάνες Χολμ, βραβείο κοινού το πήρε το "Body" της Μαλγκορζάτα Σουμάφσκα, το βραβείο κριτικών - Fipresci δώθηκε στο "The happiest day in the life of Olli Maki" του Γιούχο Κούοσμανεν, ενώ το Limbo της Κωνσταντίνας Κοτζαμάνη δεν κατάφερε να κερδίσει το βραβείο Καλύτερης Μικρού Μήκους, το οποίο απέσπασε η ταινία "9 Days - From My Window in Aleppo" των Μιούλεν, Βρέγκε και Τούμα.     

Η Μάρεν Αντε έχει σκηνοθετήσει μόλις τρεις μεγάλου μήκους, αλλά αποδεικνύει πως μερικές φορές δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω για να χτίσεις το όνομά σου ως μια από τις πιο ενδιαφέρουσες φωνές του σινεμά των ημερών μας. H πρώτη της μεγάλου μήκους «The Forest for the Trees», πτυχιακή της ταινία στην πραγματικότητα, βραβεύτηκε το 2005 στο Sundance, ενώ το «Everyone Else» γυρισμένο το 2009 κέρδισε το μεγάλο βραβείο της επιτροπής και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Μεσολάβησαν αρκετά χρόνια από εκείνη την ταινία μέχρι τον φετινό θρίαμβο του «Τόνι Έρντμαν»  αλλά στο ενδιάμεσο η Μάρεν Αντε δεν έμεινε άπραγη. Όχι μόνο έκανε δύο παιδιά, το δεύτερο μάλιστα στην διάρκεια του post prοduction του «Τόνι Έρντμαν», αλλά και την παραγωγή σε ταινίες άλλων σκηνοθετών όπως για παράδειγμα το «Ταμπού» ή το «Arabian Nights» του Μιγκέλ Γκόμες.

Πατώντας εδώ  θα σας εμφανιστεί μια συνέντευξη αυτής της ξεχωριστής Γερμανίδας που αφορά στην βραβευμένη ταινία της.

Τελευταία τροποποίηση στις Τρίτη, 13 Δεκεμβρίου 2016 17:26
Λάκης Ιγνατιάδης

Ραβδοσκοπία ατζαμή

Προσθήκη νέου σχολίου

Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση